Οι
άντρες ερωτεύονται με τα μάτια. Οι γυναίκες με τ’ αυτιά.
Άντρες από τον Άρη, γυναίκες
από την Αφροδίτη.
Μια έκφραση που
χρησιμοποιείται ευρέως για να τονίσει το χάσμα ανάμεσα στα δύο φύλα. Τις
έντονες διαφορές στον τρόπο που σκέφτονται, που αντιδρούν, που συμπεριφέρονται,
που αντιλαμβάνονται τον κόσμο, που εκφράζονται, που ζούνε.
Εδώ όμως το θέμα είναι πιο
συγκεκριμένο. Υπόθεση που έχει κρατήσει ξύπνιες άπειρες γυναίκες από καταβολής
κόσμου, βράδια αξημέρωτα, με φίλες, μάσκα προσώπου και το οικογενειακό παγωτό
αγκαλιά. Αντίστοιχα, έχει κάνει πολλούς άντρες να ξημερώνονται σε καμένα
μπαράκια, αδειάζοντας καφάσια μπύρες.
Πως
γοητεύονται τα δύο φύλα; Πως ερωτεύονται; Πως θα σε ρίξω τέλος πάντων,
μάνα μου;
Άντρες. Έχουν περάσει
ατελείωτες ώρες αναπτύσσοντας μια συγκεκριμένη αίσθηση. Την όραση. Οι
υπόλοιπες υφίστανται για να μη χαρακτηριστούν εντελώς αναίσθητοι.
Πίνουν το ποτό τους κι
απέναντί του εκείνη, η επόμενη υποψήφια. Τη βλέπουν, τη σκανάρουν. Ξέρουν ήδη
από το πρώτο λεπτό τι νούμερο σουτιέν και τι είδος εσώρουχο φοράει, λόγω
πολυετούς εμπειρίας οφθαλμόλουτρου.
Θα γοητευτούν από τον
τρόπο που τινάζει τα μαλλιά της, που χαμογελάει στραβά, που κατεβάζει το βλέμμα
της όταν νιώθει αμήχανα. Θα αναστατωθούν με το πώς αγγίζει το λαιμό της όταν
μιλάει και δαγκώνει τα χείλη της όταν σκέφτεται. Κάθε κίνησή της που πιάνουν τα μάτια του φιλτράρεται και αναλύεται
αυτόματα, στέλνοντας χιλιάδες διαφορετικές πληροφορίες κι εντολές στο δήθεν
σκληρό κι οχυρωμένο προς τον έρωτα μυαλό τους. Εντολές που τους κάνουν σιγά
σιγά πιο ευάλωτους.
χαλαρώνουν κι εκείνος θα πέσει στον έρωτά της. Η προσπάθεια για να γίνει
αμοιβαίο αυτό ξεκινάει.
Μια
προσπάθεια που περιλαμβάνει πολύ πάρλα, γιατί αν ο άντρας είναι τύπος «Μη μου
σβήνεις το φως, θέλω να βλέπω καθώς…», η γυναίκα έχει σημαία της ένα και μόνο
στίχο «Θέλω να σ’ ακούω, να σ’ ακούω, να σ’ ακούω να το λες».
Από τη στιγμή που θα την
πλησιάσει και για όσο την κρατήσει στη ζωή του, ένα σημείο θα πρέπει να της
χαϊδεύει περισσότερο από κάθε άλλο. Τα αυτιά. Και δεν εννοώ μικρές κυκλικές
μαλάξεις και σιάτσου στο λοβό.
Όχι. Λόγια, φίλοι μου. Πολλά
όμορφα, γλυκά αλλά και προκλητικά λόγια. Λόγια ψιθυριστά, μέσα από τα δόντια
και δυνατά για να ακουστούν παντού. Για εκείνη δεν έχει σημασία μόνο τι λέει,
αλλά κι ο τρόπος που το εκφράζει. Λατρεύει τις λέξεις, τον τρόπο που θα τις
αρθρώσει, τον ήχο της ανάσας ανάμεσα στις προτάσεις, τη χροιά της φωνής.
Διεγείρεται ακόμα κι από το χρόνο αναμονής από τη μία φράση στην επόμενη.
Προσοχή όμως! Όπως μπορεί να
αναστατωθεί, εξίσου εύκολα μπορεί και να ξενερώσει. Είναι δίκοπο μαχαίρι. Ας
μην ξεχνάμε ότι η γυναίκα είναι ένα ον αψυχολόγητο. Κάθε μία έχει τα δικά της
κουμπιά. Ότι αρέσει στη μία δεν είναι εγγυημένη ατάκα και για την επόμενη.
Αν κι έχει ιδιαίτερα
ανεπτυγμένη διαίσθηση και θα ξέρει πάντα τι σκέφτεται εκείνος πριν το πει και
τι νιώθει πριν το δείξει, η γυναίκα χωρίς λεκτική επιβεβαίωση, νιώθει
ανασφαλής, τρωτή και αδύναμη.
Αντλεί
αυτοπεποίθηση πιο πολύ από τις λέξεις, παρά από τις πράξεις. Γι’ αυτό για
εκείνη τα λόγια του θα μετράνε όσο κι οι πράξεις του, ενίοτε και λίγο παραπάνω. Δεν
την αντέχει τη σιωπή και δεν την ανέχεται. Θέλει τα τηλέφωνα να παίρνουν φωτιά
όταν δεν είναι μαζί. Έτσι, τα συναισθήματα γίνονται κουβέντες μεγαλεπήβολες, που
δε θα παραλείπει καθημερινά να της επαναλαμβάνει.
