Πιστοί
στο ραντεβού μας και αυτή την εβδομάδα
(καλό μήνα, btw) θα μιλήσουμε
σήμερα για ένα θέμα που καίει, κυρίως
εμένα.
Εδώ
και λίγο καιρό ο αγαπημένος σας ψυχολόγος
ακούει ατάκες του στυλ: «πρέπει να
σοβαρευτείς πια», «ωρίμασε επιτέλους»,
«πότε θα σοβαρευτείς εσύ», και τα
συναφή.
Πρώτον,
ποτέ. Άι σιχτίρ δηλαδή!
Δε
σοβαρεύτηκα μέχρι τα τριάντα (σχεδόν),
θα σοβαρευτώ τώρα;
Το
μικρό εγωιστικό δεκάχρονο που έχω μέσα
μου δεν το επιτρέπει. Θέλει να παραμείνει
ακριβώς εκεί που είναι, χωρίς να σκέφτεται
την προσδοκία των άλλων περί σοβαρότητας
(ή μάλλον σοβαροφάνειας, για να τα λέμε
κι όπως είναι), ωριμότητας και μελλοντικού
σχεδιασμού.
Δεύτερον,
και σημαντικότερον. Δεν είναι ο εγωισμός
μου ο μόνος λόγος που αντιδρώ έτσι στην
προαναφερθείσα προτροπή.
Είναι
πολλά.
Ένα
εκ των οποίων είναι και το γεγονός ότι
δεν είμαστε όλοι ίδιοι!
Επιτέλους,
καταλάβετέ το.
Δεν
μεγαλώνουν όλοι με τον ίδιο ρυθμό, δε
θέλουν όλοι τα ίδια πράγματα την ίδια
στιγμή, και, το κέρατό μου μέσα, δεν
ορίζει η ηλικία το τι πρέπει να κάνει
ένας άνθρωπος!
Η
«σοβαρότητα» και η «ωριμότητα» που ο
κόσμος απαιτεί από μένα (και βάζω
στοίχημα, κι από σας – αλλιώς δε θα με
διαβάζατε τώρα) δεν αφορά φυσικά ούτε
στη δουλειά, ούτε στην υπευθυνότητα,
ούτε στο χαρακτήρα.
Αντιθέτως,
αφορά στο να φέρομαι (και να φαίνομαι)
όπως προστάζει η κοινωνική νόρμα της
εκάστοτε ηλικίας.
Δηλαδή
να μην κάνω αστεία, να είμαι σοβαρός και
μετρημένος (Παναγιά μου), να είναι τα
γούστα μου σαν των άλλων (δηλαδή να
αλλάξω ηλικιακό target group στις
κυρίες – δε σφάξανε φυσικά), και βέβαια,
το προσωπικό μου αγαπημένο, να ξεκινήσω
να σκέφτομαι «τι θα κάνω
πια με τη ζωή μου/ άντε να κάνω οικογένεια
και κανά παιδί».
Όχι.
Όχι ακόμα. Και φυσικά όχι επειδή το λέει
κάποιος άλλος. Όχι επειδή το βλέπω
τριγύρω μου, όχι επειδή η κοινωνική
πίεση το επιβάλλει. Να πάει να γαμηθεί
η κοινωνική πίεση.
«Ώπα…»,
θα πείτε, «…πολλή άμυνα ρε παιδί μου».
Τσου. Δεν είναι άμυνα, συνειδητοποίηση
είναι.
Η
συνειδητοποίηση του ότι πρέπει σε
συγκεκριμένους τομείς της ζωής σου να
είσαι σοβαρός, ώριμος και συγκροτημένος.
Όχι παντού και πάντα.
Όπως
στη δουλειά σου.
Όπως
στις σπουδές σου.
Όπως
στην οικογένεια και στις σχέσεις, όταν
οι περιστάσεις απαιτούν να κάνει πίσω
το εγωιστικό δεκάχρονο και να αναλάβει
ο ώριμος (καλά, οκ, ο λίγο πιο ώριμος)
τριαντάρης.
Εκεί
εννοείται ότι πρέπει να δείξει κανείς
σοβαρότητα, ψυχραιμία και ωριμότητα,
και όχι καραγκιοζιλίκι.
Επειδή
πολλοί μπλέκουν το τουπέ με την ωριμότητα,
και θες να τους βαρέσεις με φτυάρι, ας
ξεκαθαρίσουμε κάτι.
Δεν
ορίζει η στείρα σοβαροφάνεια και η «μύτη
στο ταβάνι» τη σοβαρότητα και το
χαρακτήρα.
Δεν
πρέπει στο βωμό της κοινωνικής αποδοχής
και του τι λένε οι άλλοι να χάσει κανείς
το χιούμορ του, την «ωραία τρέλα» που
κουβαλάει.
Πρέπει
στη ζωή να υπάρχει τόσο η σοβαρότητα,
όσο και η «βλακεία», τόσο η ωριμότητα
όσο κι η τρέλα.
Δεν
έχει νόημα να είσαι συνεχώς «τέντα»,
όπως λέγαμε στο στρατό, επειδή κάποια
στιγμή θα κλατάρεις συναισθηματικά.
Ούτε όμως μπορείς να είσαι και συνέχεια
μπουρδέλο (κι αυτό απ’ το στρατό, κοίτα
να δεις…) επειδή δεν θα σε παίρνει κανείς
στα σοβαρά.
Βλέπεις,
το καραγκιοζιλίκι πολλοί αγάπησαν, τον
καραγκιόζη όμως ουδείς…
Τι
κρατάμε απ’ όλα αυτά;
Προσωπικά,
πιστεύω ότι κανείς δεν μπορεί με το
στανιό να ικανοποιήσει τις προσδοκίες
των άλλων, και όταν το δοκιμάζει, τα
κάνει όλα σκατά.
Πόσες
φορές έχετε δει άτομα που φαίνονται
(αλλά κυρίως δηλώνουν) σοβαρά και ώριμα,
αλλά ουσιαστικά δεν έχουν ιδέα πού
πατούν και πού βρίσκονται;
Κι αντίστοιχα,
πόσοι εκεί έξω εκφράζουν την τρέλα τους
και παραμένουν ψυχικά υγιείς;
Ποια
απ’ τις δύο κατηγορίες σας ταιριάζει
περισσότερο;
Εγώ
δε δυσκολεύομαι στο ελάχιστο να επιλέξω…
