Τυλίγουμε τα
φαγητά μας με σελοφάν. Χρησιμοποιούμε προφυλακτικά για να κάνουμε έρωτα. Φυλάμε
τα ρούχα μας σε ζελατίνες, αλλά όσο κι αν προσπαθούμε, με τον ένα ή τον άλλο
τρόπο, παραμένουμε πάντα ευάλωτοι.
Δε θα ήταν τέλειο να είχε εφευρεθεί ένα
μαγικό σκεύασμα που μ’ ένα ψέκασμα θα μας προστάτευε απ’ τα πάντα σαν το
προσωπικό μας αδιαπέραστο συρματόπλεγμα; Μακριά απ’ όλους κι απ’ όλα, επιλέγοντας εμείς
τί θέλουμε να κάνουμε κι έχοντας απόλυτο έλεγχο της ζωής μας.
Δεν μπορούμε
να επιτρέψουμε σε κανέναν να εισβάλει απρόσκλητα στη ζωή μας και να μας χαλάσει
αυτό που έχουμε χτίσει γύρω μας. Το συρματόπλεγμα αυτό, δε θα μας επιτρέπει ν’ ανοιγόμαστε
και να επικοινωνούμε με τους άλλους ανθρώπους, οπότε θα μας αποτρέπει απ’ το να
φάμε τα μούτρα μας.
Θα κλειδώνει τα
συναισθήματά μας κι έτσι θα λειτουργούμε μονάχα βάσει λογικής. Θα φρενάρει τα
ανεξέλεγκτα «θέλω» μας και θα διατηρεί το μέτρο όπου χρειάζεται ή, μάλλον, περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται.
Δε λέω,
σοφότατος ο Αριστοτέλης που πραγματεύτηκε τη μεσότητα και το μέτρο, αλλά είναι
όντως ο σωστός τρόπος να ζούμε υπό τις συνθήκες που επιβάλει το ρητό «μέτρον
άριστον» ή ίσως, κάποιες φορές χρειάζεται να ξεπερνάμε τα όρια;
Αυτό το
συρματόπλεγμα θα μπορούσε να μας παρέχει ασφάλεια, παράλληλα όμως θα
καλλιεργούσε τη δειλία μας. Απόρροια
αυτού, να περνάμε τη ζωή μας αποκτώντας απωθημένα που, αν είχαμε ευχέρεια
κινήσεων και περιθώρια λαθών, δε θα δημιουργούνταν.
Όλοι
πασχίζουμε να διατηρούμε μια ακέραιη προσωπικότητα. Να μην τσαλακωνόμαστε γιατί
αυτό θα κάνει κακό στην εικόνα μας. Στο φαίνεσθαι δηλαδή. Δε διανοούμαστε ότι το να αλλάξει το «φαίνεσθαι δε σημαίνει απαραίτητα
ότι θα αλλάξει και το είναι». Δυστυχώς, όμως, στην εποχή του «φαίνεσθαι» ανθίζει
ο καθωσπρεσπισμός και φθίνει ο αυθορμητισμός.
Φοράμε
μάσκες, υψώνουμε τείχη, περικυκλωνόμαστε με συρματοπλέγματα για να φτάσουμε σ’ ένα
σημείο της ζωής μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι αν ήμασταν λίγο πιο δεκτικοί
κι ανοιχτοί, θα χάναμε λιγότερες ευκαιρίες.
Θα ήμασταν πιο ευάλωτοι, ίσως λίγο πληγωμένοι, αλλά τουλάχιστον περισσότερο
ευτυχισμένοι μα και σοφότεροι που αποκομίσαμε εμπειρίες.
Εσύ μπορεί να φοβάσαι τη μέρα που ίσως λυγίσει το συρματόπλεγμα και πληγωθείς, εγώ φοβάμαι
τη μέρα που θα καταλάβω ότι η ζωή μου ήταν φτωχή από εμπειρίες και γνώση και
γεμάτη απωθημένα. Μιλώντας για φόβους,
λοιπόν, αυτός είναι μετά βεβαιότητας ο μεγαλύτερος. Μην περάσει η ζωή χωρίς να
προλάβω να ζήσω όσα θέλω.
Για να σταματήσεις να φοβάσαι λένε, πρέπει να
κινηθείς προς την κατεύθυνση των φόβων σου.
Όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας τα μικρά μας
συρματοπλέγματα. Κρατούν τους άλλους
μακριά και μας προστατεύουν όμως, μερικές φορές τα συρματοπλέγματα γίνονται
κλουβιά. Χρυσά. Τέλεια κλουβιά που μας φυλακίζουν, μας
κρατούν στο σκοτάδι.
Κι αν
δεν αφήσουμε μια μικρή τρύπα για να μπει και κάποιος άλλος, περνάμε τις ζωές
μας μόνοι και δυστυχισμένοι.
