Η παιδική χαρά με δύο παιδιά μπορεί να μοιάζει με… αποστολή αδύνατη. Τσουλήθρες που γίνονται βουνά, κούνιες σαν διαστημόπλοια και άμμος που κατακλύζει τα πάντα – κάθε βόλτα μετατρέπεται σε Mission (Im)possible για κάθε γονιό. Δύο παιδιά, διπλή δράση και αμέτρητα γέλια, κλάματα και απρόοπτα που κάνουν την καθημερινότητα μοναδική και γεμάτη προκλήσεις.
Αν κάποιος νομίζει ότι το να πας στην παιδική χαρά με δύο παιδιά είναι “μια χαλαρή βόλτα”, μάλλον δεν έχει βρεθεί ποτέ με το ένα παιδί να κρέμεται ανάποδα από την τσουλήθρα και το άλλο να εξαφανίζεται προς την κούνια με ταχύτητα Formula 1.
Εγώ έχω δύο. Ένα μικρό κι ένα μεγαλύτερο. Σαν να λέμε, δύο διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας. Το μικρό θέλει βοήθεια για να ανέβει τη σκάλα (που τελικά ανεβαίνει μόνο του, αλλά με τον δικό του τρόπο: δηλαδή ανάποδα και χωρίς φόβο για τη ζωή του). Το μεγάλο, πάλι, θέλει χώρο, ανεξαρτησία και φυσικά… να τσακώνεται με το μικρό γιατί “του πήρε το κάστρο”.
Για τα παιδιά, η παιδική χαρά είναι παράδεισος:
Η κούνια είναι ιπτάμενο διαστημόπλοιο
Η τσουλήθρα είναι γιγάντιο βουνό,
και η άμμος… απλά το πιο συναρπαστικό υλικό που υπήρξε ποτέ (μέχρι να το βρούμε στα μαλλιά, στις κάλτσες και φυσικά στον καναπέ).
Και φυσικά, τα απρόοπτα δεν λείπουν ποτέ:
Ένα γδαρμένο γόνατο.
Ένα κλάμα για “τίποτα”.
Ένα μυρμήγκι που ξαφνικά έγινε τέρας και διέκοψε το παιχνίδι.
Στην παιδική χαρά, λοιπόν, ο γονιός γίνεται κάτι σαν multitasking σούπερ ήρωας:
• Με το ένα μάτι παρακολουθεί το μικρό που δοκιμάζει να φάει άμμο (“είναι βιταμίνες, μαμά!”).
• Με το άλλο μάτι τσεκάρει το μεγάλο που κάνει κοινωνικές διαπραγματεύσεις με τα άλλα παιδιά για το ποιος θα κάνει πρώτος κούνια.
• Ο καφές σου; Πάντα χλιαρός, πάντα σε κίνδυνο. Μία φορά τον αφήνεις στο παγκάκι και τσουπ, το μικρό πάει να βουτήξει μέσα το κουβαδάκι. Τον πίνεις στο τέλος, όχι σαν latte αλλά σαν… παγωμένο ρόφημα πίκρας.
• Δωρεάν γυμναστήριο – Δεν χρειάζεται συνδρομή. Τρέχεις πάνω–κάτω, σηκώνεις, κουβαλάς, κάνεις squats για να δέσεις παπούτσια. Κάψε θερμίδες με φυσικό τρόπο!
• Διπλά αιτήματα, διπλά δράματα – Το ένα θέλει τσουλήθρα, το άλλο κούνια. Και μάντεψε ποιος θα τα κάνει και τα δύο… εσύ.
Και φυσικά, η παιδική χαρά είναι το μοναδικό μέρος όπου θα συναντήσεις γονείς σε όλες τις εκδοχές:
• Ο Προπονητής Ολυμπιακών Αγώνων.. Έχει πρόγραμμα. Το παιδί κάνει ζέσταμα πριν ανέβει στη τσουλήθρα, μετράνε επαναλήψεις στην κούνια και στο τέλος κάνουν αποθεραπεία.
• Ο Ζεν Μάστερ… Κάθεται στο παγκάκι με κλειστά μάτια και ένα χαμόγελο τύπου “όλα είναι ενέργεια”. Μέχρι που το παιδί του πέφτει με το κεφάλι στην άμμο και ξαφνικά γίνεται… Bruce Lee.
• Και φυσικά εμένα, που προσπαθώ να είμαι και τα δύο, αλλά τελικά τρέχω σαν τον Λούη ανάμεσα σε κούνιες, τσουλήθρες και καβγάδες με ξένα κουβαδάκια.
Η παιδική χαρά είναι τελικά κάτι σαν καθρέφτης της ζωής με παιδιά: γεμάτη απρόοπτα, φασαρία, γέλια, κλάματα και άμμο – πολλή άμμο, που μπαίνει σε μέρη που δεν ήξερες ότι υπάρχουν.
Εκεί, ανάμεσα σε κούνιες που τρίζουν και σε μικρά χεράκια που σκαλίζουν το χώμα, μαθαίνεις ότι η γονεϊκότητα δεν έχει pause, ούτε manual. Έχει μόνο τρέξιμο, διαπραγματεύσεις επιπέδου ΟΗΕ και περιστασιακές αναλαμπές ευτυχίας όταν το παιδί φωνάζει: “Κοίτα, μαμά! Το έκανα μόνος μου!”.
Στο τέλος της βόλτας, τα παιδιά φεύγουν ευτυχισμένα, σκονισμένα, και γεμάτα εμπειρίες. Εγώ, αντίθετα, φεύγω με την αίσθηση ότι έκανα τρία μαθήματα γιόγκα, δύο crossfit και μισή μαραθώνιο – όλα μαζί.
Αλλά ξέρετε κάτι;
Όσο κι αν γκρινιάζω, η παιδική χαρά είναι από τα λίγα μέρη όπου τα παιδιά είναι πραγματικά παιδιά. Ελεύθερα, χαρούμενα, γεμάτα φωνές και παιχνίδι. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε τσουλήθρες και κούνιες, βρίσκω κι εγώ λίγο παιδί μέσα μου. Μέχρι να ακούσω το “μαμά, κατούρησα” ή ”μαμά πάτησα στις λάσπες”.
