Κάθε μέρα κάνω τις καλύτερες συζητήσεις με τον εαυτό μου στο αυτοκίνητο. Μουσική να ταιριάζει στη διάθεση, ήλιος ή φεγγαρόφως, ανοιχτοί δρόμοι κι ορίζοντες. Με ρωτάω και με ξαναρωτάω πράγματα που θεωρούσα δεδομένα, για να βρω τις δικές μου απαντήσεις.
Οι τελευταίες μου συζητήσεις, λοιπόν, έχουν να κάνουν με το τι είναι ευτυχία.
Κοίταξα λίγο και τα αποφθέγματα από συντοπίτες μου, να δω τι έχουν να πουν.
Ο Ξυλούρης είπε: «Ο άνθρωπος δεν θέλει πολλά για να ‘ναι ευτυχισμένος: φτάνει να ‘χει δύο-τρεις καλούς φίλους να τον αγαπάνε πραγματικά κ χρήματα τόσα ώστε να μπορεί να τους κερνά».
Καλό, αλλά με στενεύει λίγο.
Ναι, η ευτυχία είναι στα απλά. Να μπορείς να βλέπεις και να κρατάς τα λίγα, τα βασικά, να κατέχεις τα πράγματα κι όχι να αφήνεις τα πράγματα να σε κατέχουν. Να έχεις δυο χούφτες ανθρώπους, που να μπορείς να αποκαλείς δικούς σου. Έτσι περιορίζεις το θόρυβο, βλέπεις καθαρότερα.
Τα λίγα, λοιπόν, όχι τα ελάχιστα, που μου μοιάζει με συνθηκολόγηση, με συμβιβασμό. Γιατί υπάρχουν και τα όνειρα, που θέλουν να σε πάνε ψηλότερα, που θέλουν περισσότερα. Να σε φτάσουν εκεί που αναπνέει η ψυχή.
Ο Καζαντζάκης είπε: «Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο —ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο.»
Όχι μόνο με στενεύει, ακούγεται και μοναχικό.
Εκτιμώ απίστευτα τη μοναχικότητα, είναι εκεί που έχω χρόνο να φορτίσω, να επεξεργαστώ και να ονειρευτώ, να βρω την πληρότητά μου. Αλλά οι άνθρωποι μου! Ααα, οι άνθρωποι μου! Είναι το αλάτι της ζωής, την κάνουν πιο νόστιμη! Ένα βλέμμα, ένα γέλιο, μια ατάκα, ένα χάδι, πόσο μπορούν να με γεμίσουν! Πόσο τα απολαμβάνω!
Έπειτα αυτό το θέμα του φτωχικού, τι να πω, τα χρήματα δε φέρνουν την ευτυχία, αλλά είναι ένα μέσο. Σου εξασφαλίζουν επιλογές. Η έλλειψή τους δε, μπορεί κάλλιστα να φέρει δυστυχία.
Βρίσκω περισσότερο τον εαυτό μου να ταυτίζεται με τον Μάρκο Αυρήλιο που, συμπυκνωμένα λέει ότι η ευτυχία τελικά δεν έρχεται απ’ έξω, από εξωτερικές συνθήκες. Πηγάζει από μέσα μας, από τις επιλογές μας, από τη συμπεριφορά μας. Είναι στον τρόπο που επιλέγουμε να είμαστε αληθινοί με τον εαυτό μας και να σχετιζόμαστε με τους συνανθρώπους μας.
Μας έχουν πει επίσης ότι η ευτυχία είναι στιγμές, κάτι που μέχρι πρόσφατα πίστευα. Βρίσκω όμως τον εαυτό μου να είναι πλέον σε μια κατάσταση μόνιμης ευτυχίας τελευταία, ακόμα κι όταν παρουσιάζονται δυσκολίες!
Τα συστατικά απλά: Έχω φτάσει να με γουστάρω, ν’ αγαπώ τη ζωή που φτιάχνω, να είμαι ευγνώμων γι αυτά που έχω και αποφασισμένη γι αυτά που θέλω να πετύχω. Αυτά τα ξέρετε, τα έχουμε πει άλλωστε.
Αυτό που άλλαξε είναι ότι είμαι συνειδητά πιο παρούσα, ζω στο εδώ, στο τώρα, απολαμβάνω και ζω την κάθε στιγμή! Το παρελθόν πέρασε κι έχω κάνει ειρήνη μαζί του. Το μέλλον θα έρθει. Κάποια πράγματα μπορώ να τα ελέγξω, όχι όμως όλα. Είμαι εντάξει με αυτό.
Αλλά το τώρα! Εδώ είναι όλη η μαγεία! Τώρα θα δράσω, τώρα θα κάνω, τώρα θα νιώσω, τώρα θα μιλήσω, θα γελάσω, θα αγαπήσω και θα αγαπηθώ. Κι αν νευριάσω, αρχίζω τα «γαλλικά» μου και περνάει. Αν πονέσω, θα το κάνω τώρα, όλο. Τώρα ΖΩ!
Αυτή τη στιγμή λοιπόν, είμαι πλήρης, είμαι ευτυχισμένη. Ξέρω ότι σύντομα θα βγω στο δρόμο να κυνηγήσω κι άλλα όνειρα. Αλλά, αν αυτή τη στιγμή με ρωτήσεις τι άλλο θέλω, θα μου πάρει ώρα να το σκεφτώ και δεν ξέρω αν θα βρω απάντηση. Οπότε, δε ζορίζω το μυαλό μου. Παίρνω χρόνο και το απολαμβάνω.
Γι’ αυτό, αν δείτε μια ξανθιά, να τραγουδά με πάθος στο αυτοκίνητο και κουνάει τα χέρια σαν μαέστρος, μην παραξενευτείτε, το ζω!
