«Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται
εκεί που δεν τα περιμένεις», λέει το λαϊκό άσμα. Σαν μια ευχάριστη έκπληξη.
Άλλοτε είναι πράγματα κι άλλοτε άνθρωποι.
Έτσι ήρθες κι εσύ. Απρόσμενα, μα
ευχάριστα. Θυμάμαι καλά τη γνωριμία μας. Όχι με λεπτομέρειες ρομαντικές και ροζ
φανφάρες. Κάθε άλλο. Η παιδική μου κολλητή φίλη κι ένας καφές μετά τις διακοπές
του Αυγούστου ήταν αρκετά.
Το συναίσθημα είναι αυτό που δεν
μπορώ να προσδιορίσω πώς ή πότε άρχισε. Σίγουρα δεν ξύπνησε τη στιγμή που σε
γνώρισα.
Κέρδισες τη συμπάθειά μου αμέσως
μόλις γνωριστήκαμε. Δε θα το παίξω ρομαντική, ότι τάχα θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια
εκείνης της μέρας, γιατί θα πω ψέματα.
Θυμάμαι, όμως, πως παρά την τότε
ντροπαλή και πολύ εσωστρεφή μου φύση, ένιωσα άνετα κι οικεία μαζί σου απ᾽ την
πρώτη κιόλας στιγμή. Όχι μόνο σε εκείνη τη συνάντηση αλλά και σε κάθε επόμενη,
αφού με ενέπνεες να σου μιλάω, κάτι που ως τότε ήταν κατόρθωμα για μένα.
Κατόρθωμα, αφού τόσο ομιλητική ήμουν μόνο με τους οικείους μου. Σε νέες
συναναστροφές πάσης φύσεως, τίποτα, κιχ.
Εξέπληξες κι εμένα την ίδια, αφού
μαζί σου ήμουν τόσο ανοιχτή, άνετη κι εκφραστική, σαν να σε γνώριζα από παλιά.
Αισθανόμουν μια μυστήρια, μια απροσδιόριστη οικειότητα μεταξύ μας, η οποία
κλιμακώθηκε με τον καιρό.
Το καλοκαίρι πέρασε, όμως, εμείς
κρατήσαμε επαφή. Ήσουν κάμποσα μίλια μακριά πια, πίσω στη βάση σου, αλλά αυτό
το συνειδητοποιούσα μόνο στο τέλος κάθε συνομιλίας μας. Ωστόσο δε μπορώ να πω
ότι με ενοχλούσε ιδιαίτερα, αφού το χαμόγελο έμενε στο πρόσωπό μου μέχρι την
επόμενη φορά.
Είχα την αίσθηση πως δεν μπορώ να
βαρεθώ μαζί σου, κι εδώ που τα λέμε, είχα δίκιο. Μιλούσαμε με τις ώρες, κι
ένιωθα να βρίσκεσαι εδώ δίπλα μου, όπως εκείνες τις λίγες πρώτες φορές που
βγήκαμε στα μέρη μου οι δυο μας.
Ίσως αυτό να ήταν κι η αφορμή για
να μ’ αρέσεις λίγο παραπάνω. Όχι απαραίτητα λίγο παραπάνω από άλλους, αλλά λίγο
παραπάνω από όσο έπρεπε. Ακόμη κι αν εσύ δεν είχες ιδέα, εγώ ήξερα πολύ καλά
γιατί δεν έπρεπε να μ᾽ αρέσεις.
Ομολογώ πως εσύ ήσουν ξεκάθαρος
εξ᾽ αρχής. Γούσταρες και το είπες. Όχι σε μένα, όμως. Στην κολλητή μου,
που τη γοήτευσες μόλις σε γνώρισε στις καλοκαιρινές διακοπές. Το είπες σ᾽
εκείνη μα όχι για την ίδια, αλλά για μένα.
Φυσικά μου το μετέφερε. Πάγωσα. Δεν
τέθηκε καν δίλημμα. Μέσα μου ήξερα ήδη την απάντηση. Η κολλητή μου πάνω απ᾽
όλα, κι ας ήθελε αυτή εσένα, κι εσύ εμένα.
Μπάχαλο; Καθόλου. Η λογική μού έδινε
κάθε φορά τις απαντήσεις κι ας μου ᾽σκαγε ένα απαγορευτικό στη μούρη. Φυσικά
και μου άρεσες πρώτα απ’ όλα ως χαρακτήρας, κι αυτό ήξερα πως κατά βάθος ήταν
αρκετό.
