«Πόσο
μ’ αρέσει ο τρόπος που μ’ αγαπάς» λέει
ένα γνωστό τραγούδι. Για τον τρόπο που
χωρίζεις δεν αναφέρει τίποτα κανένα
άσμα.
Α,
εκτός από το «θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ’ το πρωί να μου γελάς» και αυτό όμως
είναι απλώς ένα όνειρο τρελό, όνειρο
απατηλό. Γιατί να σου γελάει αν είναι
να φύγει, ρε κολλητέ; Από χαρά; Και εσύ
δεν θα νευριάσεις που χαίρεται τόσο
πολύ; Για χωρισμό μιλάμε ή για αποφυλάκιση;
Αν
κάνουμε μια ανασκόπηση στους χωρισμούς
που έχουμε βιώσει οι ίδιοι ή αυτούς που
γνωρίζουμε από αφηγήσεις τρίτων, θα
διαπιστώσουμε πως ο τρόπος που χωρίζουμε
τις περισσότερες φορές είναι καθρέφτης
της ίδιας της σχέσης.
Πρώτη
κατηγορία είναι οι «μάλλον χωρίσαμε».
Η αμφισβήτηση στην πρόταση δηλώνει πως
η σχέση είχε ήδη από καιρό τελειώσει, ο
κόσμος το είχε τούμπανο και εμείς κρυφό
καμάρι.
Το
αφήσαμε να γίνει τόσο κουραστικό που
στο τέλος ούτε που θυμόμασταν πως κάποτε
ίσως υπήρχαν και αισθήματα του ενός για
τον άλλον. Οι χαλαροί χωρισμοί συνήθως
προέρχονταν από επίσης χλιαρές σχέσεις.
Όσοι δεν έδωσαν συναίσθημα ποτέ στη
σχέση τους δεν έδωσαν ούτε στον χωρισμό.
Χαλαρά μάζεψαν τα πράγματά τους, ήρεμα
έκλεισαν την πόρτα δίπλα τους και ίσως
ξέχασαν να πουνε και αντίο. Αρκέστηκαν
σ’ ένα «τα λέμε» και τελικά δεν τα
ξαναείπαν ποτέ.
Στην
αντίπερα όχθη βρίσκεται η κατηγορία
«σβήστε
την από το χάρτη» που
αφορά όσους έζησαν μια παθιασμένη σχέση.
Αν
τα βράδια δεν σας έπαιρνε ο ύπνος από
τον πόθο του ενός για τον άλλον, το
πιθανότερο είναι πως μετά τον χωρισμό
θα έχετε πάλι αϋπνίες.
Αυτήν τη φορά όμως θα οφείλονται στο
ασίγαστο μίσος…
Αν
ψάχνατε τρόπους να κάνετε ο ένας στον
άλλο εκπλήξεις όσο ήσαστε
μαζί, τώρα θα ψάχνετε τρόπους να του
βάλετε φωτιά στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο
χωρίς να σας υποψιαστούν. Εννοείται πως
στη συγκεκριμένη περίπτωση όχι μόνο δε
θέλεις να κρατήσεις επαφή με τον άλλον,
αλλά σβήνεις μανιωδώς την επαφή από το
κινητό σου, τη διαγράφεις από φίλη στα
social media και μετά μπαίνεις με τα ψεύτικα
προφίλ σου για να τσεκάρεις αν «περνάει
και μόνη της καλά».
Εξαίρεση
στον κανόνα αποτελούν οι «δεν κατάλαβα
τι έγινε». Η
κατηγορία αυτή αφορά όσους
ήταν χαλαροί κατά τη διάρκεια της σχέσης
και χώρισαν
και σαν να μην τρέχει τίποτα. Στη συνέχεια,
για άγνωστο λόγο ή αιτία έπαθαν μια
μετάλλαξη και ετεροχρονισμένα ζουν το
απόλυτο δράμα και θέλουν με κάθε τρόπο
να σμίξουν ή να εκδικηθούν. Όποιο από
τα δύο και να πετύχουν, θα λάβουν την
ίδια ακριβώς ικανοποίηση. Ξέρω, άβυσσος
η ψυχή του χωρισμένου.
Φυσικά
δεν υπάρχουν μόνο αυτές οι περιπτώσεις
χωρισμένων. Υπάρχουν και αυτοί οι
απίθανοι «φίλοι για πάντα». Εδώ τα
πράγματα είναι περισσότερο ύπουλα από
τις προηγούμενες κατηγορίες. Διότι
υποκρίνονται μια ανέμελη χαλαρότητα
όπως στην πρώτη περίπτωση, αλλά κανείς
δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι κρύβεται
από πίσω. Το πιθανότερο είναι πως ο ένας
από τους δύο τρέφει φρούδες ελπίδες για
επανασύνδεση. Ο άλλος πάλι είτε μπορεί
να το υποψιάζεται αλλά δεν θέλει να το
παραδεχτεί, είτε ακόμα χειρότερα να
κρατάει καβάτζα για την πρώτη αναβροχιά.
Με
όποιον τρόπο κι αν χώρισες το βέβαιο
είναι πως έχεις πάρει το μαθηματάκι
σου. Κι αν δεν πρόλαβες να κάνεις την
εξάσκησή σου σ’ αυτή τη σχέση θα έχεις
άπλετο χρόνο να το κάνεις στην επόμενη.
Αν όπως λένε οι ψυχολόγοι, η προσωπικότητά
μας διαμορφώνεται από τις εμπειρίες
μας είναι ευκαιρία την άλλη φορά να μην
κάνουμε τα ίδια λάθη. Τουλάχιστον, όχι
τα δικά μας!
Γιατί
είναι σίγουρο ότι θα μιμηθούμε κάποια
από τα σφάλματα που έκαναν οι άλλοι σ’
εμάς. Αν σε βολεύει πες το εκδίκηση ή
απωθημένο. Δε με νοιάζει.
Το
σημαντικότερο είναι να παραδεχτείς πως
θα το κάνεις!
