Αναλογιζόμενος τελευταία τον
παρελθόν μου, ήρθα στο συμπέρασμα πως υπήρξα ένας χείριστος -ή καλύτερα να πω
(Χοίρ)ιστος- εργένης. Μεγάλο ρόλο σε αυτό το συμπέρασμα έπαιξε το πόσο
απολαμβάνω τον έγγαμο βίο τη σημερινή ημέρα. Ναι, εγώ. Που το πρώτο που έλεγα
στην παρέα όταν ο γάμος έρχονταν στην κουβέντα ήταν: «Δε θα παντρευτώ ποτέ!»
Ναι, το απολαμβάνω. Το όνειρο μου
έγινε πραγματικότητα: παντρεύτηκα μια υπέροχη Cheerleader και μετακόμισα στην Αμερική. Πόσο
γαμάτο; Πολύ!
Συγκρίνοντάς, λοιπόν, την ευτυχία
μου τώρα μ᾽ εκείνη του τότε, έφτασα να φτιάξω μια μικρή λίστα με τα όσα πίστευα
πως με ικανοποιούσαν κάποτε, απέναντι σ᾽ αυτά που με καθιστούν πλέον έναν
ευτυχισμένο άντρα.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν:
Κάποτε μου άρεσε να βγαίνω με την
παρέα μου κάθε Σάββατο σε διαφορετικά μπαρ, με μοναδικό σκοπό να γυρίσω σπίτι μ᾽
έναν, τουλάχιστον, καινούργιο αριθμό τηλεφώνου. Αυτό αντικαταστάθηκε με date nights τρεις φορές την εβδομάδα, στα οποία ο
μοναδικός σκοπός μου είναι να περάσω όσο χρόνο περισσότερο γίνεται με την
γυναίκα μου. Κάθε ένα ραντεβού μας είναι διαφορετικό και κάθε φορά που τη φιλώ,
νιώθω σαν να είναι η πρώτη μας φορά (εκεί στο μπαρ Lotus, στην Ίο πριν από περίπου τρία
χρόνια).
Η λέξη διακοπές σήμαινε Ίος. Το
νησί που θα πήγαινα και θα περνούσα ξέφρενα. Αλκοόλ, χορός και διαφορετικές
γνωριμίες σχεδόν κάθε μέρα. Πλέον διακοπές σημαίνει μέρη που δεν φανταζόμουν
ποτέ πως θα δω κι έναν ανεπανάληπτο άνθρωπο να με συνοδεύει. Δεν έχω ανάγκη για
παραπάνω γνωριμίες, έκανα μία και καλή και θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου
μαζί της. Ναι, εσύ που μόλις είπες πως θα ξεράσεις βατράχια -ή το σκέφτηκες-
περίμενε και θα το βρεις … υπομονή θέλει!
Τέλος, οι συζητήσεις με την παρέα
για τα οπίσθια της μιας και το στήθος της άλλης, έχει πλέον αντικατασταθεί από
εκείνη για το μέλλον της οικογένειας μας. Και έχω να παραδεχτώ το εξής: ποτέ
δεν αισθάνθηκα πιο φοβισμένος αλλά κι ενθουσιασμένος ταυτόχρονα. Η στιγμή που
ένας άντρας συζητά για τα μελλοντικά παιδιά του, είναι η στιγμή που κάνει ένα
τεράστιο άλμα απ᾽ τα απομεινάρια της εργένικης του ζωής, στα μαξιλάρια του
έγγαμου βίου.
Τα χρόνια μου σαν εργένης θα μου
μείνουν αξέχαστα. Όχι επειδή πέρασα καλά -κάτι που ισχύει- αλλά περισσότερο
επειδή έχω ένα μέτρο σύγκρισης για το σήμερα και το αύριο. Το αλκοόλ, οι
γυναίκες και οι μπελάδες -καλοί και κακοί- είναι για μένα μια εσωτερική
ολοκλήρωση, σημειώνοντας πως έκανα όσα ήθελα για να φτάσω στο σημείο που είμαι
τώρα.
Εξάλλου, τίποτα δεν θα συγκριθεί
με το καθημερινό πρωινό της φιλί πριν φύγει για δουλειά, ή με το «Knock- Knock» της όταν θα επιστρέψει σπίτι.
Καμία ευχάριστη ανάμνηση από
τότε δε θα ξεπεράσει τη θέση που έχει το χαμόγελο της στην καρδιά
μου.
