Η Grace περπατούσε στη βροχή. Με κάθε της βήμα στα βρεγμένα πλακάκια του πεζοδρομίου, αναπολούσε το παρελθόν. Ένα παρελθόν ευτυχισμένο, μέχρι εκείνη την αποφράδα νύχτα.
Μια νύχτα που θα άλλαζε τη ζωή της.
Ακόμα θυμόταν εκείνο το βράδυ στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, με τη βροχή να δέρνει τα τζάμια, ενώ προσπαθούσε να συγκεντρωθεί να γράψει τις τελευταίες σελίδες της πτυχιακής στο laptop της. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί η μητέρα της την έφερε σε αυτή την πόλη στη μέση του πουθενά, για μια από τις παράξενες αποστολές της για τις οποίες σπανίως μιλούσε, και μάλιστα σε καιρό εξεταστικής.
Δεν έβγαζε νόημα.
Ξαφνικά σβήνουν τα φώτα. Η μητέρα της την παίρνει από το χέρι και τρέχουν μαζί στους σκοτεινούς διαδρόμους και στις σκάλες του ξενοδοχείου. Μέχρι που κάποια στιγμή, η λεπίδα του άγνωστου με τη μάσκα αφαίρεσε την ζωή της μητέρας της μπροστά στα μάτια της.
Γιατί; Για κάποια αρχεία; Για μια έρευνα και μια δισκέτα;
Γιατί;
Είχαν περάσει 8 χρόνια.
Επιστροφή στο σήμερα.
Ο προϊστάμενός της στο FBI την έστειλε να ερευνήσει κάποιους παράξενους φόνους στο ξενοδοχείο. Στο ίδιο ξενοδοχείο που πριν από 8 χρόνια είχε κοπεί στα δύο η ίδια της η ζωή.
Ξαφνικά…Τρόμος.
Ένα ζόμπι. Προσπαθεί να την φάει ζωντανή.
Τρόμος.
Τρέξιμο στη σκάλα.
Τρόμος. Γλιτώνει;
Όχι.
Ένας εκ των masterminds της Umbrella Corporation, της “φαρμακευτικής” εταιρείας η οποία ευθύνεται παράλληλα για το zombie outbreak, αρπάζει την Grace, ενώ παράλληλα μολύνει τους περαστικούς γύρω του με να τον ιό, για αντιπερισπασμό.
Εκεί όμως αλλάζουν τα terms (που λένε και στο χωριό μου) και σκάει ο μπαρουτοκαπνισμένος κι αγαπημένος Leon Kennedy, τον οποίο αγαπήσαμε στα Resident Evil 2, 4, και 6, αλλά και στα remakes τους, τo Save the day.
Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι ταινία. Δεν είναι. Είναι μια μορφή τέχνης ανώτερη. Γιατί εσύ γίνεσαι μέρος αυτής της ιστορίας που όλο αγωνία ξεκινά με αυτά τα πανέμορφα cinematics. Μιλάμε για το Resident evil 9, ή αλλιώς Resident Evil Requiem.
Για εμάς που λατρεύουμε τη σειρά από το 1996, τότε που μας λαχτάρησαν τα σκυλιά που έσκασαν τα παράθυρα σε εκείνο το στενό διάδρομο (Resident evil) ή το 1998 που βιώσαμε το δέος όταν ο σκηνοθέτης μας παρουσίασε αριστοτεχνικά το πρώτο licker μέσα στο Raccoon Police Department (Resident evil 2), περιμέναμε το 9, όπως περιμένει ο βάζελος πρωτάθλημα.
Για πολλούς, η σειρά είχε φτάσει σε τέλμα στο 6, και για αυτό η Capcom έβγαλε τα 7 και 8, με άλλον πρωταγωνιστή (Ethan) και “αναθέρμανε” υποτίθεται το ενδιαφέρον του κόσμου για την σειρά.
Τρίχες!
Που θα έλεγε και ο Πάνος Μιχαλόπουλος στον Ροζ Γάτο στα 80ς.
Το παιχνίδι είναι μια οπτική πανδαισία. Το voice acting της ηθοποιού που έκανε την Grace είναι για σεμινάριο. Η εναλλαγή από τα survival horror σημεία που την Grace την κυνηγά ό,τι βουρδούλακας υπάρχει και αυτή αμύνεται με… αναπτήρα, στα action “ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΤΕ” σημεία του Leon Kennedy ο οποίος τεμαχίζει zombie με ένα οπλοστάσιο που θα το ζήλευε Κρητικός από τα Σφακιά, και με ό,τι τρόπο μπορεί να φανταστεί άνθρωπος, είναι απλά εκπληκτική.
Εκεί που είσαι χωμένος κάτω από τραπέζια με μια Grace τρεμάμενη με έναν αναπτήρα, έχεις μετά καπάκι έναν Leon να σκάει με τις οπλάρες του με την εμπειρία του παλαίουρα (το έχω ξανά κάνει αυτό πολλές φορές, ελάτε να σας δείξω πώς γίνεται) και να μην αφήνει πέτρα πάνω σε πέτρα. Εναλλαγή survival horror σε action game mode, για σεμινάριο. Η Capcom το κάνει αυτό 40 χρόνια σχεδόν, άρα ξέρει.
Το παιχνίδι τόσο όσο σε διάρκεια, από 8 ως 12 ώρες αναλόγως του τι είδους παίκτης είσαι και πόσο θες να ολοκληρώνεις missions και να παίρνεις trophies (πρώτη φορά στη ζωή μου πήρα πλατίνα: 50 στα 50 trophies, πάνω από 90 ώρες παιχνιδιού, 10 φορές τερματισμός).
Επίσης η δυσκολία του είναι βατή και είναι όσο πρέπει δύσκολο, αναλόγως το σημείο. Κοινώς, δεν έχει ούτε την αχρείαστη δυσκολία του Resident evil 4 (original) που σε πολλά σημεία σε κάνει να κατεβάζεις Αγίους σε παρέλαση (εσένα dev που σκέφτηκες τη σκηνή με το ασανσέρ θα βρω πού μένεις και θα έρθω), ούτε τόσο εύκολο όσο είναι πχ το 5 ή το 6, που σε πολλά σημεία είναι σαν να έχεις βάλει call of duty για 6χρονα.
Και για να τα λέμε όλα, μπορεί να μας ΕΠΡΗΞΑΝ ό,τι είχε μείνει…χωρίς πρήξιμο στο spam τη διαφήμιση και το promotion εδώ και ένα χρόνο, αλλά αυτό δεν μπορεί να δικαιολογήσει για κανένα λόγο τα 6 εκατομμύρια πωλήσεις που έκανε μέσα σε 30 ημέρες. Η διαφήμιση και η πλύση εγκεφάλου (γιατί έγινε!) δεν αρκεί.
Είναι παιχνιδάρα.
Ο Leon Kennedy μπαίνει φουριόζος στο εργαστήριο της Umbrella.
Βλέπει ένα στρατό από lickers να τον περιμένει. Σφίγγει το τσεκούρι στο χέρι του, και την καραμπίνα στο άλλο.
Another day on the job.
