Από μικρή ήξερα πως θέλω να γίνω μαμά. Η αγάπη μου για τα παιδιά ήταν βαθιά κι αληθινή. Ονειρευόμουν μια ζεστή οικογένεια, πολλά μικρά χαμογελαστά πλασματάκια, μια καθημερινότητα γεμάτη φωνούλες, παιχνίδια και τρυφερότητα. Ίσως γιατί, μεγαλώνοντας σε μια δύσκολη συνθήκη ούσα παιδί χωρισμένων γονιών, με έντονες αναμνήσεις από ταραγμένα παιδικά χρόνια, ήθελα να φτιάξω κάτι εντελώς δικό μου. Κάτι που να δίνει αγάπη και σταθερότητα.
Από πολύ νωρίς είχα επαφή με παιδιά. Όταν δούλευα σε παιδότοπο, ήμουν εκείνη με την οποία ηρεμούσαν. Μου άρεσε να παίζω μαζί τους, να τραγουδάμε, να γελάμε. Όσο μεγάλωνα, τόσο πιο έντονα ένιωθα την ανάγκη ν‘ αποκτήσω κι εγώ τα δικά μου. Είχα βάλει μάλιστα και χρονικά όρια στον εαυτό μου, κάπου ανάμεσα στα 25 και στα 28 ήθελα να κρατάω ήδη ένα μωράκι στην αγκαλιά μου.
Όμως η ζωή σπανίως υπακούει σε χρονοδιαγράμματα. Τα χρόνια περνούσαν, οι συνθήκες δε βοηθούσαν κι εγώ άρχισα ν‘ αγχώνομαι ολοένα και περισσότερο.
Ώσπου…ήρθε ένα απρόσμενο, θετικό τεστ. Το αγόρασα απλώς για να μου φύγει η ιδέα απ‘ το μυαλό. Δεν περίμενα ν’ αλλάξει τη ζωή μου. Τηλεφώνησα στη γυναικολόγο μου με φωνή που έτρεμε: “Υπάρχει πιθανότητα να δείχνει θετικό και να είναι λάθος;” ρώτησα σχεδόν ψιθυριστά, προσπαθώντας να συγκρατήσω την αγωνία μου. Ήθελα να χαρώ, αλλά δεν τολμούσα. Φοβόμουν μην αποδειχθεί πως ήλπιζα τζάμπα.
Αγαπώ βαθιά την ιδέα του να γίνω μαμά, όμως ο φόβος πολλές φορές γίνεται πιο δυνατός απ‘ την χαρά. Η καθημερινότητα, η αβεβαιότητα, η δουλειά, τα οικονομικά… όλα αυτά που βαραίνουν την γενιά μας, μ‘ έκαναν να κρατιέμαι πίσω.
Δεν ήξερα αν θα ήμουν ποτέ έτοιμη πρακτικά. Συναισθηματικά όμως, ήμουν πάντα.
Ύστερα, ήρθαν οι πρώτες εξετάσεις. Ο πρώτος υπέρηχος. Ένα μικροσκοπικό σημαδάκι στην οθόνη, ένας “κόκκος ρυζιού” που άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μου. Κι άλλες εξετάσεις, κι άλλοι έλεγχοι. Το έμαθα πολύ νωρίς κι οι επισκέψεις στον γιατρό ήταν τακτικές. Δεν ησύχαζα μέχρι ν’ ακούσω πως όλα πάνε καλά.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα την καρδούλα του. Ο ήχος στο μηχάνημα, η φωνή της γιατρού μου που είπε “Το ακούς αυτό; Είναι η καρδούλα του μωρού”. Έβαλα τα κλάματα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. “Δηλαδή όντως συμβαίνει; Δηλαδή μεγαλώνει μια ψυχούλα μέσα μου;”
Μπορεί να συζητάω κάθε μέρα γι’ αυτό, μπορεί να βλέπω την κοιλίτσα μου να φουσκώνει και να βιώνω αλλαγές όμως, για έναν περίεργο λόγο, ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει πλήρως.
