Και ήρθε
και σένα η ώρα σου και παντρεύτηκες. Νωρίς, αργά, δεν έχει σημασία.
Πώς έφτασες στα σκαλιά της εκκλησίας;
Και δεν εννοώ
την άμαξα ή τη Μερσεντές! Ήταν ο δρόμος από τη στιγμή που γνώρισες τον καλό σου
μέχρι το «I do» στρωμένος με
ροδοπέταλα;
Πολύ με
ενοχλεί που κανείς δεν μας κάνει μια ερώτηση εδώ στην Ελλάδα ή κάτι παρόμοιο,
τέλος πάντων. Θα’ θελα έναν πιο δραστήριο ρόλο στην και καλά «πιο σημαντική
μέρα της ζωής μου»!
Τον ήθελαν
οι δικοί σου; Σε γούσταραν οι δικοί του;
Διότι κάθε πεθερά ξέρει ακριβώς ποιον γαμπρό
αξίζει η κόρη της και κάθε αγορομάνα (μερικά κλισέ ισχύουν, τι να κάνουμε;) ονειρεύεται
την τέλεια νύφη! Πρόκειται για δυο είδη που δεν εμφανίστηκαν ποτέ σ’ αυτόν τον
πλανήτη.
Έτσι άλλοι
κολλάνε στο επάγγελμα -τα ξέρουμε τα SOS, να μη τα
γράφω- και άλλοι στην εμφάνιση: «λίγο
κοντούλης», «λίγο παχουλούλα». Τα υποκοριστικά τα προσέξαμε; Γιατί άμα το πεις
με υποκοριστικό είναι λιγότερο προσβλητικό και καλά!
Και πώς
έγινε η πρόταση γάμου;
Έλα, ρίξε μου μια ρομαντζάδα όπως έχω δει στις
ταινίες!
Ήταν το
μονόπετρο μέσα σε ένα παγάκι που έλιωσε τελικά στο ποτήρι με τη σαμπάνια;
Ήσασταν στη
Τζια σε ένα μπαράκι, είδες κάτι να φωτίζει, γύρισες και είδες με ρεσώ γραμμένο
στην άμμο το Σ’αγαπώ και ο καλός σου κρατούσε γονυπετής μονόπετρο;
Ή μήπως χρειάστηκε
να ρίξεις διακόσια:
-Αχ, βαχ, παντρεύτηκε
και η Βούλα με τον Κώστα, εγώ πότε θα ντυθώ νυφούλα, μωράκι μου; Ναι βρε,
αστειεύομαι, ξέρω εσύ στήνεις την επιχείρηση τώρα, δε μπορείς! Μη φανείς και desperate!
Ή τελικά
ήρθε η έξωθεν παρέμβαση του μπαμπά/αδελφού/θείου για να του ψιθυρίσει δυο φωνήεντα:
Μέχρι πότε θα το νταραβερίζεις το κορίτσι;
Όπως έγινε,
έγινε, τέλος πάντων!
Φτάνουμε
στην προετοιμασία του γάμου. Εσύ μπορεί να φαντάστηκες το τέλειο νυφικό, το
ασημένιο γοβάκι και το άλογο με τον πρίγκιπα πάνω –δεν βλέπω μόνο εγώ πολύ
Ντίσνευ.
Όμως η
πραγματικότητα είναι διαφορετική. Έχετε δει τις τιμές των ονειρεμένων νυφικών;
Πώς να πεις
στα πεθερικά ότι εσύ από τότε που ήσουνα μικρή και έπαιζες με τις κούκλες σου
ήθελες designer τούλια και μεταξωτές κορδέλες και τι
φταις εσύ για την κρίση;
Και αν το
έχεις αφήσει και για αργότερα και πρέπει να τα βάλεις μόνη σου; Θυμάστε το επεισόδιο
στα Φιλαράκια όπου η Μόνικα λέει στους γονείς της ότι θα παντρευτεί και
εκείνοι της ανακοινώνουν ότι τα λεφτά τα χρησιμοποίησαν για ανακαινίσεις στο σπίτι; Οι ελληνικές οικογένειες δεν
είναι έτσι βέβαια, αλλά ζούμε και δύσκολες εποχές! Πόσες μέρες με φακές και ξερό
ψωμί αξίζει το νυφικό σου;
Και αυτή
είναι μόνο η αρχή!
