Είναι αρκετές οι φορές που δεν ξέρω τι να γράψω για την εβδομάδα. Αμφιταλαντεύομαι, ανάμεσα σε ιδέες που δεν ξέρω πώς ν’ αναπτύξω. Μία φράση, μία εικόνα, μία στιγμή κλπ.
Άλλες φορές, όπως τώρα καλή ώρα, οι ιδέες έρχονται από κάτι που συνέβη. Μία συνάντηση, ένα περιστατικό στη δουλειά κλπ. Για μένα συγκεκριμένα συνέβη προχθές το βράδυ, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο κολλητός μου.
“Έλα είμαι Αθήνα. Πότε θα πάμε για καφέ”;
Δεν ήταν αυτή η πρώτη κουβέντα που ανταλλάξαμε, προφανώς είπαμε ένα “γεια, τι κάνεις” πρώτα, αλλά ήταν η πιο σημαντική. Όχι αν μπορείς, πότε μπορείς! Πληροφοριακά, έχουμε να βρεθούμε μερικά χρόνια κι ας μιλάμε τακτικά στο τηλέφωνο. Οπότε καταλαβαίνετε την χαρά μου όταν μου είπε πως είναι εδώ.
Μετά, λοιπόν, από αυτήν την εισαγωγή, σας ανακοινώνω το θέμα μας που είναι οι φιλίες.
Είχα ξαναμιλήσει για φιλίες στο παρελθόν. Από τότε έχει περάσει μία δεκαετία και παρόλο που κάποια πράγματα, τα οποία είχα αναφέρει και τότε, ισχύουν ακόμα, πλέον κάποια άλλα τα βλέπω από μία διαφορετική σκοπιά.
Όπως πολλά πράγματα στη ζωή, έτσι και η φιλία είναι -με την καλή έννοια- μία μορφή επένδυσης. Γνωρίζεις ένα άτομο, υπάρχει μία σύνδεση στην οποία επενδύεις και χτίζεις με τα χρόνια. Πολλές από αυτές μπορεί να μην αντέξουν στο χρόνο με τα διάφορα στάδια και αλλαγές που διανύουμε στις ζωές μας. Αυτές όμως που αξίζουν πραγματικά είναι αυτές που μένουν, που είναι ακλόνητες στο χρόνο.
Μπορεί να τις γνωρίζετε ήδη. Είναι αυτά τα άτομα που μπορεί να τους πάρεις τηλέφωνο στις 4 το πρωί με υπαρξιακή κρίση και θα θυσιάσουν τον ύπνο τους για να σου μιλήσουν και να σε ηρεμήσουν. Είναι εκείνοι που όσο καιρό κι αν έχετε να βρεθείτε, είναι σαν να μη πέρασε μία μέρα. Που μπορεί να έχετε πει τα πάντα αλλά πάντα θα βρείτε κάτι νέο να συζητήσετε. Που έχουν το σπίτι, το μυαλό και την καρδιά τους ανοιχτή.
Είναι οι άνθρωποι που σου στέκονται σε όλα, αλλά κυρίως στα δύσκολα κι ανάποδα. Όταν όλος ο κόσμος γυρνάει τούμπα και νομίζεις ότι δεν υπάρχει σανίδα σωτηρίας, ξαφνικά έρχεται ένα πλοίο και σε μαζεύει από τη θάλασσα (Captain Wave για σένα δουλεύω!!!).
Είναι σπάνιες αυτές οι φιλίες κι αν τις έχετε να ξέρετε ότι έχετε μία τεράστια ευλογία στη ζωή σας. Να μην αφήσετε το χρόνο να τις φθείρει, να τις κρατάτε δυνατές! Κανείς μας δεν ξέρει τι ξημερώνει αύριο και κάποια στιγμή αναμφίβολα θα χρειαστεί να έχουμε ή να γίνουμε ένα στήριγμα για κάποιον. Φροντίστε, λοιπόν, οι άνθρωποι που πλαισιώνουν τις ζωές σας να είναι σωστοί και να έχουν κερδίσει μία θέση μέσα σε αυτήν.
Αυτά είναι πράγματα που έχω πει και στο παρελθόν. Αυτό που έχω μάθει με τα χρόνια, είναι ότι δεν χρειάζεσαι πολλούς “φίλους” στη ζωή σου για να είναι γεμάτη. Έχουμε περάσει πλέον τη φάση του σχολείου που μετράμε την αξία με βάση τη δημοτικότητα. Δεν χρειάζεται να πολεμάμε να κρατάμε κόσμο δίπλα μας με το ζόρι. Στο καλό, καλή καρδιά να μένει χώρος για όσους θέλουν να είναι εδώ.
Λίγοι αλλά καλοί. Να είμαστε φιλικοί και εγκάρδιοι με όλους, εννοείται, αλλά λίγοι να είναι αυτοί στους οποίους ανοιγόμαστε και μοιραζόμαστε τη ζωή μας πάνω από μία κούπα καφέ. Η εμπιστοσύνη είναι κάτι που κερδίζεται με πολύ κόπο και χρόνο αλλά ταυτόχρονα είναι και πολύ εύθραυστη. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί σε ποιούς τη δείχνουμε.
Να έχετε στο μυαλό σας ότι η φιλία, η βαθιά, ουσιαστική φιλία, είναι ένα καταπληκτικό δώρο να έχεις ή να προσφέρεις στη ζωή, δεν την αξίζουν όμως όλοι.
Έχετε σαν γνώμονα πως πραγματικοί φίλοι είναι αυτοί που όταν χτυπάει το τηλέφωνο και σου λένε “είμαι εδώ”, το εννοούν.
Όχι μόνο για ένα καφέ, αλλά για όλα.
Είvαι εκεί για σένα κι ας σας χωρίζουν χιλιόμετρα και θάλασσες.
