Γενικά σου λένε ότι δεν πρέπει να χαρακτηρίζεις τους ανθρώπους, γιατί δεν ξέρεις τι περνάνε και για ποιο λόγο έχουν συγκεκριμένες συμπεριφορές.
Ωστόσο υπάρχει ένα είδος που προσωπικά το θεωρώ το χειρότερο που μπορεί να συναντήσεις στη ζωή σου.
Αυτοί που, όταν κάποιος μιλάει με ενθουσιασμό, χαρά, λαχτάρα για κάτι που του συνέβη ή για κάποια επιθυμία του, είναι εκεί για να μειώσουν, να πουν: Εντάξει και γιατί κανείς έτσι; Σιγά το πράγμα!
Για αρχή βάλε ένα πώμα στη στοματική σου κοιλότητα, ενεργοποίησε την αθόρυβη λειτουργία κι αν δεν το ‘πιασες…Βούλωσέ το!
Έχουμε μάθει να πνιγούμε τις επιθυμίες, καθετί που δεν καταλαβαίνουμε και να προσπαθούμε αμέσως να το απορρίψουμε. Κλασική περίπτωση βλάβης!
Βάζουμε μπροστά τον καθωσπρεπισμό, το «μας πήρες τα αυτιά, μη μιλάς, δεν γίνονται αυτά που λες», λες και υπάρχει μια πραγματικότητα για όλους και μάλιστα απαράβατη!
Καταρχάς έχεις δει, άνθρωπέ μου, τι γίνεται γύρω μας; Για ποιον ακριβώς λόγο πιστεύεις ότι θα κάτσουμε να το ανεχτούμε; Ποιος σου είπε πως αυτή η λογική που κουβαλάς (όπως η γιαγιά μου το μπρελόκ με το σήμα του ΠΑΣΟΚ) είναι επιθυμητή από εμάς τους υπόλοιπους και πρέπει να την ασπαστούμε;
Δε θέλω να ζω στη μιζέρια σου! Τελεία και παύλα! Θέλω να περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που έχουν όνειρα, στόχους, λόγους για να ξυπνάνε το πρωί. Αυτους που η κοινωνία τους χαρακτηρίζει τρελούς!
Θα μου πεις: Καλά εντάξει κοπελιά, εσύ φαντάζεσαι μονόκερους! Τι κάνεις, όμως, όταν φας το κέρατο του κατσικαλόγου σου –μη σου πω πού- και σε πάει τρένο;
Ναι και; Δηλαδή για εσένα η ζωή μια σειρά επιτυχιών, αλλιώς δεν αξίζει; Και θα στεναχωρηθείς και θα κλάψεις και θα πεις «τα παρατάω» και μετά υα πατήσεις μια φάπα στον εαυτό σου και θα πεις «ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ, ΔΕ ΣΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΩ»!!!
Συγγνώμη που δεν γεννήθηκαμε όλοι έτοιμοι για κάθε πιθανό στόχο. Ξέχασα να βγω από την κοιλιά της μάνας μου, κρατώντας εικοσαετές συμβόλαιο με το Εθνικό Θέατρο (Είμαι ηθοποιός σε περίπτωση που με διαβάζετε για πρώτη φορά)!
Λένε πως αν υπάρχει μια μεγάλη επιθυμία στην καρδιά και στο μυαλό σου, είναι εκεί γιατί μπορείς να την κάνεις πράξη
Οπότε ό,τι και να σου πει η κυρα-Μαρία, η κόρη του μπακάλη για τον γνωστό της που δεν τα κατάφερε, εσύ ν‘ ακούς εσένα και το πείσμα σου!
Συνήθως αυτοί που μας γειώνουν είναι κι εκείνοι που κάποτε είχαν ένα όνειρο, δεν έκαναν τίποτα για αυτό και πλέον νομίζουν πως όλοι είναι υποχρεωμένοι να έχουν τη δική τους πορεία. Αμ δε!
Έχεις γνωρίσει άνθρωπο που προσπάθησε όσο τίποτα για τα θέλω του; Ανεξάρτητα αν τα κατάφερε, είναι ο πρώτος που θα σου πει «Ναι! Πες μου! Ναι, πήγαινε και άμα σπάσεις τα μούτρα σου, σήκω και πάμε ξανά».
Ο πραγματικός φόβος δεν είναι αν δεν τα καταφέρεις, είναι να ξυπνήσεις ένα πρωί και να πείς ”τι θα γινόταν αν…αν είχα προσπαθήσει”.
Αν τώρα εσύ θες να σηκώνεσαι, να πηγαίνεις στη δουλίτσα σου, να γυρίζεις στο σπιτάκι σου και να κράζεις κάθε ψυχή που παλεύει να γίνει καλύτερη σε ό,τι αυτή γουστάρει, τότε κάτι πάει λάθος. Πέρνα μια βόλτα από τον πλησιέστερο καθρέφτη κι αφού τον ξεσκονισεις –γιατί τι θα πει ο κόσμος;– κοίτα λίγο εκείνη την εκδοχή σου που είχε όνειρα κάποτε. Γιατί, αλήθεια, του τα έκοψες;
Πέσε, σήκω, δέξου κάθε απόρριψη αλλά ποτέ, ΜΑ ΠΟΤΕ, μην παρατάς τη ζωή που αξίζεις. Εχεις ευθύνη σε σένα!
Δε με νοιάζει πώς σε χαρακτηρίζει η θεία από το χωριό. Χαρούμενος είσαι; Αυτό το παιδί μέσα σου, για το οποίο μιλανε όλοι, χαίρεται που σε έχει για συγκάτοικο; Ή έγινες ένα με αυτούς που έκραζες στα δεκαπέντε σου;
Και αν έγινες…για δες… αξίζει;;;
Να τους αγαπάτε τους τρελούς! Ειναι οι μονόκεροι αυτού του κόσμου!!! Κι έχουμε ανάγκη μέσα στην τόση μαυρίλα από φαντασία, χρώμα και γκλιτερωτά όνειρα!
