Η ώρα περασμένες τρεις. Το
τηλέφωνο χτυπάει κι εσύ στέκεσαι και κοιτάς σαστισμένα. Δε θες να το σηκώσεις.
Ίσως το υποσυνείδητό σου να
γνωρίζει πως είναι αδύνατον να είναι αυτός που περιμένεις. Τελικά σηκώνεις το
τηλέφωνο, μα δεν είναι πια κανείς στην άλλη γραμμή.
Κόπηκε ακαριαία.
Ίσως τελικά να πίστεψες για μια
στιγμή πως θα ήταν εκείνος ο άνθρωπος που τόσο επιθυμούσες ν᾽ ακούσεις. Όπως
τότε που μιλούσατε ώρες σα μικρά σχολιαρόπαιδα. Μα όχι δεν ήταν ο άνθρωπος που
θα ήθελες να ακούσεις. Εκείνος δε θα σε ξανακαλέσει.
Μια μέρα τον συνάντησες στον
δρόμο και θεώρησες πως κάτι μέσα του θα σκιρτήσει και θα πέσει στην αγκαλιά
σου. Όμως δε λησμόνησε ποτέ τα χείλη σου, ούτε τη γεύση που άφηναν επάνω στα
δικά του.
Δε θυμήθηκε ποτέ τα ατέρμονα,
καλοκαιρινά ξενύχτια σας και την αφή του κορμιού σου με την άμμο να το λούζει.
Παρά μόνο σε κοίταξε σαν έναν άγνωστο, περαστικό από τη ζωή του, με το βλέμμα
του χαμένο και αδειανό. Εσύ στάθηκες και τον κοιτούσες με τα μάτια σου υγρά και
αναπολούσες κάθε μικρή στιγμή μαζί του.
Ακόμα αδημονείς να αναγεννηθεί
μια ιστορία που κάηκε σαν ένα παλιό χαρτόκουτο. Μα πως θαρρείς πως από τις
στάχτες θα ανασυγκροτηθεί κάτι ξανά; Πως πίστεψες πως όλα θα ξανά γίνουν όπως
τότε; Ξέχασες πως από τους δυο σας εσύ έδινες την τροφή για να διατηρηθεί μια
χαμένη ιστορία, πως εσύ έδινες μα δεν έπαιρνες τίποτα.
Μην περιμένεις πια. Δεν έχει
νόημα. Άσε επιτέλους το παρελθόν στην άκρη του γκρεμού να πέσει. Εκεί που το
άφησε και ο άνθρωπος που εσύ αναπολείς. Μην αναπολείς γιατί για εκείνον έχει
τελειώσει. Πότε θα το βάλεις αυτό στο μυαλό σου;
Μάλλον προσπερνάς κάθε αρνητικό
του χαρακτηριστικό. Ποτέ δεν ήταν στο πλάι σου μα στεκόταν πάντα μπροστά.
Ξεχνάς πως στην κλίμακα των προτεραιοτήτων του εσύ ήσουν χαμηλά. Δε θες να
θυμηθείς τις προσβολές που σου απηύθυνε για να ανεβάσει τον εαυτό του.
Ποτέ δε σε υποκινούσε για να
εξελίσσεσαι παρά μόνο εσύ λειτουργούσες σαν κινητήρια δύναμη για εκείνον. Κάθε
τόσο που έκανες όνειρα και τον συμπεριλάμβανες σου έλεγε «θα δούμε». Δεν ήθελε
να κάνετε σχέδια μαζί.
Επομένως μη στέκεσαι να τον
κοιτάς αναπολώντας. Γύρισε τη σκισμένη σελίδα γιατί δε θα σου επιτρέψει να
γράψεις μια καινούργια η παλιά. Θα είσαι διαρκώς με τη σκέψη «αν γυρίσει;». Και
αν δε γυρίσει θα χάσεις χρόνο από τη ζωή σου περιμένοντας μέχρι που θα φτάσει η
στιγμή που θα μετανιώσεις για το κάθε λεπτό που έχασες.
Μα μην ξεχνάμε πως είναι στη φύση
του ανθρώπου να αναζητάει κάποιον που στρέφει αλλού το βλέμμα του. Πάντα όποιον
δε θεωρούμε δεδομένο προσπαθούμε ξανά και ξανά να τον κατακτήσουμε. Ακόμα και
αν φύγει από το πλάι μας εμείς θα περιμένουμε για να τον διεκδικήσουμε ξανά.
Δεν έχει όμως νόημα να
περιμένουμε. Το σενάριο έχει γραφτεί. Αυτός που επιθυμεί θα γυρίσει χωρίς εμείς
να τον ψάξουμε. Θα εμφανιστεί ξαφνικά χωρίς να κάνουμε την παραμικρή
προσπάθεια.
Μην ανυπομονείς, λοιπόν, να
ξανάρθει κάποιος. Αν το θέλει θα το κάνει.
