Αχ! Άλλο ένα κείμενο λατρείας. Άλλο ένα κείμενο έχοντας σώας τας φρένας, όμως όχι σώα και προστατευμένη την ψυχούλα μου. Αυτό είναι το θέμα!
Άκου εκεί να ντρέπεσαι για μένα! Τι σου ζήτησα;
Δανεικά; Δουλειά; Κάποιο ζωτικό όργανο; Και ΟΧΙ ούτε αυτά είναι ντροπή αλλά να δώσω στον κόσμο να καταλάβει!
Για μένα; Είμαστε με τα καλά μας;
Έχεις καταλάβει τι σόι άνθρωπος είμαι; Μάλλον όχι!
Κάτσε αναπαυτικά, λοιπόν, για να μάθεις… Γιατί ποτέ δε θέλησες να δεις ποια πραγματικά είμαι. Τη δουλίτσα μας κι έξω από την πόρτα. Οποιαδήποτε δέσμευση απαγορευτική. Γελάω!
Βρήκες ρε να ντρέπεσαι για μένα; Είναι δυνατόν; Ντρέπεσαι για έναν άνθρωπο με απώλειες και πληγές; Για έναν άνθρωπο που κουβαλούσε τον δικό του σταυρό και πάντα –μα πάντα– ήταν χαμογελαστός;
Για έναν άνθρωπο που δουλεύει σαν το σκυλί για να μην τρώει από τα έτοιμα; Για μια γυναίκα που είναι αδερφή, κόρη, ανήψια, εγγονή, φίλη τιμώντας κάθε ρόλο ξεχωριστά;
Ένα άνθρωπο ανεξάρτητο; Ντρέπεσαι για μένα; Εσύ;
Για μένα που απλά σε ήθελα όπως ακριβώς είσαι και για αυτό που πραγματικά είσαι; Αλλά πού! Πιστεύεις ότι με νοιάζουν οι ταμπέλες ή οι τίτλοι; Στα @@@ μου τους γράφω. Αν δεν έχεις γνησιότητα μέσα σου, τι να σε κάνω;
Τι να ερωτευτώ; Σε τι να δοθώ;
Βρήκες να ντρέπεσαι για μένα; Όντως τώρα;
Που ήξερα από την αρχή μέχρι το τέλος πού έμπλεκα και με ποιον έχω να κάνω; Τον άνθρωπο που ήξερε όλη την αλήθεια σου και παρ’ όλα αυτά δεν έκανε πίσω; Δηλαδή, τι να πω; Ντρέπεσαι για μένα… Σε ποιον να το πω και να με πιστέψει! Σε ποιο ουράνιο και τόξο…
Έξαλλη είμαι… ΠΑΛΙ! Εισπνοή… Εκπνοή!
Άκου…
Σε αντίθεση με σένα, πέθαινα να σε αγγίζω. Να σε φιλάω, να σε φροντίζω, να σε χαϊδεύω, να σε νοιάζομαι. Εμένα, σε αντίθεση με σένα, δε με ένοιαζε τι θα πει ο κόσμος.
Ξέρεις γιατί; Γιατί για μένα πάντα κάτι θα έχουν να πουν. Πάντα κάτι θα έχουν να σχολιάσουν. Είτε στεκόμουν δίπλα σου. Είτε στεκόμουν πίσω σου, είτε βρισκόμουν πάνω σου, είτε βρισκόμουν κάτω σου.
Γιατί έτσι κάνουν όσοι ζηλεύουν και δεν μπορούν ν‘ ανεβάσουν ένα σκαλί πιο πάνω τον εαυτό τους.
Ντρεπόσουν για μένα, αντί να χαίρεσαι που βρέθηκα στον δρόμο σου. Το μόνο που έκανα ήταν υπομονή. Υπομονή με επιμονή.
Κι εσύ;
Εσύ καθόσουν αναπαυτικά και το απολάμβανες. Πετούσες πού και πού καμία αδιανόητη ατάκα, για να μου δείχνεις την ντροπή σου και να μειώσεις την παρουσία μου. Τα έκανα γαργάρα για να μη σε πληγώσω. Και τι κατάλαβα; Εσύ μια χαρά κι εγώ κομμάτια.
Βρε άντε μου στο δι@ολο πια! Άντε μου στο δι@ολο!
Μήπως θα έπρεπε εγώ να ντρέπομαι για σένα; Γιατί υπάρχει κάτι που έχω και δεν έχεις. Κότσια και καρδιά.
Γιατί εγώ αγαπάω, θαυμάζω και σέβομαι τους ανθρώπους που βάζω στη ζωή μου. Επιλογές μου είναι. Καλές ή όχι, δεν έχει σημασία.
Εσύ ούτε αυτό δεν κάνεις! Βάζεις σαβούρα για την οποία αξίζει κάποιος να ντρέπεται και καθετί καλό, -ή μάλλον καθετί καλύτερο από σένα- το μειώνεις. Το γειώνεις. Το πετάς και ντρέπεσαι κιόλας.
Αχ Παναγίτσα μου! Δώσε μου δύναμη να αντέξω. Δώσε μου κουράγιο. Δε θέλω να θυμώνω, ούτε να χαλιέμαι αλλά φτάνει!
Δεν είμαι και δεν πρόκειται να γίνω ποτέ η “ντρέπομαι για σένα”. ΠΟΤΕ! Δεν έχω τη στόφα! Δεν έχω το mindset, αλλά ούτε και την προδιάθεση.
Δεν είμαι εδώ για να πληρώνω τα σπασμένα, τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες κανενός. Έχω τις δικές μου και δόξα το Θεό έχω μπόλικο φορτίο από δαύτες.
Εγώ ήμουν απλά η καψούρα. Η “νοιάζομαι για σένα και το δείχνω”. Η “κοίτα τη που πάει και πέφτει”. Η “δε σου αξίζει αυτός εσένα”. Η “μα καλά τι του βρήκες” κι άλλα πολλά.
Πότε όμως στη ζωή μου δε βρέθηκε κάποιος να ντρέπεται για μένα. Ακόμα και η ντροπή ντρέπεται με τέτοια ατάκα!
Δεν είμαι μια ακόμη πληγωμένη γυναίκα η οποία θυμώνει και λέει μ@λακίες. Το ποιος είναι η ντροπή, άσε να το κρίνουν οι άλλοι… και πίστεψέ με δε θα είμαι εγώ! Οπότε καλό θα ήταν να αναθεωρήσεις τις απόψεις σου.
Στην τελική, εμένα διάλεξες. Μήπως θα έπρεπε να ντρέπεσαι για εσένα τον ίδιο;
Πρόσεξε το κεφάλι σου! Κάτι έρχεται!
Boomerang λέγεται!
Ξέρεις… Αυτό που πάντα γυρίζει…
