Σύμφωνα
με έρευνες που δημοσιεύθηκαν στις αρχές
Σεμπεμβρίου, η Ελλάδα κατέχει το υψηλότερο
ποσοστό παχυσαρκίας στην Ευρωπαική
Ένωση.
Τα
καταστήματα των junk food βρίσκονται
σε άνθιση, καθώς ανοίγουν το ένα μετά το άλλο.
Το
πρόβλημά μου, όμως, δεν είναι ούτε τα
καταστήματα, ούτε το αν βρισκόμαστε σαν
χώρα στο βάθρο της παχυσαρκίας.
Αυτό
που μ’ενοχλεί είναι η αντιμετώπιση που
έχουμε απέναντι σ’εκείνους τους ανθρώπους.
Αν
συναντήσεις ένα ζευγάρι ή μια παρέα σε
μια ταβέρνα, ή ακόμα και στο δρόμο πάντα
θα σχολιάσεις τον πιο παχουλό.
Αν
δεις να τρώει όλη η παρέα το μάτι σου θα
πέσει σ’εκείνον με τα παραπάνω κιλά και
θα αρχίσεις να κάνεις καυστικά σχόλια
για την εμφάνισή του.
Γιατί
μετράς τις μπουκιές του, ρε άνθρωπε, το
φαγητό σου τρώει;
Τι
πιστεύεις δηλαδή, πως επειδή δεν έχει
την τέλεια σιλουέτα δεν μπορεί κι εκείνος
να απολαύσει ένα παγωτό ή ένα σουβλάκι;
Ποιος
γελοίος σου πέρασε αυτά τα μηνύματα και
φέρεσαι έτσι;
Επειδή
βλέπεις τα πρότυπα που σου πλασάρουν
τα ΜΜΕ με τα ανορεξικά μοντέλα, δε σημαίνει πως πρέπει όλες οι γυναίκες
να είναι έτσι.
Βλέπεις,
υπάρχουν κι άνθρωποι που προτιμούν να
απολαμβάνουν το φαγητό τους, αντί να
πίνουν χάπια και να κάνουν εμετό κάθε
τι που τρώνε.
Ειλικρινά
μ’ενοχλεί πολύ αυτός ο ρατσισμός που
υφίστανται αυτά τα άτομα.
Ακόμα
και στα καταστήματα ρούχων επικρατεί
πανικός.
Πρόσφατα
έκανα μια βόλτα στις βιτρίνες και καθώς
μπήκα να δοκιμάσω ένα τζιν, έμαθα το εξής
τραγικό:
Καταργήθηκε
το ΧΧL σαν νούμερο και
αντικαταστάθηκε με το XXS!
Δηλαδή,
εσείς το βρίσκετε πολύ λογικό αυτο;
Προσπαθούν
να μας βάλουν όλους σ’ένα καλούπι κι
εμείς, αντί να αντιταχθούμε, προσπαθούμε
να ταιριάξουμε με τη φόρμουλα αυτή.
Γιατί;
Δε
λέω, είναι ωραίο να βλέπεις ένα
καλογυμνασμένο, γραμμωμένο σώμα, είναι
ελκυστικό να φοράει μια γυναίκα φόρεμα
και να μπορεί να το υποστηρίξει, χωρίς
να τονίζονται τα παραπάνω κιλά που
μπορεί να έχει.
Είναι
εντυπωσιακό να βλέπεις έναν άντρα με
κοιλιακούς και μπράτσα, κανείς δεν είπε
το αντίθετο.
Αυτό,
όμως, δε συνάδει με το το γεγονός ότι
πρέπει να ράβουμε τα στόματά μας και να
φοβόμαστε να φάμε το παραμικρό μην τυχόν και «πάρουμε ένα κιλό παραπάνω».
Υπάρχουν
άτομα, και μάλιστα στο στενό μου
περιβάλλον, που όταν βγαίνουμε έξω για
φαγητό θα προτιμήσουν πάντα να φάνε
σαλάτα, μην τυχόν και παχύνουν.
Φυσικά
δεν τίθεται συζήτηση για γλυκό!
Αυτά
είναι πράγματα του σατανά, τέκνον μου.
Κάθε
άνθρωπος έχει το δικαίωμα να φάει ό,τι
τραβάει η όρεξή του, να ντυθεί όπως
γουστάρει και δεν έχει τον παραμικρό
λόγο να δώσει αναφορά σε κανέναν.
Αν
εγώ θέλω να φορέσω το καυτό μου μίνι, θα
το κάνω κι ας έχω παραπάνω κιλά.
Μη μου πεις πως χαλάω την αισθητική σου γιατί, μάντεψε: δε με νοιάζει!
Μπορώ
να κυκλοφορώ όπως θέλω φιλαράκι, εγώ
δε σου είπα τι να φορέσεις και τι όχι.
Αν
θέλω να φάω 2 κιλά παγωτό, έτσι γιατί
μ’έπιασε η τρέλα μου, θα το φάω κι ας με
φωνάζεις «χοντρή,
βουβάλι, κεφτεδάκι με πόδια»
κι όποιον άλλο αποκρουστικό χαρακτηρισμό σου έρθει στο
μυαλό.
Δε θα ορίζεις εσύ την όρεξή μου, όπως δεν
το κάνω εγώ με τη δική σου.
Επίσης,
αν θέλω να αδυνατίσω θα το κάνω για την
πάρτη μου και μόνο κι όχι επειδή εσύ
κάθεσαι και με κράζεις με τους φίλους
σου.
Αν
εγώ νιώθω καλά με τον εαυτό μου και την
εμφανισή μου, ακόμα κι αν είμαι 100 κιλά,
έτσι θα παραμείνω.
Τα
κόμπλεξ σου και τις ανασφάλειές σου να
τις βγάζεις αλλού.
Όλοι
οι άνθρωποι είμαστε ίσοι και θα το λέω
μέχρι να το βάλετε καλά στο μυαλό σας.
Επίσης,
θα ήθελα να επισημάνω ότι υπάρχει κι
η κατηγορία των ανθρώπων που πάσχουν
από διάφορες ασθένειες όπως ο θυρεοειδής
και δεν επιλέγουν αν θα έχουν παραπάνω
κιλά ή όχι.
Άνθρωποι
που χρησιμοποιούν φάρμακα τα οποία
περιέχουν κορτιζόνη ή ορμόνες, έχουν ως αποτέλεσμα
το πρήξιμο του σώματός τους και την
αύξηση του βάρους τους.
Γι
αυτό την επόμενη φορά που θα δείξεις με
το δάχτυλό σου κάποιον και θα τον
στολίσεις με τα αποκρουστικά σχόλιά
σου, μπες λίγο στη θέση του.
Πότε
επιτέλους θα πάψετε να είστε ρατσιστές;
