Ζούμε ανάμεσα σε στιγμές που φεύγουν γρήγορα, σε λόγια που μένουν μισά, σε αγγίγματα που δεν λένε τίποτα. Κάθε μέρα μας περνάει μέσα από επιφάνειες, σαν να φοβόμαστε το βάθος, σαν να ξεχνάμε πως η καρδιά χρειάζεται χώρο για να ζήσει. Κι εμείς νιώθουμε πως δεν μας φτάνουν τα μισά, τα εύκολα, τα γρήγορα. Θέλουμε το πλήρες, το αληθινό, εκείνο που μας ανασταίνει και μας θυμίζει ποιοι είμαστε∙ έναν έρωτα ολόκληρο.
Σκέφτομαι να γράψω αυτό το άρθρο εδώ και εβδομάδες… Σκέψεις πολλές, που σιγά σιγά κατακάθισαν. Πολλοί φίλοι μου λένε «με το σεξ γνωρίζεις κόσμο». Λυπάμαι, δεν ενστερνίζομαι αυτή την άποψη, τελικά. Είναι η προσωπικότητα μου τέτοια που είμαι τόσο επιλεκτική; Είναι που ο περισσότερος κόσμος είναι σε fast food mode;
«’Όλοι βάζουν στόχους, μα κανείς δεν τους πιάνει, θέλουν κάποιο δικό τους, μα κανείς δεν τους κάνει…».
Μα όλα τελικά τα έχει πει ο αοιδός; Ναι. Πλέον όλα είναι εύκολα και γρήγορα. Έχουμε χιλιάδες επιλογές. Τόσες, που δεν μπορούμε να αποφασίσουμε. Τόσο εύκολα, στην παλάμη του χεριού μας. Θεός φυλάξει κι αναπτύξουμε αισθήματα.
Δεν χρειάζεται κόπος, προσπάθεια, πρόθεση. Ένα ανέραστο ψεκάστε σκουπίστε. Σώματα άδεια που συναντιούνται για λίγο, νομίζοντας ότι θα απαλύνουν τη μοναξιά, ενώ στην πραγματικότητα μουδιάζουν τα συναισθήματα και βαθαίνουν το κενό.
Λυπάμαι, δεν ταυτίζομαι με το ρεύμα της εποχής.
Για να είμαι ειλικρινής, βαριέμαι.
Δεν βλέπω τον λόγο να αναλώνομαι χωρίς νόημα. Είμαι καλά, είμαι ήρεμη. Αν έρθει κάποιος δίπλα μου, χρειάζεται να έχει να προσθέσει σε αυτά που βρίσκω στην μοναχικότητά μου.
Ασυμβίβαστη; Ανένταχτη στο ρεύμα της εποχής; Ε, και;
My game, my rules!
Λυπάμαι, τινάζω τη λιονταρίσια χαίτη μου και προσπερνώ καταστάσεις που δεν μου πρέπουν. Γιατί πλέον με γνωρίζω. Ξέρω τι είμαι, τι αξίζω και τι θέλω.
Θέλω έναν άνθρωπο, που να μπορώ να τον πω άνθρωπο μου. Όχι για να ελέγχω, όχι κτητικά. Θέλω να μπορώ να μοιράζομαι την τρέλα μου και τις σιωπές μου. Τις σιωπές εκείνες που δεν είναι άβολες, αλλά γεμάτες. Έναν άνθρωπο, ολόκληρο! Που θα μπορούμε να φτιάξουμε το εκεί όπου μπορούμε ν’ αφεθούμε, έστω για δέκα λεπτά αγκαλιά, σάρκα με σάρκα, να μου φιλάει τον ώμο και να ακούω την καρδιά του. Αυτό είναι το νόημα, να φτιάχνουμε στιγμές!
Ένα άτομο με το οποίο δεν χρειάζεται να παίζω αυτά τα χαζά παιχνίδια εξουσίας, εγωισμού και τακτικών κατάκτησης. Μου αρέσουν εκείνα τα άλλα παιχνίδια, όπου ο άνθρωπός μου με έχει κάνει να νιώσω τόσο ασφαλής κι αγαπημένη, που μπορεί να βγει το κοριτσάκι από μέσα μου!
Όπου δε θα χρειάζεται να μιλάμε για ”προτεραιότητα, καθώς θα χτίζει ο ίδιος τον εαυτό του κι αντίστροφα. Όπου σε αυτή τη διαδικασία, μπορούμε να πιάσουμε ο ένας το χέρι του άλλου. Όχι γιατί θα δώσει κάποιος άλλος τις μάχες μας, μα να, υπάρχουμε ο ένας δίπλα στον άλλο και είμαστε εκεί. Να πιάσουμε τα χέρια και να πούμε «πάμε να κατακτήσουμε τα όνειρά μας».
Που το να κάνουμε πράγματα ο ένας για τον άλλο, είναι γιατί παίρνουμε χαρά από το να βλέπουμε το χαμόγελο να ανεβαίνει στα μάτια του άλλου, όχι από υποχρέωση ή για να γλιτώσουμε γκρίνια.
Ξέρω πόση δύναμη απαιτείται για κάτι τέτοιο, γιατί ο καθένας μας θα χρειαστεί να έρθει αντιμέτωπος με τους δαίμονες του και να υπερνικήσει τραύματα, φόβους, ανασφάλειες. Να βρει χώρο να δημιουργήσει το «εμείς».
Γιατί το να είσαι με κάποιον, μόλις κατέβεις από το συννεφάκι του έρωτα, είναι επιλογή. Μια επιλογή που κάνεις ξανά και ξανά κάθε μέρα.
Βλέπεις, όταν φύγει το συννεφάκι, βλέπεις τον άλλο όπως είναι. Με τα ελαττώματα του. Κατεβαίνει από το βάθρο του έρωτα και γίνεται… ανθρώπινος.
Λένε ότι η μαγκιά είναι να σε κάνει ο άλλος να ερωτευτείς τρεις φορές. Μια τον ερώμενο. Δυο, μέσα από τα μάτια του, να ξαναερωτευτείς τον εαυτό σου. Τρεις τη ζωή την ίδια.
Ξέρω ότι ψάχνω πολλά. Όσες φορές κι αν έφαγα τα μούτρα μου, ξέρω ότι κάπου εκεί έξω, αυτό υπάρχει. Τελείωσα λοιπόν με τα ημίμετρα.
Όλα ή τίποτα.
