Μόνος ή μαζί; Καθώς κλείνεις την ημέρα και βυθίζεσαι στην αγαπημένη σου σειρά, σκέψου πόσο συχνά επιλέγεις τη μοναξιά από φόβο ή εγωισμό. Κι όμως, η πραγματική χαρά κι εξέλιξη βρίσκονται εκεί που το ”εμείς” νικάει το ”εγώ” — στις σχέσεις, στη συνεργασία, στη ζωή που χτίζεται με ανθρώπους δίπλα σου.
Επιτέλους βράδυ, τελείωσα με την δουλειά, αλλά και τα διάφορα που είχα να κάνω μετά. Ώρα για χαλάρωση, φαγητό και μια αγαπημένη παλιά σειρά που ξαναβλέπω! Ένας από τους λόγους που μου αρέσει είναι ότι οι χαρακτήρες της, κάποια στιγμή βρίσκουν το θάρρος να πουν την αλήθεια τους! Βάζουν το «εμείς» πάνω από το «εγώ». Πόσο θέλω να το δω να γίνεται και στην πραγματικότητα κι όχι μόνο σε μυθοπλασία!
Έχω αρχίσει και ξαναβρίσκω τους ρυθμούς μου επιτέλους, όπως κι εκείνη την αγαπημένη πλευρά του χαρακτήρα μου, το σπασικλάκι!
Πολύ το απολαμβάνω, πολύ με αγαπώ εκείνες τις στιγμές! Άρχισα πάλι να διαβάζω για να εκθέσω το μυαλό μου σε νέες ιδέες! Άρχισα πάλι ν’ ακούω κάποια απ’ τα αγαπημένα μου Podcast (κυρίως οδηγώντας). Αστροφυσικοί, νευροεπιστήμονες και πάει λέγοντας, απίστευτες πληροφορίες. Αυτά γεννούν τόσες σκέψεις, συνδυάζονται με άλλες σκέψεις και γνώσεις που μακάρι να μπορούσα να γράφω οδηγώντας!
Άκου, λοιπόν να δεις! Σε όλα που ακούω, διαβάζω και βλέπω τελευταία, υπάρχει μια κοινή συνισταμένη: είμαστε όλοι ένα. Οι φωνές αυτές, όσο πάνε και πληθαίνουν από πολλούς επιστημονικούς κλάδους. Ξεπερνά αυτό που διαπνέει πολλές θρησκείες και πλέον αποκτά τεκμηριωμένη απόδειξη.
Όσο πιο γρήγορα, λοιπόν, το κάνουμε κτήμα μας, τόσο το καλύτερο, καθώς αυτή η εγωιστική περίοδος που διανύουμε, έχει γεννήσει πολλές παθογένειες.
Έπειτα κοιτώ γύρω μου και, συχνά, βλέπω κάτι άλλο.
Πάμε λίγο πιο συγκεκριμένα, με αφορμή ένα podcast που ξεκίνησε κάποιες σκέψεις κι ήρθαν κι άλλα ερεθίσματα και κούμπωσαν όμορφα! Αφορά τις έννοιες του ανταγωνισμού έναντι του συναγωνισμού, της συνεργασίας.
Θεωρώ τον εαυτό μου ομαδικό παίχτη. Ειδικά το τελευταίο διάστημα, έχω δουλέψει πολύ με τον εαυτό μου να μην αφήνω τον εγωισμό να θολώνει την κρίση μου και να επισκιάζει τη μεγάλη εικόνα. Πέραν τούτου, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό στον εργασιακό μου βίο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Ως επί το πλείστον, έχω βρεθεί σε εργασιακά περιβάλλοντα όπου ήμασταν όντως και λειτουργούσαμε ως ομάδα.
Συνειδητοποιώ, μιλώντας με φίλους, ότι αυτό που ζω είναι η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας.
Υπάρχει αβυσσαλέος ανταγωνισμός εκεί έξω! Εγωισμός, εγωκεντρισμός τόσος που τελικά χάνεται η μπάλα.
Ο στόχος είναι να σε ξεπεράσω, να σε νικήσω. Να κρύψω, να παραπλανήσω, να μάθω ή να διασπείρω κουτσομπολιά που μπορεί να βλάψουν τον ανταγωνιστή. Πισώπλατες μαχαιριές και τρικλοποδιές. Με την ψυχή βουτηγμένη στις χειρότερες ιδιότητες του ανθρώπινου είδους!
Μόνος, να βλέπω μόνο πώς μπορώ να ξεπεράσω τον αντίπαλο και να φθείρομαι, υποκινούμενος από ποταπά κίνητρα, από την πρόσκαιρη ικανοποίηση της νίκης, για να αποδείξω ότι είμαι καλύτερος, για το χρήμα, την δόξα και πάει λέγοντας. Έπειτα, θα ξαναμπώ στο ίδιο τριπάκι.
Στην περίπτωση του συναγωνισμού και της συνεργασίας, το τοπίο διαμορφώνεται αρκετά διαφορετικά. Δεν είμαι αιθεροβάμων, θα υπάρξουν κάποιες τριβές κι εγωισμοί. Υπάρχει όμως κάτι μεγαλύτερο που δεν τα τρέφει, αλλά τα κάνει να μοιάζουν πιο ασήμαντα, μπροστά σε ένα κοινό στόχο, άρα και πιο εύκολο να παραμεριστούν!
Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, αλλά παράλληλα υπάρχει η έννοια της ευγενούς άμιλλας που θρέφει την εξέλιξη, τη θέληση να γίνεις καλύτερος. Όλα αυτά σε ένα πλαίσιο που μπορείς ν’ ανταλλάξεις γνώσεις με μια ομάδα ανθρώπων, όπου μπορεί να παρακινήσει και να βελτιώσει ο ένας τον άλλο. Έχεις ανθρώπους γύρω σου να στηριχτείς και να φτιάξετε κάτι μαζί.
Υπάρχει αυτό το μεγαλύτερο νόημα, η θέληση να προσφέρεις κάτι καλύτερο που υπερβαίνει τις εγωιστικές επιδιώξεις, τονώνει το αίσθημα του ανήκειν και σε οδηγεί σε αυτοεκτίμηση, ίσως κι ακόμη παραπέρα, στην αυτοπραγμάτωση, φτάνοντας στην κορυφή της πυραμίδας των αναγκών του Maslow!
Εσύ τι προτιμάς; Δείξ’ το με τις πράξεις σου και μέσα από τις επιλογές σου!
