Κι έρχεται η στιγμή που λες “θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό…”. Βασικά “π0uτάν@ όλα” λες, αλλά δεν ήθελα να ταράξω τόσο την αρχισυντάκτριά μου!
«Θα πάω»!. Μεγάλο πράγμα! Τεράστιο! Δύο λέξεις που κρύβουν μέσα τους όλο το θάρρος του κόσμου!
Εν έτει 2025 κι ακόμα φοβόμαστε να κάνουμε αυτό που λαχταράει η ψυχούλα μας. 33 (!) έφτασα κι ακόμα φοβάμαι να κάνω ένα βήμα. Όχι ένα συγκεκριμένο. Γενικά μιλάω! Δε σου λέω να κάνω κανένα τεράστιο. Εκεί η κοτοσύνη μου θα χτυπήσει κόκκινο. Ας ξεκινήσω με ένα μικρό… Και πάλι… Μικρό, ξε-μικρό δεν έχει σημασία. Ο φόβος είναι φόβος.
Αν θες παραδείγματα έχω πολλά…Ας ξεκινήσω από τα μικρά!
Μια αλλαγή στο μαλλί ή στην γενικότερη εικόνα. Ένα μαύρο μαλλί που γίνεται ξανθό.
Ένα αδύνατο σώμα που θέλει, λαχταράει, ν’ αποκτήσει καμπύλες. Ένα καμπυλωτό σώμα που θέλει να χάσει κάθε ίχνος λίπους.
Ένα τατουάζ. Ένα piercing. Ένα ταξίδι.
Και πάμε και στα μεγάλα!
Μια παραίτηση, ας πούμε, από μια δουλειά που δε σου αρέσει ή δε σου ταιριάζει.
Ένα διαζύγιο από έναν γάμο που μόνο δυστυχία σκορπίζει στο διάβα του. Ένα παιδί που τόσο λαχταράει η καρδούλα σου και το ταίρι σου αρνείται να στο δώσει.
Ένα επιχειρηματικό ρίσκο. Μια επένδυση. Μια αγορά ακινήτου.
Έναν νέο γάμο. Μια οικογένεια με τον άνθρωπό σου. Μια συγκατοίκηση.
Αν αυτά σου φαίνονται βουνό, πάμε στα πιο juicy. Μια σχέση με κάποιον άνθρωπο που ποθείς τα μάλα. Ένα βράδυ γεμάτο πάθος που σου δημιουργήθηκε αστραπιαία. Μια καινούργια φιλία. Ένα “κάτι” χωρίς ταμπέλες με εκείνον τον έναν που απαγορεύεται και πολλά πολλά άλλα…
Πού κολλάς μωρέ; Άσε ξέρω! Στο “τι θα πει ο κόσμος”. Στο “δεν ξέρω τι θα γίνει αν…”. Στο “φοβάμαι ρε! Είναι μεγάλο βήμα!”. Στο ” δεν είμαι έτοιμος/ έτοιμη ακόμα. Σε λίγο καιρό!’. Ο λίγος καιρός γίνεται πολύς και μετά περνάει η ζωή σαν αστραπή και μένεις εσύ ν’ αναρωτιέσαι πώς θα ήταν τα πράγματα αν είχες πάει εκεί που ήθελες και λαχταρούσες.
Θα μου πεις όμως εσύ τώρα, κι εύλογα, ότι δεν είναι εύκολο να το κάνεις και ότι υπάρχουν συνέπειες για τις πράξεις μας.
ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΙ ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ! Αν ήταν εύκολο, θα το έκαναν όλοι. Αμ δε! Και φυσικά, όλα έχουν το τίμημα τους σ’ αυτή τη ζωή. Τα πάντα!
Όμως, τι είναι προτιμότερο; Να μετανιώνεις για αυτά που έκανες ή για αυτά που δεν έκανες; Σκέψου το! Αν κάνεις, θα έχεις να θυμάσαι και στο τέλος θα πεις “εγώ τη ζωή μου την έζησα! Είχα τα @ρχίδι@ και την έζησα στο έπακρο. Πήγα με χαρά όπου με πήγαινε και χόρτασε η ψυχή μου”. Αν δεν κάνεις, τι θα πεις; “Αν είχα πάει…”. Απαπαπα! Ούτε να το σκέφτομαι δε θέλω! Άσε που έχω και μια μικρή εντύπωση πως η ζωή ξέρει που πρέπει να σε πάει…
Γι’ αυτό σου λέω, θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό. Θα το κάνω κι ας πληρώσω. Αφού και να μην το κάνω, πάλι τίμημα έχει. Η ζωή είναι μικρή για “μη” και “δεν”. Η ζωή είναι μικρή για να είναι γεμάτη φόβο και δισταγμό. Κάνε τον χαμό και ρίξτον στον γυαλό.
Οπότε εγώ σε αφήνω. Έχω να πάω εκεί που με πάει η ζωή κι όταν φτάσω, θα σου πω και τι έκανα αλλά και τι πλήρωσα;
Εσύ τι θα κάνεις;;;
