Ένα βαγόνι, ένα τέταρτο της ώρας κι είμαστε όλοι άνθρωποι.
Μπαίνω στο βαγόνι του συρμού και με δυσκολία καταφέρνω να
βρω κενό να περάσω μέσα. Ένας
λιλιπούτειος 4χρονος «μπελάς» στροβιλιζόταν γύρω από το στύλο κι έσκαγε στα
γέλια. Η μητέρα του με καρφωμένα τα μάτια επάνω στον μικρό του έλεγε κάθε τόσο
«Πρόσεχε Αλέξανδρε, θα πέσεις και θα κλαις», ενώ με απλωμένα τα χέρια της
προσπαθούσε μάταια να τον «ημερέψει».
«Επόμενη στάση Συγγρού-Φιξ», λέει απ’ τα μεγάφωνα.
Μπαίνουν μέσα βιαστικοί κι άλλοι λιλιπούτειοι με τη μαμά,
τον μπαμπά, τον παππού και τη γιαγιά τους. Κάπως
διαφορετικοί στην όψη. Με ματάκια θλιμμένα και καρδούλες σφιγμένες. Ήταν ο
Ραμί, η Λάμα κι η Ζαχά. Του μικρού Αλέξανδρου του κόπηκε η φόρα, του
χάλασαν το παιχνίδι του και κρύφτηκε στην αγκαλιά της μαμάς του.
Κοιτούσε με παρατηρητικότητα τους άλλους γονείς με
καρφωμένο το βλέμμα στις μαντίλες των γυναικών και στα άλλα παιδάκια που τους
κρατούσαν το χέρι. Εκείνα, με πρώτο το
Ραμί, ψέλλισαν τα ονόματά τους κοιτώντας τον Αλέξανδρο. Και κάπου εκεί έκανε τα
μαγικά της η παιδική αθωότητα κι ενώθηκαν βλέμματα, χεράκια, καρδούλες και
δειλά- δειλά έγιναν ένα. Ένα παιχνίδι, ένα χαμόγελο, μια μικρή παρέα.
«Επόμενη στάση Ακρόπολη», λέει η φωνή.
Ανοίγουν οι πόρτες και στριμώχνεται ανάμεσά μας μια
τριμελής οικογένεια τουριστών. Κατάξανθοι κι οι τρεις με κάτασπρα πρόσωπα. O
μικρός τους γιος πάνω- κάτω στην ηλικία του Αλέξανδρου.
Ξεχώριζαν
σαν τη μύγα μες στο γάλα. Όχι μόνο για τα χρώματά τους αλλά κι από τα ρούχα και
την έκφρασή τους. Ακριβά ντυμένοι σε στυλ διακοπών, με χαμόγελα κι
αναψοκοκκινισμένα μάγουλα. Ξέγνοιαστοι. Σάστισε για λίγα δεύτερα η παιδική
παρεούλα, αλλά τον πάγο έσπασε η πιο ζωηρή της ομάδας, η μικρή Λάμα που με μια
αστεία γκριμάτσα τους έκανε όλους να σκάσουν στα γέλια, μαζί κι ο ξανθωπός
μπόμπιρας.
«Επόμενη στάση Σύνταγμα».
Παρατηρούσα αυτή τη μικρογραφία πολιτισμών κι αγεφύρωτων τρόπων ζωής κι
έβλεπα πόσο κοντά μπορούν να μας φέρουν οι παιδικές ψυχούλες. Κατάφεραν να
αποδείξουν ότι η Συρία του πολέμου, η Ελλάδα της κρίσης και η Β. Ευρώπη της ευρωστίας
δεν έχουν καμία διαφορά. Είμαστε όλοι άνθρωποι με την ίδια ποσότητα ψυχής.
Συνειδητοποιώ ότι εδώ και λίγα λεπτά ένα μικρό μειδίαμα
υπάρχει στα χείλη μου. Σηκώνω το βλέμμα και δεν ήμουν η μόνη. Όλοι είχαν
καρφώσει τα μάτια τους επάνω στο πρωτότυπο παιδικό παρεάκι. Όλοι χαμογελούσαν
ασυναίσθητα. Γονείς, επιβάτες.
Όλοι
ζέσταναν τις καρδιές τους με τη φλόγα της αγάπης και της αποδοχής που άναψαν οι
λιλιπούτειοι πρεσβευτές της ανθρωπιάς και της ενότητας.
