Κάθε φορά που ακούς κάποιον να λέει «θέλω να σε δω», ένα μικρό μέρος μέσα σου σηκώνει φρύδι. Γιατί δεν είναι πια λόγια, είναι φτηνά αποτσίγαρα επιθυμίας που τα πετάς όπου βολεύει. Κι εκεί, κάπου ανάμεσα στα ανεκπλήρωτα «θα τα πούμε» και στα απενεργοποιημένα κινητά, αρχίζει η απομυθοποίηση.
-Θέλω να σε δω…
-Κι εγώ!
-Ωραία! Πάρε με το βράδυ να βρεθούμε!
(8 ώρες μετά… ) Ο συνδρομητής που καλέσατε έχει πιθανό το τηλέφωνό του απενεργοποιημένο!
Ρε ποιον κοροϊδεύετε; Τι τα λέτε τα γ@μημένα αν δεν τα εννοείτε; Τι άλλο να κάνω πια; Όλο κείμενα γράφω. Εδώ! Εκεί! Παραπέρα! Τίποτα…
Όλο τα ίδια και τα ίδια!
Ρε εσείς… Πόση υπομονή να κάνω; Πόση ψυχραιμία να έχω; Τριάντα τρία είμαι. Έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι πια!
Θέλω να σε δω!
Μου έλειψες!
Καμία δεν είναι σαν εσένα!
Μου έχεις πάρει το μυαλό!
Σε θέλω!
Και η λίστα δεν έχει τελειωμό!
ΤΙ ΤΑ ΛΕΤΕ ΡΕ Μ@ΛΑΚ3Σ ΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΕΝΝΟΕΊΤΕ;
Ειδικά αυτό το «θέλω να σε δω!» στον λαιμό μου έχει κάτσει με τόσο δούλεμα που έχω φάει! Πφφφ.. Τίποτα! Κάτι δικά μου!
Προχωράμε!
Πείτε μου τώρα… Υπάρχει κάτι πιο καυλωτικό απ’ την ειλικρίνεια; Κάτι πιο sexy από την ασφάλεια; Κάτι πιο ερεθιστικό από τα κιλά @ρχίδια που κουβαλάς και λες τα πράγματα με το όνομά τους; ΟΧΙ!
Μη λέτε πίπες για να μας ρίξετε στο κρεβάτι. Αν μας αρέσετε -ή μάλλον αν μας κερδίσετε- θα έρθουμε μπουσουλώντας. Όσο μας δουλεύετε, τόσο φεύγουμε. Και ναι Ok, σαν εμάς υπάρχουν χιλιάδες. Aλλά αν συμπεριφερθείς στις χιλιάδες με τον ίδιο τρόπο, η κατάληξη είναι μια… «Μόνος μου το πέρασα και αυτό!». ΞΕΚΑΘΑΡΑ!
Τι ζητάμε ρε; Τι; Ζητήσαμε το φεγγάρι και δεν το ξέρω; Μήπως σας ζητήσαμε κανένα νεφρό; Ζητήσαμε να μας αγαπήσετε και να μας ερωτευτείτε; ΟΧΙ! Ζητήσαμε να είστε ειλικρινείς.
Να λέτε «θέλω να σε δω» και να κινείτε Γη και Ουρανό για αυτό. Όχι «πάρε με» ή «τα λέμε μετά» και εξαφανίζεστε. Δεν έχω χειρότερο.
Στείλτε ένα ρημαδομήνυμα και πείτε «Άκυρο!» ή «δεν έχω όρεξη!» ή «δε θέλω!». Είναι τόσο απλό. Μην μας αφήνετε να ξεροσταλιάζουμε γιατί εμείς θέλουμε ΟΝΤΩΣ να σας δούμε!
Θα μου πεις η εξαφάνιση είναι πιο εύκολη από ένα μήνυμα. Και θα σου πω όντως, αλλά αν είσαι παντελονάτος, το μήνυμα είναι πιο εύκολο.
Άντε και να μη σκεφτείς την άλλη πλευρά. Θα νευριάσουμε σε κάθε περίπτωση. Η διαφορά είναι ότι στη μία θα το ανεχτούμε γιατί ήσουν ειλικρινής, ενώ στην άλλη θα σε βρίσουμε γιατί είσαι καραγκιόζης! Είναι θέμα οπτικής όλα!
Το ίδιο ισχύει και για τις υπόλοιπες εκφράσεις. Μην τα λέτε τα ρημάδια αν δεν τα εννοείτε! Αραδιάζετε ατάκες χωρίς να υπολογίζετε τίποτα. Και το χειρότερο είναι ότι ανακυκλώνετε αυτές τις μπαρούφες, ακόμη κι αν πληγώνετε κόσμο!
Έχετε δει πώς γυρίζει το δεδομένου το μυαλό; Εξαφανίζεται πιο γρήγορα από ό,τι εσείς!
Εξοργίστηκα πάλι κι είχα πει σήμερα θα το πήγαινα χαλαρά!
Αμ, το άλλο;
«Καμία δεν είναι σαν και σένα!» κι άλλα τέτοια, ενώ τραβιέστε σε δέκα μεριές κι έχετε copy paste τα μηνύματα! Καλα εντάξει… Ρεσιτάλ ερμηνείας!
Σας ξαναλέω… Αν σας γουστάρουμε κι αν σας θέλουμε, δεν χρειαζόμαστε ψέματα και κοροϊδίες.
Ειλικρίνεια θέλουμε.
Να νιώσουμε, ρε παιδί μου, ότι μπορεί και να υπάρχει κάποιος εκεί έξω που δε θα μας φλωμώσει στην παπαρολογία! Αλλά κάθε φορά πέφτουμε σε τοίχο.
Δεν ξέρω ούτε πού θα πάει αυτή η κατάσταση, αλλά κι ούτε πόσο θα τραβήξει! Εσείς παίζετε το παιχνίδι σας με μεγάλη επιτυχία κι εμείς απλά ακολουθούμε μόνο και μόνο γιατί σας γουστάρουμε.
Χριστέ μου πόσο λάθος αυτή η πρόταση! Πόσο μειώνω το IQ μου για ένα γκόμενο; Αξιοπρέπεια; Άγνωστη λέξη μάλλον!
Anyway… Με κουράσατε! Και στην τελική ΔΕ ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ και δεν είμαι δέντρο να έχω ρίζες. Αν δε μου κάνεις, φεύγω. Κι αν δε σου κάνω, άσε με να πετάξω. Μην με κρατάς με μαλαγανιές, γιατί ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται.
Άντε γιατί βαρέθηκα από το «μου έλειψες και πήρα να στο πω» να πηγαίνω στο «Μεγάλα λόγια μη μου λες… Όσα ακούω τα ξανάκουσα τόσες φορές…».
