Νόμιζα ότι το
δημοτικό σχολείο θα είναι όλο παιχνίδι και καλοπέραση. Ούτε το κατάλαβα πως από
την ανεμελιά πέρασα στον προβληματισμό και την άρνηση.
Ήμουν
ανέκαθεν ζωηρός και πειραχτήρι. Όλοι στην οικογένεια με αποκαλούσαν
«κουρδιστό». Ό,τι έβλεπαν τα μάτια μου έπρεπε να το αγγίξω, να το πειράξω.
Ζημιές πολλές, όπως καταλαβαίνετε, αλλά γενικώς είχα άγνοια κινδύνου και
συνεπειών.
Έτρεχα κυρίως, δεν περπατούσα. Η μάνα μου
προβληματιζόταν για την πρώτη δημοτικού, εγώ πάλι όχι. Ο πατέρας μου έλεγε ότι
θα μεγαλώσω και θα ησυχάσω.
Στην αρχή
μου ήταν δύσκολο να καθίσω στο θρανίο, δύσκολο να συγκεντρωθώ. Θυμάμαι ότι
ήθελα μόνο να παίζω στο διάλειμμα. Η
δασκάλα ξεκίνησε τα παράπονα: δεν κάνω καλά γράμματα, γράφω ανάποδα, δεν
προσέχω, ξεχνάω τις υποχρεώσεις μου, να διαβάζω περισσότερο.
Κάθε βράδυ
είχαμε κήρυγμα από τους γονείς μου, την άλλη μέρα ήταν σαν να μην είχα μάθει
τίποτα. Δε θυμόμουν καμία εντολή όσο και αν προσπαθούσα. Στην Γ΄ δημοτικού ήρθε και το Β στον έλεγχο.
Οι γονείς
μου μόνο εγκεφαλικό που δεν έπαθαν. Η καταστροφή η ίδια μέσα στο σπίτι μας.
Συνέχισα να προσπαθώ, αλλά αυτό το τρία μου ‘βγαινε συνέχεια έψιλον κι όσο η
μάνα μου φώναζε πάνω απ’ το κεφάλι μου ώρες ατελείωτες «μα, δεν το βλέπεις ότι
είναι έψιλον;» τόσο εγώ αγχωνόμουν και το μόνο που σκεφτόμουν είναι απλά να μην
ξαναφωνάξει. Έτσι, άρχισα να κρύβω και
να πετάω τις εργασίες στο καλάθι του σχολείου.
Μέχρι την
Πέμπτη δημοτικού η ίδια κατάσταση. Εκεί πλέον προστέθηκαν και τα προβλήματα στα
μαθηματικά. Τα καταλάβαινα, αλλά αργούσα με τους υπολογισμούς. Όμως ο δάσκαλος
είχε διαφορετική γνώμη, αφού ποτέ δεν τελείωνα μια άσκηση. Αυτό μου
δημιουργούσε εκνευρισμό κι ήθελα να φύγω από την τάξη, από το διάβασμα και απ’
όλα. Οι συμμαθητές μου άρχισαν να με σχολιάζουν ότι δεν ξέρω και πολλά ή
γελούσαν με τα λάθη μου όταν σηκωνόμουν στον πίνακα.
Όσο
συνέβαινε αυτό τόσο εγώ δεν συμμετείχα στην τάξη, ήθελα να είμαι αόρατος με
υπερφυσικές δυνάμεις που θα τα μάθαινα όλα με τις λείζερ ικανότητες των ματιών
μου. Έτσι μάθαινε ο Superman, ο αγαπημένος μου ήρωας.
Μήπως δεν
είμαι έξυπνος;
Γιατί
διαφέρω από τα άλλα παιδιά; Γιατί η αδελφή μου τελειώνει τόσο γρήγορα το διάβασμά
της. Την απάντηση μας την έδωσε ο
δάσκαλος της Πέμπτης, σε μια ενημέρωση γονέων. Λέει στον πατέρα μου: «Κύριε Π, μην το ζορίζετε το παιδί, δεν
στροφάρει».
Άκρα του
τάφου σιωπή μέσα στην τάξη, έτοιμος για ακόμη ένα χαρακίρι ο πατέρας. Μαύρα
Χριστούγεννα περάσαμε τότε με διαβουλεύσεις όλων των συγγενών για το τι θα
απογίνω στη ζωή μου. «Δεν πειράζει, έλεγε ο παππούς, θα μάθει μια
τέχνη, μηχανικός αυτοκινήτων». Μα τι λένε; Εμένα ούτε καν που μ’ αρέσουν οι μηχανές. Εμένα μου αρέσουν οι ιστορίες από τα παλιά, μου αρέσουν οι
δεινόσαυροι και ο κόσμος των ζώων. Ήμουν δέκα ετών και έπρεπε να βρω μια λύση
στο πρόβλημα μου, αλλιώς θα έπρεπε να γίνω μηχανικός με βίδες και κατσαβίδια.
