My Baby Shot Me Down.
Δεν υπάρχουν “πρώτες φορές” στη βία — υπάρχουν μόνο επαναλήψεις. Όσο εμείς σωπαίνουμε, εκείνη συνεχίζει να σκοτώνει. Κι ίσως ήρθε η ώρα να μη φοβηθούμε να κοιτάξουμε κατάματα τον τρόμο που συμβαίνει δίπλα μας.
Αντιθέσεις, προοπτικές, διαφορετικές γωνίες…. Αυτό το άρθρο με παίδεψε μέχρι να αποφασίσω να κάτσω να το γράψω. Σαν σμάρι μέλισσες μέσα στο μυαλό μου.
Κυριακή μεσημέρι. Λιακάδα, ησυχία στη γειτονιά. Ο δρόμος άδειος, ώρα σιέστας. Μόνο κάτι γατούλια, ξαπλωμένα στη λιακάδα, γλείφονται νωχελικά. Γυρνάω σπίτι, σκεπτόμενη τη συνέχεια της μέρας μου.
Ξαφνικά ακούω φωνές γυναικείες, κλάμα. Σταματάω κι αφουγκράζομαι, προσπαθώ να καταλάβω από πού ακούγονται και γιατί. Δύο μηχανάκια περνούν κι ο θόρυβός τους σκεπάζει όλα τα άλλα. Απομακρύνονται και το κλάμα ακούγεται ξανά. Αρχίζω να κινούμαι κατά εκεί που ακούγονται οι φωνές. Ένα σπίτι, γείτονες στο δρόμο και στα μπαλκόνια.
Με μια άλλη κοπέλα, μπαίνουμε μέσα στο σπίτι. Αυτή απομακρύνεται και βγαίνει έξω το δίποδο που νομίζει πως είναι άντρας. Πάω στην κοπέλα, που είναι έγκυος, χτυπημένη και σε κακή κατάσταση. Καλούμε ασθενοφόρο κι αστυνομία.
Η κοπέλα δεν μπορεί να σταματήσει να κλαίει, ανησυχεί για το μωρό που φέρει μέσα της μην έχει πάθει κάτι, πονάει και μας παρακαλεί να μην έρθει η αστυνομία.
Ήταν η πρώτη φορά. Για ασήμαντη αφορμή. Τη στήριξα να κάτσει σε μια καρέκλα, καθώς το πόδι της ήταν χάλια. Λίγο νερό, τρεις γλυκές κουβέντες. Σε αυτήν, μετά στον αστυνομικό που ήρθε να καταγράψει το περιστατικό φορτωμένος, με τα δικά του νεύρα.
Συνέχιζε να κλαίει, να πονάει, να μη θέλει να μιλήσει στην αστυνομία, ν’ ανησυχεί. Για το μωρό, για το τι θα της κάνει αυτός μετά. Ευτυχώς, ο τραυματιοφορέας κι ο άλλος αστυνομικός ήταν πιο ευαίσθητοι κι ευγενικοί απέναντι της.
Την έβαλαν στο ασθενοφόρο κι έφυγαν. Οι υπόλοιποι γείτονες να ρωτούν τι έγινε… Από μακριά.
Έχω ένα φοβερά ευαίσθητο σημείο για την γυναικεία κακοποίηση. Έβλεπα τη μητέρα μου να την υφίσταται, σαν συμπεριφορά, ν’ αναπαράγεται από δικούς μου ανθρώπους στις δικές τους γυναίκες. Είναι κάτι που ποτέ δεν επέτρεψα σε κανέναν.
Όταν ο τότε αρραβωνιαστικός μου σήκωσε χέρι πάνω μου και μπλόκαρα το χτύπημα του, είδα έκπληξη και φόβο.
Τζάμπα μάγκες, ανθρωπάρια.
Εννοείται ότι χωρίσαμε.
Είναι κάτι που, ούτε όταν πέσει στην αντίληψή μου, θα μείνω παθητικός θεατής. Δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου! Δεν επιτρέπω σε κανένα να συνεχίσει αυτή την πρακτική απέναντι σε μια γυναίκα.
Από το 1980, που αναγνωρίστηκε η ισότητα των γυναικών στην Ελλάδα, μεσολαβεί μόλις μιάμιση γενιά. Μέσα σε αυτά τα σαράντα πέντε χρόνια, λίγη η πρόοδος που έχει σημειωθεί.
Το θηλυκό, έχει μεγαλώσει με αυτές τις εικόνες και το έχει κανονικοποιήσει. Το αρσενικό, για τον ίδιο λόγο, θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να ξεσπάει νεύρα, ανασφάλειες, φόβους με αυτό τον τρόπο.
Χρησιμοποιώ τους όρους θηλυκό και αρσενικό, σαν σε ζώα. Γιατί, εκείνη την ώρα, αυτό είναι.
Ο ρόλος του άντρα είναι να προστατεύει και να παρέχει. Να γίνεται η ασπίδα σε όλες τις εξωτερικές απειλές για τη σύντροφό του. Αυτή με τη σειρά της παρέχει φροντίδα και μετουσιώνει την ασφάλεια και την αγάπη σε σύνδεση, το σπίτι σε σπιτικό, απλά υλικά σε απολαυστικό φαγητό και πάει λέγοντας.
Θες να δεις τι άντρας είσαι; Κοίτα τη γυναίκα που είναι δίπλα σου. Αν είναι καλά, σωματικά και ψυχικά, εκπέμπει ηρεμία και αγάπη, έχεις καταφέρει να την κάνεις να νιώθει ασφαλής σε όλα τα επίπεδα κι αγαπημένη, τα έχεις καταφέρει. Είσαι Άντρας, με άλφα κεφαλαίο και σου βγάζω το καπέλο.
Τελικά, τα απλά είναι τα δύσκολα. Μήπως είναι καιρός όλοι μας να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και από την καρδιά μας; Αυτή πάντα μας οδηγεί στα ουσιαστικά.
