Ψυχραιμία παιδιά. «Εξεταστική
είναι, θα περάσει, εμείς δε θα περάσουμε».
Κλασική ατάκα εν όψει εξεταστικής περιόδου που, αναμφίβολα,
αντιπροσωπεύει μια μεγάλη μερίδα φοιτητών.
Ήρθε η εξεταστική, λοιπόν. Η
εποχή που δε σε χωράει το σπίτι, που θυμάσαι να κάνεις γενική καθαριότητα, που
αναρωτιέσαι τι κάνουν κάτι τέταρτα ξαδέρφια σου.
Αρχίζεις να οργανώνεις το διάβασμά
σου δίνοντας υποσχέσεις στον εαυτό σου σαν δημαγωγός που πασχίζει να κερδίσει
όσες περισσότερες ψήφους μπορεί κατά την εκλογική περίοδο. Άλλωστε, κάθε
εξεταστική ξεκινάει με «θα» και τελειώνει με … πόνο.
«Θα διαβάζω 10 ώρες τη μέρα, θα
περάσω όλα τα μαθήματα, θα σταματήσω να ξενυχτάω» και τελικά γελάνε κι οι
πέτρες με τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις που σου έδωσες.
Εντάξει, είμαστε κι εμείς λίγο
των άκρων, δεν αντιλέγω, αλλά τι να πούμε για τους καθηγητές και τους
γραμματείς; Ας βγει κάποιος υπεύθυνα σε μια εξεταστική να μας πει ότι δε θα
υπάρξουν αλλαγές στην ύλη. Κάτσε ρε φίλε, με βάζεις και διαβάζω ένα κάρο
άχρηστα, ακατανόητα, χαοτικά πράγματα που ούτε κι εσύ ο ίδιος δε θυμάσαι και
μετά από λίγες μέρες μου τ’ αλλάζεις;
Το άλλο με το πρόγραμμα το
ξέρετε; Εκεί που το έχεις πάρει απόφαση ότι αυτό είναι το πρόγραμμα κι έχει
αρχή, μέση και τέλος, ξάφνου, εμφανίζεται μια ανακοίνωση που φαίνεται να
παρατείνει το μαρτύριό σου για καμία εβδομάδα ακόμη.
Τον κακό σας τον καιρό. Φωτιά να
πέσει να σας κάψει το σέρβερ. Ούτε ένα πρόγραμμα εξεταστικής δεν είστε ικανοί
να τηρήσετε; Ελλάς το μεγαλείο σου. Τελικά, η αναβλητικότητα είναι στοιχείο που
συνοδεύει τη χώρα μας σε όλους τους τομείς της, ακόμη και στην παιδεία.
Μη νομίζετε ότι τα προβλήματα που
αφορούν το πρόγραμμα τελειώνουν εδώ. Αμ δε! Είναι που μερικές σχολές μεριμνούν
τόσο για την ψυχική υγεία των φοιτητών που βάζουν 15 μέρες σερί μαθήματα. Ε,
όπως είναι φυσικό εκείνες τις μέρες το ρίχνεις στα ψυχοφάρμακα, στα ναρκωτικά,
στις ενέσεις καφεϊνης, ό,τι μπορεί ο καθένας. Πώς
αλλιώς να επιβιώσεις από τον ασφυκτικό κλοιό της εξεταστικής;
Και με τα πρωινά μαθήματα, τι θα
γίνει; Αυτά που σηκώνεσαι αχάραγα, δε βλέπεις μπροστά σου από τη νύστα,
παίρνεις παραμάζωμα 2-3 έπιπλα στο πέρασμά σου, τελικά φοράς δυο διαφορετικά
παπούτσια και ανάποδα τη μπλούζα σου (όχι πως νυστάζεις, για να μη σε ματιάξουν
το έκανες, παραδέξου το) και πας και γράφεις τα θέματα, αλλά άλλης σχολής. Όχι,
παιδιά δε γίνεται έτσι. Να βγει επιτέλους μια υπουργική απόφαση που να
απαγορεύει να δίνουμε μαθήματα πριν τις 12 το μεσημέρι.
Το δράμα του φοιτητή, όμως,
συνεχίζεται. Μας κάνετε το πρόγραμμα ιερόδουλη, μας αλλάζετε την ύλη, μας
βάζετε να γράφουμε από τις 8 το χάραμα, δε βοηθάτε και λίγο, εσείς οι
επιτηρητές. Δεν ξέρω πώς είναι σε άλλες σχολές. Εμάς, πάντως, δε χαρίζουν
κάστανο.
Μας αλλάζουν θέσεις, συνεχώς
κάνουν παρατηρήσεις με αποτέλεσμα πιο πολύ να ενοχλούν οι ίδιοι παρά οι
σεβαστοί συμφοιτητές και γενικά απαγορεύεται να ξυστείς, αν πρώτα δεν
αποδείξεις ότι δεν είναι ένας άκρως εφαρμόσιμος τρόπος ν’ αντιγράψεις. Ο
υπερβάλλων ζήλος που δείχνουν μου είναι ακατανόητος ομολογώ.
Τελευταίο παράπονο και κλείνω το
μονόλογο της τρέλας. Το 4. Έχει κλείσει σπίτια κι έχει ανάψει φωτιές αυτό το 4.
Για το βαθμό ομιλώ.
Εντάξει, το παραδέχομαι εγώ δε
διάβασα όσο έπρεπε, εσύ Χριστιανέ (καλά, εδώ που είμαστε μπορεί και
μουσουλμάνε, δεν παίρνω κι όρκο) γιατί δε με κόβεις μ’ έναν ωραιότατο άσσο, 2,
3; Χάθηκαν οι βαθμοί; Τι 4, που να σε πάνε τέσσερεις; Το 4 είναι χειρότερο κι
από μούτζα.
Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά
να κοπείς με 4. Είναι αντιδεοντολογικό, μη σου πω και αντιπαιδαγωγικό και μου
καταστρέφεις και την ψυχολογία. Να άλλο ένα πράγμα που πρέπει να απαγορευτεί το
συντομότερο δυνατόν.
Αυτά είχα να καταγγείλω απόψε.
Κατά τ’ άλλα, κουράγιο συντρόφια, έρχονται δύσκολοι καιροί.
