Χαίρετε, χαίρετε!
Σας χαιρετώ από καινούρια λημέρια. Αυτά που προϋποθέτουν popcorn, αναπαυτικές θέσεις κι ένα καρούλι φιλμ των 35mm.
Αν πάλι την κινηματογραφική εμπειρία δεν τη ζείτε old school, μας κάνει και η streaming πλατφόρμα της επιλογής σας.
Ναι όπως καταλάβατε, αποφάσισα να αναλύσω ταινία. Τι το σπουδάσαμε το σπορ, για τα μάτια του κόσμου;
Κάποτε το μακρινό 2000 και κάτι, χάζευα με τις ώρες τρέιλερ στο YouTube για να σταμπάρω καινούριες και παλαιλότερες κυκλοφορίες και να κάνω raid στο DVD club της γειτονιάς μου.
(ΝΑΙ! Είμαι δεινόσαυρος αλλά δεν είναι επί της παρούσης!)
Μέσα, λοιπόν, σε ένα βουνό από κινηματογραφικές επιλογές έπεσα σε ένα μικρό διαμαντάκι. Το οποίο με κέρδισε από τον τίτλο του.
Μη φανταστείτε ότι ήταν κάποιος πυλώνας του κινηματογράφου. Ήταν μία απλή εφηβική, coming of age, κωμωδία. Μία ταινία για να περάσει η ώρα αν θέλετε. Με κέρδισε όμως ο τίτλος και το τρείλερ και όταν την είδα θεωρήσα ότι είναι μια ταινία που όλοι πρέπει να δούμε κάποια στιγμή.
“Accepted” ο τίτλος “Φοιτητής στα ψέματα!” στα ελληνικά. Είναι μία ταινία που βγήκε το 2006, κινηματογραφικό ντεμπούτο του Steve Pink στη σκηνοθεσία. Κρατάμε τον αγγλικό γενικά γιατί τι επιθυμούσαμε περισσότερο στα εφηβικά μας χρόνια, αλλά ακόμη και στην ενήλικη ζωή, μας από το να γίνουμε αποδεκτοί;
Λίγα λόγια για την ταινία
Το στόρυ ξεκινάει όταν ο πρωταγωνιστής μας Bartleby Gaines (Justin Long), απορρίπτεται από όλα τα πανεπιστήμια στα οποία έκανε αίτηση κι απελπισμένος, απέναντι στους γονείς του που περιμένουν πώς και πώς το παιδί τους να ξεκινήσει το πανεπιστήμιο, δημιουργεί ενα ψεύτικο acceptance letter σε ένα μη υπαρκτό πανεπιστήμιο ονόματι South Harmon Institute of Technology (S.H.I.T).
Με τη βοήθεια των κολλητών του δημιουργούν μία ιστοσελίδα για το “πανεπιστήμιο”, νοικιάζουν ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο και κάνουν ζωάρα. Μέχρι που μια μέρα χτυπάει η πόρτα κι ένας λαός από απόκληρους έχει γίνει δεκτός σε ένα πανεπιστήμιο που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.
Ο Bartleby παίρνει την κατάσταση στα χέρια του όταν συνειδητοποιεί ότι τα άτομα που έχει γύρω του είναι σαν κι αυτόν. Παιδιά που δεν χωράνε στα καλούπια του εκπαιδευτικού συστήματος, είτε γιατί δεν τους δόθηκε το κίνητρο, είτε λόγω ΔΕΠΥ, είτε επειδή πολύ απλά το να αποφασίσεις για το μέλλον σου στα 18 δεν είναι για όλους τόσο ξεκάθαρο.
Δημιουργεί, λοιπόν, ένα πρόγραμμα σπουδών κάνοντας μία απλή ερώτηση στον καθένα: Τι θα ήθελες να μάθεις;
Τα υπόλοιπα δε θα τα πω για να μη σας κάνω spoil σε περίπτωση που σας έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον να τη δείτε. Δεν θα σας τα δώσω κι όλα στο πιάτο. Σας αφήνω να σχηματίσετε και τη δική σας γνώμη.
