Η κρυφή ιστορία της Έρης
Κάποτε σου είπα πως
θέλω να κάνω μαζί σου ένα παιδί. Θυμάσαι;
Ήμασταν κι οι δύο λιώμα. Καθισμένοι δίπλα σ’ ένα μικρό
ξύλινο τραπέζι. Ένα βράδυ. Κάπου στην Αθήνα. Με κοίταξες μες στα μάτια.
Χαμογέλασες και με μια φυσικότητα είπες «ναι, αλλά όχι ακόμα. Σε δυο-τρία
χρονάκια. Να μεγαλώσουμε λίγο!».
Γέλασα δυνατά κι έγειρα το κεφάλι μου στον ώμο σου. Πρέπει
και τότε να σκέφτηκα το ίδιο που σκέφτομαι και τώρα. Εγώ να μεγαλώσω γιατί εσύ θα μείνεις για πάντα παιδί.
Ξέρεις κάτι; Εγώ το εννοούσα όμως. Θέλω πολύ να κάνω ένα
παιδί μαζί σου.
Δε θέλω αγάπες κι
έρωτες. Δε θέλω να σε αναγκάσω να ζήσεις μια ζωή με κάποια που ποτέ δε θ’
αλλάξει ο τρόπος που τη βλέπεις. Εμείς είμαστε φίλοι. Ή τουλάχιστον έτσι
νομίζουμε. Αγαπιόμαστε πάρα πολύ, κι αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς, όμως τα
χουμε κάνει σκατά (κι αυτό δεν το αμφισβητεί επίσης κανείς) και βουλιάζουμε
μέσα στο βάλτο που μόνοι μας έχουμε φτιάξει και μπει. Τελοσπάντων, αυτό
είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία.
Δε θέλω σχέσεις, γάμους, όρκους ανιδιοτελούς αγάπης και
κουραφέξαλα. Θέλω μόνο ένα παιδί μαζί σου.
Θέλω να κάθομαι εννέα μήνες και να φαντάζομαι πως θα είναι.
Να προσμένω με αγωνία τη στιγμή που θα το δω και θα το πάρω στην αγκαλιά μου. Δε με νοιάζει αν θα είναι αγόρι ή κορίτσι. Ένα
μόνο με νοιάζει. Θέλω να σου μοιάζει.
Θέλω να κλαίει και για να το ηρεμώ να του λέω ιστορίες όπως
εκείνες που δημιουργούσαμε μαζί ένα καλοκαίρι περιμένοντας να ξημερώσει. Να το
νανουρίζω με τ’ αγαπημένα μας τραγούδια και να του διαβάζω παραμύθια έχοντας το
ξαπλωμένο στα πόδια μου όπως ακριβώς σου αρέσει εσένα να ξαπλώνεις.
Θέλω να πάρει το
χρώμα των μαλλιών σου. Να του τ’ αφήσουμε μακριά για να μπορώ τις στιγμές που
θα θέλει να ηρεμήσει να του τα χαϊδεύω όπως έχω χαϊδέψει άπειρες φορές τα δικά
σου. Να μπλέκω τα δάχτυλά μου ανάμεσά τους και να ψιθυρίζω στο αυτάκι του πως
ό,τι κι αν συμβεί εγώ θα είμαι δίπλα του. Θέλω να πάρει τα μάτια σου. Το χρώμα
και το σχήμα τους. Να με κοιτάνε και να σε βλέπω. Να τα κοιτάω κι η καρδιά μου
να λιώνει.
Θέλω να πάρει τα δάχτυλά σου. Τα χείλη σου. Να πάρει τις
πλάτες σου. Θα γίνει σπουδαίος κολυμβητής ή σπουδαία κολυμβήτρια μ’ αυτές τις
πλάτες! Ακόμα και τη μύτη σου θέλω να πάρει. Αν είναι αγόρι θέλω να είναι ίδιο
με σένα εμφανισιακά. Αν είναι κορίτσι θέλω να έχει τα χαρακτηριστικά του
προσώπου σου. Αυτά τα μεγάλα κι εκφραστικά χαρακτηριστικά που έχω αποτυπώσει
στη μνήμη μου για να τα χω πάντα μαζί μου.
Θέλω να μεγαλώνει και
να σου μοιάζει. Θέλω να περνούν τα χρόνια και να βλέπω ένα νινί να εξελίσσεται
από μια μικρογραφία σου σε σένα τον ίδιο. Ξέρω πως θα είσαι μαζί του και θα του
μιλάς για μουσική, ταινίες, βιβλία και σειρές. Θα είσαι εκεί να το
συμβουλεύεις, να το στηρίζεις και να το αγαπάς άνευ όρων. Θέλω να είσαι εκεί
και να σας βλέπω να μεγαλώνετε μαζί.
Θέλω να πάρει όλα τα
στραβά και τα καλά μας γιατί τότε θα είναι ολοκληρωμένο όπως εμείς κάθε φορά
που είμαστε μαζί. Μπορεί για μένα να είσαι ο έρωτας μου, ο φίλος μου ή
οποιαδήποτε άλλη ταμπέλα έχουμε βάλει, για εκείνο όμως θα είσαι ο μπαμπάς του. Κι ανάθεμα θέλω πολύ μια ψυχίτσα μικρή
–ίδια με σένα-, να με κοιτάξει στα μάτια
και να με φωνάξει «μαμά».
Θέλω ένα παιδί μαζί
σου κι αυτό δεν αλλάζει γιατί ξέρω πως τότε η ευτυχία μου θα βρίσκεται σε δύο
λέξεις. Στο «μαζί» και στο «μαμά». Κι αυτά τα δύο δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν
ποτέ.
