«Δεν είναι ρατσιστικό αυτό που θα κάνουμε», είπαν οι
προστατευτικοί Ελληνάρες γονείς, λίγο πριν σφραγίσουν με λουκέτο την πόρτα εκεί στο 8ο Δημοτικό σχολείο Μυτιλήνης.
Μα φυσικά, αφού δεν είναι μόνο ρατσιστικό αλλά και
φασιστικό το αυθαίρετο κλείσιμο ενός σχολείου ως αντίδραση στον ερχομό των προσφυγόπουλων. Σαν να λέμε «δεν είμαστε εμείς
ρατσιστές, αυτοί είναι ξένοι».
Η πεισματική και προκλητική άρνηση αυτών των γονέων για
την ένταξη των παιδιών των προσφύγων στο συγκεκριμένο σχολικό περιβάλλον, συνυπάρχοντας με τα ελληνόπουλα, είναι τόσο
εξοργιστική όσο και ο ισχυρισμός τους πώς απλώς προσπαθούν με μέτρα που αποφασίστηκαν ομόφωνα να προστατεύσουν τα
παιδιά τους.
Κωλοτούμπες κι ελιγμοί κατά το συμφέρον μεταξύ
πολιτευμάτων σε μια πολιτεία που, όπως ισχυρίζονται κι οι ίδιοι, δεν κάνει τίποτα.
Δημοκρατικές και ομόφωνες αποφάσεις, φασιστικές δράσεις,
ομαδικές κινήσεις και ελευθερία λόγου με τα κανάλια σε ετοιμότητα έξω από την πόρτα του σχολείου, είναι μερικά μόνο από τα
κομμάτια που συνθέτουν το παζλ αυτού του τσίρκο.
Μερικά πανό και πλακάτ με συνθήματα «Ελλάς Ελλήνων» και
«Πας μη Έλλην βάρβαρος» έλειπαν για να ολοκληρωθεί το θέατρο του
παραλόγου.
«Το σχολείο κλειδώνει τώρα», δήλωσε ένας πατέρας. Έτσι,
με θάρρος και πυγμή, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους οι συγκεκριμένοι πολίτες που τυγχάνει να είναι και γονείς.
Φυσικά την πράξη ηρωισμού συνόδευσαν επευφημίες και χειροκροτήματα
από το κοπάδι των προβάτων, ε, συγνώμη, το πλήθος γονέων
ήθελα να πω. Κανονική ωδή στον τσαμπουκά δηλαδή.
Με εντελώς δημοκρατικές διαδικασίες, τύπου «ομόφωνη
απόφαση», έκλεισαν το σχολείο με συνοπτικές διαδικασίες κι ένα λουκέτο. Με δυναμισμό κι αποφασιστικότητα ενήργησαν,
λοιπόν, ετούτοι οι πολίτες αφού αισθάνθηκαν την απειλή από τους βάρβαρους εισβολείς.
Εν προκειμένω, βέβαια, οι πραγματικοί βάρβαροι είναι ήδη
εντός συνόρων και με έναν αυθαίρετο κι αλλοπρόσαλλο τρόπο μαρκάρουν την περιοχή τους σαν τα σκυλιά.
Η τόλμη κι ο δυναμισμός περισσεύουν για τσαμπουκάδες,
αλλά περί προάσπισης των δικαιωμάτων των μαθητών και μαθητριών για ένα καθαρό σχολικό περιβάλλον και σωστή εκπαίδευση ούτε
λόγος. Άραγε διαμαρτυρήθηκαν ή κινητοποιήθηκαν με την ίδια αμεσότητα και ευαισθησία για θέματα που απαντώνται
καθημερινά στα ελληνικά σχολεία, όπως η έλλειψη δασκάλων, βιβλίων ή θέρμανσης;
Σύμφωνα με τις δηλώσεις του πατέρα- ήρωα που έβαλε το
λουκέτο, το συγκεκριμένο σχολείο «έχει 142 παιδιά αλλά μόνο τέσσερις τουαλέτες, προσφυγικές τούρκικες και τέσσερις βρύσες» άρα τίθεται θέμα υγιεινής.
Θέμα που προφανέστατα εντείνεται με τους πρόσφυγες και
λύνεται με λουκέτα στο σχολείο και παιδιά ταμπουρωμένα στα σπίτια τους μακριά από τα θρανία, τα μαθήματα και τον «εχθρό».