Συμφώνησαν
οι δύο οικογένειες στο που
θα γίνει ο γάμος, το budget, τα
λουλούδια, τα τραγούδια;
Αυτό που δε
μας είπε κανείς όταν παίζαμε με τις κούκλες μας είναι ότι ο γάμος δεν είναι μόνο η
μέρα του γάμου, που ο ήλιος λάμπει, εσύ αστράφτεις και όλα πηγαίνουν ρολόι.
Είναι και
το να διαλέξεις προσκλήσεις, μπουμπουνιέρες, λουλούδια. Και όλοι έχουν άποψη: «Αυτά
είναι τα τελευταία σχέδια σε προσκλήσεις, τα πιο μοντέρνα, αυτά θα πάρετε», «αυτά
τα λουλούδια πάνε εκεί και αυτά εδώ», «η σαλάτα θα βγει τότε, το τυροπιτάκι
τότε».
Κάτσε, καλέ
μου άνθρωπε! Πότε ο μαγικός γάμος μου
έγινε συζήτηση για την ώρα που θα βγει το τυροπιτάκι;
Το ξέρατε
εσείς ότι υπάρχουν διαφορετικές μάρκες από κουφέτα και τα τάδε είναι τα πιο
καλά; Εγώ το έμαθα όταν ήθελα κουφέτα με σοκολάτα και μου
είπαν ότι γάμο κάνω και όχι βαφτίσια! Θα πάρω τα ενδεδειγμένα και άμα θέλω κάτι
ιδιαίτερο, υπάρχει γεύση λεμόνι -αλλιώς ξύδι. Μια σοκολάτα, βρε
παιδιά, μια απλή σοκολάτα ζήτησα!
Και το
άλλο; Ποιός θα κάτσει πού; Ξαφνικά
αναλώνεις ατέλειωτες ώρες να αλλάζεις τραπέζια και σχέδια γιατί ο θείος ο Λάκης δε
μιλάει με τη θεία Καίτη και δεν γίνεται να κάτσουν μαζί και όχι μόνο αυτό, αλλά
θα παρεξηγηθούν κιόλας αν δεν είναι και οι δύο «πρώτο τραπέζι πίστα».
Δεν θες
φυσικά να χαλαστεί κανένας στο γάμο σου, και κακά τα ψέματα, θέλεις να ευχαριστήσεις
και τους γονείς σου -που θα είναι εκείνοι που θα λουστούν τα σχόλια των όποιων
παρεξηγήσεων.
Όμως τις δύσκολες στιγμές ηχούν στα αυτιά σου
τα λόγια του καλού σου -στα αστεία άραγε;- «βρε δεν κλεβόμαστε καλύτερα να
ησυχάσουμε;». Ξαφνικά ακούγεται πολύ καλή ιδέα, αλλά έχεις βρει το νυφικό των
ονείρων σου πλέον και δε γίνεται!
Την ημέρα
του γάμου αν δεν βρέξει, δεν αρρωστήσει το παρανυφάκι, δεν λεκιαστεί την
τελευταία στιγμή κάποιος στενός συγγενής… «Δεν σου είπα, βρε Κώστα, να μη το
φας το σοκολατάκι με τη γέμιση;», δεν αργήσει ο προηγούμενος γάμος, δε
σκοντάψεις στα σκαλιά, δεν…δεν…δεν… τότε όλα πήγαν καλά.
Και φτάνεις
στη δεξίωση και μετά το μπλούζ και τα συρτά, ο DJ που είναι πολύ βαρύ πεπόνι και φέρνει λίγο
του Σφακιανάκη -έπρεπε να το προσέξεις αυτό!- πετάει το «Μήπως είμαι τρελός,
μήπως τα ‘χω χαμένα, που ακόμα πιστεύω θα γυρίσεις σε μένα;» Αυτό πότε
έγινε τραγούδι γάμου;
Το μόνο που
σε παρηγορεί είναι πως «κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε».