Είμαι εγώ αυτή που θα γίνει μαμά; Η μαμά μου γιαγιά; Η παρέα μας θα αποκτήσει μωρό; Εγώ πρέπει πλέον να φροντίζω όχι μόνο τον εαυτό μου, αλλά και ένα μικρό πλάσμα μέσα μου;
Και κάπου ανάμεσα στις σκέψεις και στις αγωνίες, εμφανίστηκαν τα πρώτα προβλήματα. Ο διαβήτης κύησης. Οι εξετάσεις μου ήταν φυσιολογικές πριν, αλλά λόγω κληρονομικότητας, έκανα από πολύ νωρίς εξετάσεις όπου κι ήρθε η διάγνωση.
Ξεκίνησα με διατροφή, μετά ήρθαν οι μετρήσεις σακχάρου τρεις με τέσσερις φορές τη μέρα και τελικά μπήκε στη ζωή μου η ινσουλίνη.
Είναι μια μεγάλη αλλαγή. Ο φόβος, τεράστιος. Και τα νεύρα, επίσης. Δεν μπορούσα πια να φάω ό,τι ήθελα και, πιστέψτε με, είμαι από τους ανθρώπους που απολαμβάνουν το φαγητό. Προσπάθησα να δω τη θετική πλευρά “τουλάχιστον θα τρέφομαι πιο υγιεινά”, σκέφτηκα.
Και πράγματι, στην αρχή όλοι με έβλεπαν πιο αδύνατη και με επαινούσαν χωρίς φυσικά να γνωρίζουν τι κρύβεται πίσω απ‘ αυτό.
Όμως, όσο περνούσαν οι μέρες, τόσο πιο δύσκολη γινόταν η πειθαρχία. Οι στερήσεις δεν είναι ποτέ εύκολες. Δεν είναι μόνο τα “όχι” στο φαγητό. Είναι κι οι συνεχείς μετρήσεις, οι ενέσεις, οι περιορισμοί. Ξαφνικά ακούς μόνο όχι.
Όχι αλκοόλ.
Όχι τσιγάρο.
Όχι ψωμί, όχι γλυκά.
Όχι, όχι, όχι…
Δεν μπορούσα να βγω για φαγητό με φίλους. Ξαφνικά ένιωθα πως όπου και να πήγαινα έξω, δε θα ήξερα πώς να λειτουργήσω αφού δεν μπορούσα να φάω ή να πιω το οτιδήποτε. Άσε που έχω μια μόνιμη ανησυχία ότι μπορεί να κάνω κάτι λάθος. Κι έτσι, κλείστηκα στο σπίτι, χωρίς αυτό να είναι κάποια οδηγία του γιατρού, νιώθοντας κάπως αποκομμένη από την κοινωνική μου ζωή.
Κι εκεί που προσπαθούσα να συνηθίσω αυτή τη νέα ρουτίνα, ήρθε άλλο ένα νέο: προδιάθεση για θρομβοφιλία. Κάποια γονίδια στο αίμα μου αποφάσισαν πως, ενώ δεν έχω κάποιο πρόβλημα σαν μονάδα, στην εγκυμοσύνη διατρέχω υψηλό κίνδυνο να αποκτήσω θρομβοφιλία.
Νέα φαρμακευτική αγωγή. Ενέσεις κάθε πρωί στην κοιλιά. Ο φόβος ξανά απ‘ την αρχή. “Αν δεν τις κάνεις, μπορεί να υπάρξουν επιπλοκές”, μου είπαν. Και ξέρεις, όταν είσαι έγκυος, ο φόβος για το μωρό σου γίνεται μεγαλύτερος από κάθε άλλο φόβο. Έτσι, κάθε πρωί, βάζω το ξυπνητήρι, σηκώνομαι, κάνω την ένεση και… κλαίω.
