Τώρα που έρχονται γιορτές με πιάνουν λίγο το συναισθηματικά μου ( πάντα τα έχω απλά τις γιορτές έχω μια δικαιολογία τουλάχιστον). Είναι λίγο το κρύο (έστω αυτό το λίγο που έβαλε, γιατί για λίγο αγχώθηκα πως θα κάνουμε Χριστούγεννα με μαγιό), είναι λίγο αυτό που είναι όλα στολισμένα και χαρούμενα, είναι η προσμονή να δεις τους δικούς σου ανθρώπους; Δεν ξέρω!
Την περασμένη φορά σας μίλησα για τη δημιουργικότητα. Αυτή τη φορά θέλω να μιλήσω για τα όνειρα.
Όχι αυτά που βλέπουμε στον ύπνο μας. Γι’ αυτά καλύτερα να διαβάσετε Jung και Freud. Μιλάω για τα όνειρα που “βλέπουμε” στον ξύπνιο μας. Τις φιλοδοξίες μας, τους στόχους μας, τις ελπίδες μας.
Μπροστά στο βουνό της επιβίωσης έχουν γκρεμιστεί όνειρα, έχουν τσακιστεί φτερά και έχουν καταρριφθεί ολόκληρες κοσμοθεωρίες. Έχουμε γίνει μηχανές. Μας έχει κατασπαράξει η ρουτίνα, οι ευθύνες κι οι υποχρεώσεις. Ο ζυγός αυτός μας έχει γίνει θηλιά στο λαιμό και μας κόβει το οξυγόνο κι όπως είπα στο προηγούμενο άρθρο, τίποτα δεν επιβιώνει χωρίς οξυγόνο.
Που χρόνος για όνειρα όταν το πρωταρχικό μας μέλημα πια είναι να έχουμε στέγη πάνω από το κεφάλι μας και φαγητό στο πιάτο μας;
Ζούμε με μία ελπίδα που διδαχθήκαμε:
Ότι το καλό νικάει και αυτός που δουλεύει σκληρά ανταμείβεται.
Μία ματιά στα τελευταία γεγονότα μας δείχνει ότι κι αυτό είναι ένας αστικός μύθος. Στην πραγματικότητα ζούμε μια ανάμεικτη εκδοχή του 1984 και της Φάρμας των Ζώων του Όργουελ. Εκεί που η ελεύθερη σκέψη απαγορεύεται, κάθε επανάσταση συνθλίβεται κι ο αδύναμος μένει αδύναμος γιατί η διαφθορά κι η πονηριά υπερισχύει της καλοσύνης.
Κι όμως ακόμα και στην τόση σαπίλα, υπάρχει μία χαραμάδα φωτός την οποία κρατάμε γερά σαν σανίδα σωτηρίας κι επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ονειρευτεί ότι επιθυμεί η ψυχή του. Κι αυτό μας δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Τα όνειρα είναι κινητήριος δύναμη για κάθε αλλαγή. Ένα όνειρο πυροδοτεί μία ιδέα, μία ιδέα φέρνει κόσμο γύρω της και σιγά σιγά γίνεται πράξη. Δε λέω’ η ιστορία έχει δείξει ότι κάποιες ιδέες δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο για τον κόσμο, αλλά ας υποθέσουμε ότι οι προθέσεις, στην προκειμένη περίπτωση, είναι αγνές.
Κι αυτή τη μικρή χαραμάδα πρέπει πάση θυσία να την κρατήσουμε ζωντανή. Αν χάσουμε τη δυνατότητα να ονειρευόμαστε τότε πραγματικά πιστεύω ότι θα έχουμε χάσει κάθε τι ανθρώπινο.
Ακόμα κι όταν η ζωή σε αναγκάζει να παρεκκλίνεις από τα όνειρα σου και να τα βάζεις στην άκρη, μην τα ξεχνάς και μην τα διαγράφεις. Δεν σημαίνει ότι δεν θα γίνουν. Ίσως δεν είναι ακόμα η ώρα τους. Από τη φυσική ξέρουμε τον 3ο νόμο του Νεύτωνα. Κάθε δράση φέρνει ίση και αντίθετη αντίδραση.
Φρόντισε οι δράσεις σου, ακόμα κι όταν παρεκκλίνεις από τους στόχους σου, να σε ξαναφέρουν πάλι σε αυτούς. Οι αντιδράσεις δηλαδή, να σε ξαναβάλουν πάλι στο δρόμο που θέλεις πραγματικά να ακολουθήσεις.
Δεν είναι εύκολο και δεν είναι ανώδυνο. Επίσης είναι και δύσκολο να βρεις στήριγμα σε μία εποχή που η υπερπληροφόρηση, η παραπληροφόρηση, η έλλειψη παιδείας, ενσυναίσθησης και κριτικής σκέψης έχει διχάσει τον κόσμο σε 700 διαφορετικά μέτωπα. Ίσως νιώθεις μόνος μέσα σε μία θάλασσα ανθρώπων. Αν όμως μείνεις πιστός στα όνειρα σου και ειλικρινής απέναντι στον εαυτό σου θα βρεις ανθρώπους που πιστεύουν σε εσένα και σε όσα θες να πετύχεις. Αυτό το λέω εκ πείρας.
Ίσως είμαι αθεράπευτα ονειροπόλα. Δεν ξέρω. Ίσως η ανάγκη μου να πιστεύω σε αυτήν τη μαγεία που φέρνει η φαντασία, η δημιουργικότητα και τα όνειρα να με κάνει να σκέφτομαι ουτοπικά πράγματα.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν συμμαθητή μου, με τον οποίο δεν τα πηγαίναμε ιδιαίτερα καλά, είχαμε βρει ένα κοινό έδαφος στο ότι είμασταν κι οι δύο βιβλιοφάγοι. Εκείνος διάβαζε πιο “σοβαρά” μυθιστορήματα κι εγώ τρελαινόμουν για βιβλία φαντασίας.
Στην προσπάθεια του λοιπόν να μου αποδείξει ότι το κεφάλι μου έχει αέρα κοπανιστό γιατί διάβαζα ουτοπικά πράγματα μου έκανε δώρο ένα βιβλίο το οποίο είχε μέσα την απαγωγή και κακοποίηση μίας νεαρής κοπέλας. Το είχα δώσει αρχικά στη γιαγιά μου να το διαβάσει και μετά τις πρώτες 10 σελίδες μου το έφερε πίσω, μου είπε να μην το διαβάσω και πήρε ένα άλλο.
Δεν το διάβασα ποτέ. Ναι, από πείσμα.
Ήξερα ότι το κεφάλι μου δεν έχει αέρα κοπανιστό. Δεν χρειαζόταν να προσγειωθώ, γιατί τα πόδια μου μια χαρά πατούσαν πάντα στο έδαφος. Αυτό που δεν ήθελα, ήταν να στερήσω από τον εαυτό μου την ικανότητα να ονειρεύεται ακόμα και τα πιο ρομαντικά πράγματα από τόσο νωρίς. Είχα πλήρη επίγνωση των κινδύνων του πραγματικού κόσμου. Μέσα στο κεφάλι μου όμως έκανα και κάνω κουμάντο εγώ.
Δε λέω, καλό είναι να είσαι και ρεαλιστής. Αλλά ο ρεαλισμός δεν αλλάζει τον κόσμο.
Ο κόσμος αλλάζει επειδή κάποιος ονειρεύτηκε κάτι διαφορετικό και τόλμησε να προχωρήσει αντίθετα από αυτό που προστάζει η λογική.
Γι’ αυτό να μην σταματήσετε να ονειρεύεστε ποτέ!