Μπορεί οι άλλοι να με θεωρούν χαζό, αλλά δεν είμαι. ΟΧΙ δεν είμαι!
Άρχισα σιγά σιγά
να βρίσκω τρόπους που να με βοηθάνε στην συγκέντρωση. Ανακάλυψα τους
χρωματιστούς μαρκαδόρους για να σημειώνω τα σημαντικά και την ζωγραφική για να
θυμάμαι με εικόνες τα θεωρητικά μαθήματα. Μου έπαιρνε περισσότερο χρόνο, αλλά
έτσι καταλάβαινα και επιτέλους μπορούσα να θυμάμαι την επόμενη μέρα.
Οι γονείς
μου, παραδομένοι πλέον, με μάλωναν και γι’ αυτό διότι έπαιζα, δε διάβαζα έτσι.
Ήμουν στα μάτια τους πια ένας κακός μαθητής.
Όταν ήρθε η ώρα να πάω στο γυμνάσιο ακούστηκε για πρώτη φορά η
λέξη «δυσλεξία», από τον δάσκαλο της έκτης. Ήταν νεαρός σε ηλικία και
έφερνε καινούριες ιδέες από την Αγγλία. Ο πατέρας ούτε που να το ακούσει!
Είπαμε δεν είναι άρρωστο το παιδί, τεμπέλης είναι. Η μάνα μου όμως επέμεινε να
με πάνε στους γιατρούς. «Τι αρρώστια είναι αυτή, έλεγε, του μυαλού;» Μην τα πολυλογώ εξετάστηκα και βγήκε το
πόρισμα. ΔΥΣΛΕΞΙΑ!
Βαρύ το
πένθος πάλι στην οικογένεια που ο γιος είναι εγκεφαλικά άρρωστος. Τους πήρε
περίπου ένα χρόνο να καταλάβουν τι ήταν η δυσλεξία και να την αποδεχθούν. Παρ’ όλα
αυτά προσέλαβαν ειδικό δάσκαλο για το σπίτι. Η μελέτη μαζί του για μένα ήταν η
απελευθέρωση.
Άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου. Δεν είμαι
ηλίθιος, απλά διαφορετικός. Μαθαίνω με διαφορετικό τρόπο. Πραγματική
λύτρωση που με έκανε ικανό να αγαπώ τη μάθηση και όχι να βασανίζομαι. Με τον
δάσκαλο αυτόν είμασταν αυτοκόλλητοι σε όλα τα υπόλοιπα σχολικά χρόνια.
Στο γυμνάσιο και το λύκειο μου έδωσαν την
ευκαιρία να τα λέω και προφορικά γιατί ήμουν αργός στο γράψιμο. Επιτέλους
άρχισα να παίρνω καλούς βαθμούς. Πολλή προσπάθεια με πολλά ξενύχτια. Δεν ήταν
τόσο οι βαθμοί που με ικανοποιούσαν, αλλά το ότι ένιωθα και εγώ ικανός σαν
όλους τους άλλους, όχι ανάπηρος και ελλιπής.
Πήρα την
απόφαση να δώσω εξετάσεις πανελλαδικές με αυτό το σύστημα στην Ελλάδα που
αδικεί το σύνολο των μαθητών. Ήθελα όμως να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα.
Δε θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο και να είμαι ευτυχισμένος…
Ήθελα να
μελετήσω τα ζώα. Τελικά προσπάθησα δύο φορές και τα κατάφερα. Πέρασα στο τμήμα
βιολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πάντα με τη βοήθεια ειδικών δασκάλων. Ξέρω ότι δε θα
μπορούσα χωρίς τη βοήθεια τους και τους ευχαριστώ που βρέθηκαν στο δρόμο μου
και πραγματοποίησα τα όνειρα μου, παρ’ όλες τις δυσκολίες.
Κάθε φορά
που βλέπω την εικόνα του σχολικού αγιασμού στην τηλεόραση σφίγγεται η καρδιά
μου. Κάθε αρχή και δύσκολη μου δίδαξε
εμένα η ζωή. Το θέμα όμως είναι να βγαίνεις νικητής.