Δε σε είδα και κεραυνοβολήθηκα, αλλά
το ότι ήσουν έξυπνος κι εύστροφος αποτελούσε από μόνο του την ιδανικότερη βάση
για κάτι παραπάνω από φιλία. Παρ᾽ όλα αυτά όσο άσχημη ή σκληρή κι αν ηχούσε, η
απάντησή μου ήταν πάντα η ίδια: είμαστε φίλοι. Μόνο.
Δεν έχανα ευκαιρία να το
υπενθυμίζω και στους δυο μας, με αποτέλεσμα κάθε φορά να καταλήγουμε στην ίδια
στιχομυθία:
-Μ’ αρέσεις.
-Μα είμαστε φίλοι.
-Μόνο;
-Μόνο.
Τα χρόνια πέρασαν, αλλάξαμε
εμείς, οι ζωές μας, ο περίγυρός μας, οι υποχρεώσεις κι οι προτεραιότητές μας,
κι όμως με κάποιο τρόπο παραμένουμε ο ένας στη ζωή του άλλου.
Χανόμαστε κατά διαστήματα, μα
ίσως είναι για καλό. Χρειάζεται η απόσταση, γεωγραφικά κι επικοινωνιακά.
Γλιτώνει η ανθρώπινη σχέση τη φθορά. Έτσι θέλω να πιστεύω, μα είναι μια φωνούλα
εκεί στο πίσω μέρος του μυαλού μου που λέει πως δημιουργούνται χάσματα μεταξύ
μας.
Δε μοιραζόμαστε την
καθημερινότητά μας, ούτε επικοινωνούμε με την ίδια συχνότητα, όπως τα πρώτα
χρόνια. Όχι πως τότε περνούσαμε την ώρα μας λέγοντας τι έγινε μες στη μέρα.
Ούτε καν. Μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων, φιλοσοφούσαμε, αστειευόμασταν και
κάπου ανάμεσα σ’ αυτά, μου πετούσες κι ένα «μ’ αρέσεις».
Εσύ απλά μου υπενθύμιζες αυτό που
ξέραμε εξ᾽ αρχής. Έλα όμως που χτυπούσες φλέβα, κι έπαιζε σαν φιλμάκι στο μυαλό
μου ο λόγος που ήσουν καρπός απαγορευμένος.
Για χρόνια κατάφερα να
προστατεύσω και να διατηρήσω τη φιλία μου με την κολλητή μου. Πέρασαν χρόνια
σχολικά, φοιτητικά και μαζί τους κι η κολλητή παρέα. Διατηρούσαμε επικοινωνία,
μα όσο περνούσε ο καιρός χανόμασταν όλο και περισσότερο. Μείναμε δυο παιδικές
φίλες να τα λέμε αραιά και πού.
Έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια
από τότε, κι ενώ η κολλητή φιλία έληξε, εσύ είσαι ακόμα κομμάτι της ζωής μου
και μάλιστα μεγάλο, κι ας μη στο έχω πει ποτέ ανοιχτά.
Ας μη σου έχω πει ποτέ πόσο πολύ
μ’ αρέσεις και πως δεν είμαστε μόνο φίλοι. Αρκέστηκα στη φιλία σου, ενώ δεν
ήθελα μόνο αυτό. Δε μετανιώνω για τις επιλογές μου, ούτε αποποιούμαι τις
ευθύνες μου. Το μόνο που με τρώει είναι αυτό το «τι θα γινόταν, αν…».
Με την απορία θα μείνω, βέβαια,
αφού ό,τι έγινε ή δεν έγινε, ανήκει πια στο παρελθόν.
Έστω κι έτσι, πρέπει να μάθεις.
Θέλω να ξέρεις την αλήθεια, ακόμα κι αν μου στοιχίσει την παρουσία σου στη ζωή
μου. Σε τελική ανάλυση, δεν αντέχω πια να αρκούμαι σε μια σχέση φιλική, όταν το
πρώτο που θέλω να κάνω όταν σε δω είναι να σου σκάσω ένα παθιασμένο φιλί, αντί
να σε χαιρετίσω φιλικά.
Άλλωστε, για ποια φιλία μιλάμε σε
μια γνωριμία με πρόλογο το ερωτικό σου ενδιαφέρον, κι επίλογο το δικό μου προς
εσένα;
