Ζούμε σε μια εποχή που όλα ανατρέπονται. Οι βεβαιότητες που μας έδωσαν – από την οικογένεια, το σχολείο, την κοινωνία – μοιάζουν συχνά ξεπερασμένες. Κάθε κρίση, κάθε δοκιμασία, είναι σαν το βραστό νερό: άλλους τους λυγίζει, άλλους τους σκληραίνει. Το θέμα είναι… εσύ ποιος θέλεις να είσαι;
Αν ότι μας έμαθαν είναι λάθος; Από το την οικογένεια μας, από το σχολείο, από ολόκληρο το κοινωνικό μας περιβάλλον μας; Είμαστε σε μια εποχή όπου όλα αλλάζουν με καταιγιστικούς ρυθμούς!
Μήπως είναι ώρα να τα βάλουμε όλα κάτω κι ένα-ένα ν’ αρχίσουμε να τα αμφισβητούμε ώστε να βρούμε τις δικές μας απαντήσεις; Πολλά από αυτά που ξέρουμε και πιστεύουμε είναι παρωχημένα.
Πώς όμως μπορούμε να βρούμε τις δικές μας, σωστές απαντήσεις; Κάνοντας τις σωστές ερωτήσεις και ανοίγοντας το μυαλό μας σε νέες ιδέες.
Ως επί το πλείστον, μπαίνουμε σε αυτή την διαδικασία όταν βιώνουμε μεγάλο πόνο, όπου το να μείνουμε ίδιοι πλέον δεν αποτελεί επιλογή. Γιατί λοιπόν, να μην το ξεκινήσουμε νωρίτερα; Είναι ποτέ κανείς έτοιμος για κάτι τέτοιο; Όχι! Έτοιμος γίνεσαι μόνο όταν το αποφασίσεις!
Η πιο βασική ερώτηση είναι «Ποιος είμαι;». Είμαι ένα άθροισμα των κοινωνικών πλαισίων και προγραμματισμών, των πεποιθήσεων που πήρα από την οικογένεια μου και των βιωμάτων μου. Μέσα από αυτό το πρίσμα, ερμηνεύω την πραγματικότητά μου.
Άρα αυτά που αντιλαμβάνομαι είναι μια ερμηνεία, βασισμένη στις εγκεφαλικές συνάψεις που έχουν διαμορφωθεί. Από τι, αλήθεια, αποτελείται αυτό το πρίσμα μου; Είναι αλήθεια; Με εξυπηρετεί;
Η δεύτερη ερώτηση: «Μπορώ να αλλάξω ή είμαι αυτό που είμαι;». Ποια είναι η ιστορία που λέω στον εαυτό μου; Για εμένα, για τις δυνατότητες, την αξία μου; Για τις σχέσεις μου; Μήπως τελικά χρειάζεται να αλλάξω αυτήν την ιστορία με μια καλύτερη; Άσε τον εαυτό σου να ονειρευτεί και να δημιουργήσει μια καλύτερη εκδοχή σου!
Όλοι μας φέρουμε κάποια τραύματα που μας καθορίζουν. Καθορίζουν πιστεύω, μοτίβα συμπεριφοράς, μηχανισμούς άμυνας που έχουμε αναπτύξει. Τι γίνεται όμως, αν τα δούμε πιο αποστασιοποιημένα, αν κάνουμε την απλή ερώτηση: Είναι όντως έτσι;
Λοιπόν, υπάρχει το αίσθημα: χαρά, λύπη, θυμός κι ούτω καθεξής. Αυτά είναι τα ίδια σε όλους. Το συναίσθημα είναι το νοητικό πλαίσιο, η νοητική επεξεργασία, η δική μας ερμηνεία του αισθήματος. Αν τα επανεξετάσουμε κι αλλάξουμε την ερμηνεία;
Έπειτα, χρόνια τώρα η νευροεπιστήμη έχει αποδείξει ότι μπορούμε να αλλάξουμε κάθε στιγμή τον εγκέφαλο μας’ λέγεται νευροπλαστικότητα! Άρα, ναι, μπορώ να με αλλάξω κάθε στιγμή! Όπως επίσης στον τομέα της βιολογίας, πλέον έχουν περάσει στην επιγενετική. Με απλά λόγια σημαίνει ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας επηρεάζουν το φυσικό μας σώμα, καθώς και το αν εκδηλώσει ασθένειες και ποιες θα είναι αυτές.
Κάνε λίγο τα μαθηματικά, πριν αμφισβητήσεις αυτή την ιδέα! Κοίτα γύρω σου, έχουμε γεμίσει ψυχοσωματικά! Αλλά υπάρχει κάποιος να μας τα πει αυτά; Δύσκολα, δεν εξυπηρετούν, βλέπεις, μεγάλα συμφέροντα να ξέρεις ότι έχεις όλη τη δύναμη μέσα σου, την ικανότητα να αυτοθεραπεύεσαι! Ψάξε λοιπόν, μάθε!
Μεταξύ μας, σε κάθε στιγμή, ξέρεις τι είναι σωστό να κάνεις, τι χρειάζεσαι. Απλά αναβάλλεις, βρίσκεις δικαιολογίες, σου φαίνεται δύσκολο.
‘Όλοι μας περνάμε διάφορες δυσκολίες. Λατρεύω εκείνη τη μικρή παραβολή με το αυγό, το καρότο και τον καφέ: «τρία διαφορετικά αντικείμενα που υποβλήθηκαν στις ίδιες συνθήκες, δηλαδή βραστό νερό. Το καθένα όμως αντέδρασε διαφορετικά.
Το καρότο, όταν μπήκε στο νερό, ήταν δυνατό και σκληρό, αλλά μέσα στο βραστό νερό μαλάκωσε και έγινε αδύναμο. Το αυγό ήταν εύθραυστο. Το λεπτό εξωτερικό του περίβλημα προστάτευε το υγρό εσωτερικό του, αλλά μετά την τοποθέτηση στο βραστό νερό το εσωτερικό του σκλήρυνε. Οι κόκκοι του καφέ όμως ήταν μοναδικοί. Μετά την τοποθέτησή τους στο βραστό νερό, κατάφεραν να αλλάξουν το νερό.
“Ποιο από αυτά είσαι εσύ;”»
Όταν ξεκινήσεις, να ξέρεις ότι το μονοπάτι ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Οπλίσου με πίστη και βρες το δικό σου δρόμο. Γιατί το να είσαι καλά, είναι τελικά επιλογή.