Γράψτε τα επιχειρήματα και τις προτάσεις σας στα χαρτιά, ρίξτε τα στις τουαλέτες σας και τραβήξτε και το καζανάκι,
πρωτόγονοι του 21ου αιώνα.
«Δεν έχουμε πρόβλημα με τα παιδάκια που είναι για να
έρθουν», δήλωσε μια από τις μητέρες που ζητωκραύγαζαν ενώ σφραγιζόταν το σχολείο.
Ανάλογη άποψη με έναν ελαφρώς θρησκευτικό τόνο και
διάχυτο το στοιχείο του αλτρουισμού είχε άλλη μία Eλληνίδα μάνα, υπέρμαχος -το δίχως άλλο- του «αγαπάτε αλλήλους»:
«Δεν έχουμε κάποιο πρόβλημα με τα παιδιά, προς Θεού, μάνα
είμαι κι εγώ, τους καταλαβαίνω, αλλά οφείλω να διαφυλάξω τα δικά μας παιδιά.»
Για τα ξένα ας φροντίσουν για μια ακόμη φορά οι άλλοι.
Εσείς εκεί στα μέρη σας, πατριώτες, φροντίστε την πάρτη σας και τα παιδιά σας. Κι όσο για τους συνανθρώπους σας που
βρίσκονται σε ανάγκη ας πάνε να πνιγούν ή, για να ακριβολογούμε κιόλας, να θαλασσοπνιγούν. Άλλωστε ούτε οι πρώτοι θα είναι ούτε
οι τελευταίοι, σωστά; Σε τέτοια επίπεδα κυμαίνεται η ανθρωπιά σας, να εκεί γύρω στο μηδέν δηλαδή.
Είναι θλιβερό απόγονοι προσφύγων, ανθρώπων που γνώρισαν
και έζησαν ξεριζωμό, είδαν τα σπίτια και τον τόπο τους να καίγονται, να σνομπάρουν τόσο ξεδιάντροπα ανθρώπους, στη
θέση των οποίων θα μπορούσαν κάλλιστα να βρίσκονταν οι ίδιοι με
τις οικογένειές τους.
Αλίμονο, όμως! Όποιος είναι έξω από το χορό πολλά
τραγούδια ξέρει, λέει μια παροιμία. Είναι συχνό φαινόμενο, βλέπεις, ο μέσος Ελληνάρας να κόπτεται για ένα πρόβλημα μονάχα όταν
αυτό χτυπάει τη δική του πόρτα, ενώ ταυτόχρονα δείχνει με το δάχτυλο και αποδίδει ευθύνες στους πάντες εκτός τον ίδιο
του τον εαυτό.
Ο γνήσιος Έλλην είναι αλάνθαστος, παντογνώστης -ξερόλα
τον λένε στο χωριό μου- νομοταγής, θρησκευόμενος, περήφανος απόγονος του Μεγαλέξανδρου, έχει άποψη και λύσεις για τα
πάντα, επαναστατεί μόλις καεί η γούνα του, αλλά για ό,τι πάει κατά διαόλου γύρω του φταίει η άτιμη κοινωνία, το
ανύπαρκτο κράτος και η πολιτεία που δεν κάνει τίποτα πια.
Ξυπνάτε ρε! Κομμάτι της κοινωνίας, του κράτους και της
πολιτείας είστε κι εσείς, όπως όλοι μας. Και τι κάνετε γι’ αυτό;
Δίνετε περήφανα το παράδειγμα στα παιδιά που μεγαλώνετε,
να γίνουν βολεμένοι, εγωιστές, παρτάκηδες, άξεστοι και μισάνθρωποι;
Κι όμως, κάπου εκεί έξω σε μιαν άλλη γειτονιά, σ’ ένα
διπλανό χωριό ή νησί και στον αντίποδα του κάθε επαναστάτη-ποπολάρου που θέλει να λέγεται και γονέας, υπάρχουν εκείνοι που
πασχίζουν να βοηθήσουν το διπλανό τους ανεξαρτήτως εθνικότητας, χρώματος, γλώσσας ή θρησκείας, είτε έχουν παιδιά είτε
όχι.
Άνθρωποι πραγματικά παραδείγματα προς μίμηση κι όχι
θλιβεροί κομπάρσοι μιας επανάστασης χωρίς αιτία.
