Υπάρχουν ιστορίες που τελειώνουν με φωνές, καβγάδες και πόρτες που κλείνουν με πάταγο. Κι υπάρχουν κι εκείνες που τελειώνουν αθόρυβα, όταν η ψυχή κουράζεται να ελπίζει και παύει να νοσταλγεί. Το τέλος μας δεν γράφτηκε με λέξεις αλλά με μια απλή συνειδητοποίηση: πως η αδιαφορία είναι η πιο δυνατή μορφή ελευθερίας.
Κάποτε πίστευα ότι το «τέλος» είναι μια λέξη που λέγεται εύκολα, αλλά καταπίνεται δύσκολα. Ότι η απόσταση, ο χρόνος, ακόμα κι οι νέοι έρωτες, δεν μπορούν να σβήσουν εντελώς την ανάμνηση και το συναίσθημα.
Για χρόνια, είχα δίκιο.
Είχαμε πει πως τελείωσε αμέτρητες φορές, αλλά κάτι μας κρατούσε ακόμα δεμένους. Ήταν μια αόρατη κλωστή, μια υποψία, μια ελπίδα.
Η κλωστή αυτή έσπασε, όχι από κάποιον καβγά, ούτε από κάποιο νέο έρωτα.
Έσπασε από ένα νέο, που δεν είχε να κάνει με μένα, ούτε καν με τη μεταξύ μας ιστορία.
Η ζωή σου κι οι επιλογές σου ήταν όλες συμβιβασμενες με δειλία. Λυπηρό πολύ να μην αγαπάς τον εαυτό σου και να πηγαίνεις με το ρέμα. Το πρόβλημα ξεκινά όταν μπορείς, θέλεις, αλλά καημένε μου… φοβάσαι!
Μέσα από ένα ταξίδι σκληρής συνειδητοποίησης, κατάλαβα πως οι επιλογές στις οποιές οδηγήθηκα ήταν τελικά σωστές. Πως ποτέ δε θα ευδοκιμούσε το μεταξύ μας κι απλά θα έφτανε κάποια στιγμή που όχι μόνο θα βαριόμουν, αλλά θα σε σιχαινόμουν.
Όταν βρήκα τον άνθρωπο που μου έμαθε ν’ αγαπώ και ν’ αγαπιέμαι, ήταν κάτι το συναρπαστικό και πρωτόγνωρο. Για πρώτη φορά ένιωθα τυχερή! Κι εκεί ξενέρωσα εφ’ όλης της ύλης!
Δεν αναφέρομαι στο ερωτικό κομμάτι! Εκείνο είχε πεθάνει χρόνια πριν· μιλάω για όσα το μυαλό μου έπλασε πως έζησα. Τις αναμνήσεις μιας -θεωρητικά- έντονης ιστορίας. Άκουγα τ’ όνομά σου και δε μου προκαλούσε πόνο, ταραχή. Αδιάφορο. Γιατί μετά από πολύ σκατό, η ψυχή μου κολυμπούσε για πρώτη φορά στην ηρεμία.
Δεν υπάρχει ούτε πίκρα, ούτε μίσος, ούτε θλίψη όταν μιλώ καμιά φορά σκόρπια για σένα. Μόνο η γαλήνη της απόλυτης ελευθερίας.
Το δικό μας «τέλος» δεν ήρθε με λόγια. Ήρθε με τα νέα της δικής σου ζωής.
Και αυτό ήταν το πιο λυτρωτικό.
Η αδιαφορία δεν είναι εχθρός. Αντιθέτως, είναι η απόλυτη απελευθέρωση. Είναι η απόδειξη ότι η καρδιά έχει πλέον προχωρήσει, ότι δεν υπάρχουν κλωστές που σε δένουν με το παρελθόν.
Μου είναι αδιάφορο αν πονάς, αν είσαι καλά, αν έχεις βρει άλλον άνθρωπο. Δεν υπάρχει θυμός. Το «τι θα γινόταν αν…» δεν έχει πια καμία σημασία κι όταν σταματάς να το σκέφτεσαι, ξέρεις πως έχεις αφήσει πίσω τα κάγκελα του συναισθηματικού εγκλεισμού σου.
Είσαι άγνωστος και πια μπορώ ν΄αναπνέω.