Γιατί αξίζει να το δείτε
Όπως είπα δεν ήταν κάποιο κινηματογραφικό αριστούργημα. Αν τσεκάρετε θα δείτε ότι έχει 6,4/10 στο IMDb και 38% στο Rotten Tomatoes. Αλλά δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία ταινία που δεν παίρνει το credit που της αξίζει.
Ας μην ξεχνάμε ότι το Metropolis (1927), που πλέον είναι must watch και όπως είπα και πριν πυλώνας του κινηματογράφου και ειδικά του είδους ταινιών επιστημονικής φαντασίας, πήρε ανάμεικτες κριτικές όταν κυκλοφόρησε. Γι’ αυτό ποτέ μην κρίνετε κάτι με γνώμονα την άποψη που έχει κάποιος άλλος’ πάντα να σχηματίζετε τη δική σας.
Σε αντίθεση με το Metropolis, το Accepted, δεν αξίζει να το δείτε για τα επαναστατικά για την εποχή του ειδικά εφέ του -δεν έχει άλλωστε κάτι το ιδιαίτερο- αξίζει όμως να κοιτάξετε πέρα από το situational comedy, την υπερβολή του σεναρίου και τα γνώριμα πρόσωπα που συμμετέχουν (όπως οι Justin Long, Jonah Hill και Blake Lively), αλλά για το moral value που έχει.
Μας δείχνει πως η κοινωνία -με τη συμβολική μορφή που παίρνει μέσα από την ακαδημαϊκή εκπαίδευση- περιθωριοποιεί ή εξοστρακίζει τελείως όποιον δεν ταιριάζει στα κουτάκια της και τι γίνεται όταν όλα αυτά τα άτομα που βρίσκονται στο περιθώριο αποκτήσουν φωνή και κίνητρο επειδή κάποιος πίστεψε σε αυτούς. Όταν ακολουθείς την καρδιά σου, αποδέχεσαι τον εαυτό σου και δεν του στερείς τη δημιουργικότητα και τη φαντασία για χάρη της κοινωνικά αποδεκτής νόρμας.
Ηθικό δίδαγμα, ότι ο δρόμος για την επιτυχία δεν είναι ο ίδιος για όλους. Ακόμα κι αν αποτύχουμε κάποια στιγμή δεν σημαίνει ότι έχουμε αποτύχει γενικά, ούτε ότι αυτή η αποτυχία θα μας ακολουθεί εσαεί. Πόσο σημαντικό είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που πιστεύουν σε σένα και σε στηρίζουν ακόμα κι όταν ο ίδιος δεν πιστεύεις στον εαυτό σου.
Εδώ γελάμε…
Διαβάζοντας ένα review για αυτήν την ταινία, κάποιος πολύ έξυπνος έγραψε ότι η υπερβολή του σεναρίου μπορεί να ωθήσει κανέναν έφηβο να παρατήσει το σχολείο.
Να αυτά δεν μπορώ! Τα ρηχά και επιφανειακά. Όταν βλέπουμε μία ταινία παίρνουμε τη βαρκούλα μας και πάμε στα βαθιά, δε μένουμε δεμένοι στο λιμάνι (μη με παρεξηγείτε διαβάζω πολύ Captain Wave). Και η υπερβολή έχει τη σκοπιμότητα της μέσα σε ένα σενάριο και επιτέλους δώστε λίγο credit στους εφήβους, δεν τρώνε τόσο κουτόχορτο πια.
Εγγυώμαι ότι δεν θα σταθεί κανένας στην υπερβολή που δίνεται για χάρη της κωμωδίας αλλά στο γεγονός ότι μία αποτυχία δεν καθορίζει το μέλλον σου και δεν σε στιγματίζει ως άχρηστο. Ίσως απλά χρειάζεσαι λίγη φαντασία και αλλαγή πλεύσης.
Αν τη δείτε τελικά, ακόμα κι αν το θεωρήσετε μία μεγάλη μπαρούφα, αξίζει κάτι να κρατήσετε. Όλα έχουν να μας διδάξουν κάτι. Εγώ κράτησα αυτό.
[…]’Cause you don’t need teachers or classrooms or – or fancy highbrow traditions or money to really learn. You just need people with a desire to better themselves, and we got that by the shit at South Harmon.[…]
– Bartleby Gaines (Accepted)