Στην αρχή πήγαινα στο φαρμακείο για να μου δείξουν πώς να το κάνω. Έκλαιγα μπροστά στη φαρμακοποιό, μια υπέροχη κοπέλα που με βοήθησε και με στήριξε. Από τότε, κάθε μέρα, προσπαθώ να το κάνω μόνη μου. Η κοιλιά μου είναι ήδη γεμάτη μελανιές, ο πόνος κάθε φορά ο ίδιος, αλλά… συνεχίζω. Γιατί πρέπει. Όμως δεν μπορώ να το συνηθίσω και ξέρω ότι έχω μπροστά μου πολλούς μήνες ακόμα. Φυσικά και θα κάνω ό,τι χρειαστεί για να έχω ένα υγιές μωράκι. Ωστόσο, αυτό δε μου στερεί το δικαίωμα να φοβάμαι και να πονάω.
Δεν κοιμάμαι καλά. Το μυαλό μου τρέχει ασταμάτητα. Κι όταν δεν ξεκουράζομαι, δυσκολεύομαι ακόμα και να ρυθμίσω το σάκχαρο. Χαϊδεύω όμως την κοιλιά μου και τραγουδάω στο μικρό φιλοξενούμενο με όση αγάπη έχω.
Είναι ακόμα νωρίς. Μόλις μπήκα στο δεύτερο τρίμηνο γι‘ αυτό και το έχω ανακοινώσει μόνο στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους. Από τη μία θέλω να το φωνάξω σε όλο τον κόσμο, απ‘ την άλλη, κάτι με κρατάει πίσω. Φοβάμαι μήπως κάτι πάει στραβά.
Όμως, ξέρεις κάτι; Κουράστηκα να φοβάμαι. Γι’ αυτό και γράφω αυτό το κείμενο. Για να μοιραστώ την εμπειρία μου. Για να πω ότι ναι, είμαι ευτυχισμένη που θα γίνω μαμά, αλλά ταυτόχρονα είμαι και τρομαγμένη. Νιώθω χαρά, αλλά και άγχος. Κάνω σχέδια για το μέλλον, φαντάζομαι τη ζωή μας μ‘ αυτό το μικρό πλασματάκι και την ίδια στιγμή λέω “μην ενθουσιάζεσαι, είναι νωρίς”.
Κάθε μέρα είναι μια νέα πρόκληση. Κάθε μέρα την αντιμετωπίζω με όση δύναμη έχω. Για εμένα. Για εκείνο. Για το θαύμα που μεγαλώνει μέσα μου.
Επειδή κάποιοι φτάσατε σ‘ αυτό το σημείο και σκέφτεστε ήδη πόσο δακρύβρεχτα μπορεί να περιγράφω καταστάσεις που δεν είναι δα και τόσο τραγικές, θέλω να θυμάστε ότι δεν είναι κάποιος διαγωνισμός που ψάχνουμε να βρούμε ποια είναι η καλύτερη μανούλα.
Μπορεί μια άλλη γυναίκα με τα δικά μου θέματα, να τα αντιμετωπίζει διαφορετικά και να της φαίνομαι υπερβολική με όσα λέω. Όμως, δεν είμαστε όλες ίδιες. Δε ζούμε όλες την εγκυμοσύνη σαν παραμύθι. Για κάποιες από εμάς είναι ένας καθημερινός αγώνας με το σώμα, με τις ορμόνες, με τις ενοχές, με τον φόβο. Κι αυτό δεν μας κάνει λιγότερο μαμάδες. Μας κάνει ανθρώπινες.
Αν κάποια άλλη γυναίκα νιώθει όπως εγώ, θέλω να της πω ότι δεν είναι μόνη της. Ότι είναι αρκετή, ακριβώς όπως είναι. Και πως, ακόμα κι αν δεν τα κάνει όλα τέλεια, το παιδί της θα τη λατρέψει. Γιατί η αγάπη δεν μετριέται με θερμίδες, ούτε με επίπεδα σακχάρου. Μετριέται με καρδιές. Και η δική μας χτυπά ήδη για δύο.
Με αγάπη, μια αγχωμένη μελλοντική μανούλα που ανυπομονεί να κρατήσει στην αγκαλιά της το μικρό της θαύμα.
