Ταρα τα τα ΡΑ ΤΑ!!!
Η χαρακτηριστική μουσική από το Super Mario του NES αντήχησε μέσα στο δωμάτιο. Το ημερολόγιο στον τοίχο έλεγε 1996, και εσύ έπαιζες κλεφτά ένα μεσημέρι Super Mario, ενώ είχες υποσχεθεί στη μητέρα σου ότι θα διάβαζες Aρχαία. Δεν μπορούσες να πιστέψεις ότι υπήρχαν ΤΟΣΑ Aρχαία στην Β’ Γυμνασίου.
Έπαιζες στο NES που σου είχε πάρει ο πατέρας σου τα Χριστούγεννα. Ήταν η πιο ωραία στιγμή της ζωής σου όταν βγήκατε από το Μινιόν. Στο τρένο ώσπου να φτάσεις σπίτι σου, δεν το άφηνες από τα χέρια σου. Τα μάτια σου έλαμπαν.
Ο Mario έτρεχε πάνω στην πλατφόρμα. Οι γνώριμοι ήχοι και ο κίνδυνος να πέσει από γκρεμούς, πηδώντας ανάμεσα σε φωτιές και με την υπέροχη μουσική να παίζει σε γρήγορο τέμπο, σου είχαν δημιουργήσει ένα υπέροχο αίσθημα ευφορίας, που ένα επαναλαμβανόμενο “ντριιιιιιιν, ντριιιιιιιν” ήρθε ξαφνικά να χαλάσει σαδιστικά.
Ανοίγεις τα μάτια σου και κοιτάζεις το κομοδίνο δίπλα σου. Είναι 2026 και η ώρα 6:30 το πρωί. Άλλο ένα υπέροχο βίωμα της παιδικής σου ηλικίας, αποδείχθηκε όνειρο, από το οποίο ξύπνησες βίαια για να πας να δουλέψεις για άλλη μια φορά, πραγματοποιώντας τα όνειρα άλλου, και όχι τα δικά σου.
Όταν γύρισες σπίτι από τη δουλειά, ήθελες να παίξεις Super Mario. Τόσο απλό. Κατά τη διάρκεια του 8ώρου, έβλεπες μπροστά σου τον Mario, τον Donkey Kong και τον Crash να πηδούν πάνω στα sheets του Excel, και όταν έβγαινε το αφεντικό σου από το γραφείο του, για μια στιγμή μόνο είχε το κεφάλι του Bowser.
Πριν βγάλεις το μπουφάν και τα παπούτσια, άνοιξες την τηλεόραση και την κονσόλα που είχες συνδέσει με 100 χιλιάδες παιχνίδια, μαζί με τους emulators οι οποίοι εξομοίωναν όλες τις κονσόλες που είχες παίξει ως παιδί (είτε δικές σου, είτε φίλων σου). Μέσα σε ένα mini PC ουσιαστικά, ήταν συγκεντρωμένες χιλιάδες παιδικές αναμνήσεις, με τη μορφή 0 και 1.
- Alex Kidd in Miracle World και Sonic the Hedgehog στο Master System
- Tetris, The Legend of Zelda – Link’s Awakening, Batman, Kid Icarus, Super Mario Land 2 στο Game Boy
- Donkey Kong Country στο SNES
- Final Fantasy VII, Crash Bandicoot 3, Tekken 3, Metal Gear Solid, Resident Evil 2, Silent Hill στο Playstation
Μερικά μόνο από όσα ξανά έπαιζες τώρα στα 42 σου, σου έφερναν δάκρυα στα μάτια. Όλα στριμωγμένα πλέον σε μια TF κάρτα μνήμης, καθώς κάθε ROM (κάθε παιχνίδι δηλαδή) του έχει γίνει μετατροπή από αναλογικό σε ψηφιακό. Τα είχες φτιάξει σε λίστες favourites, είχες κάνει scrape για να μπορέσεις να έχεις με μια ματιά εξώφυλλα και info του κάθε παιχνιδιού, να είσαι όσο πιο κοντά γίνεται στην εμπειρία του να παίζεις αυθεντικό NES ή Game Boy. Γιατί ίδιο ακριβώς με τότε δεν είναι ποτέ.
Είχες περάσει emulation software σε όποια συσκευή στο σπίτι σου …είχε software. Σχεδόν, σε ο,τι είχε οθόνη.
Φορητές συσκευές handheld, συσκευές στην τηλεόραση, laptops, οπουδήποτε περνούσες βιβλιοθήκη με retro games.
Ακόμα και στο πλυντήριό σου που είχε οθόνη, αν μπορούσες θα έβαζες emulators.
Τα video games σαφώς είναι απόδραση από την πραγματικότητα -και πολύ σημαντική κιόλας- για την αποφόρτισή μας και την ψυχαγωγία. Όταν, λοιπόν, η απόδραση αυτή συνοδεύεται και από γλυκιά ανάμνηση της παιδικής μας ηλικίας, τότε είναι πάρα πολύ σημαντική η επιστροφή αυτή στο παρελθόν.
Δε σημαίνει πως ο,τι είναι retro το αγαπάμε μόνο και μόνο λόγω νοσταλγίας. Τα παιχνίδια τότε ήταν ΚΑΛΥΤΕΡΑ.
Δε θα ξεχάσεις ποτέ τον τρόμο που ένιωσες όταν αντίκρισες εκείνο το πρώτο iconic zombie στο 1ο Resident Evil του 1996.
Και ο λόγος που θέλουμε να έχουμε 100 χιλιάδες παιχνίδια ενώ παίζουμε…20, λέει πολλά. Θες να τα έχεις απλά ΌΛΑ ακόμα και αν δεν τα παίξεις ποτέ. Ακόμα και αν κάνεις συνεχώς scroll πάνω κάτω, διαλέγεις ένα παιχνίδι τώρα, ένα άλλο μετά από 5 λεπτά, και καταλήξεις να παίζεις λίγο από το καθένα.
Για να νιώθεις και πάλι παιδί ξανά και ξανά, και να αποτινάξεις τα προβλήματα που έχεις τώρα, γυρίζοντας στο τότε που το μεγαλύτερό σου πρόβλημα ήταν ότι δεν είχες διαβάσει Aρχαία.
5 λεπτά τη φορά.
5 λεπτά.
Τα τα τα τα ΡΑΤΑ!!!!
