Αν αγαπάς το κόκκινο κρασί, τότε ξέρεις πως η απόλαυσή του είναι κάτι περισσότερο από γεύση – είναι εμπειρία, είναι τελετουργία, είναι τέχνη. Από την επιλογή της φιάλης μέχρι την τελευταία σταγόνα στο ποτήρι, κάθε βήμα είναι γεμάτο νόημα, αισθήσεις και μαγεία. Στο παρακάτω κείμενο, η Μαρίνα μάς οδηγεί σε ένα ταξίδι μέσα από τη μυσταγωγία του κρασιού, αποκαλύπτοντας όλα τα μυστικά της αληθινής οινικής απόλαυσης.
Από φοιτήτρια, άρχισε να με μαγεύει η μυσταγωγία του κρασιού. Πέρα από κάποιες φοιτητοπαρέες, όπου το «οίνος ευφραίνει καρδίαν» το ζούσαμε σε ζεστές παρεϊστικες καταστάσεις, είχα την τύχη και τη χαρά να μάθω πολλά περισσότερα, τόσα που να με κάνουν να το λατρέψω!
Ειδικά το κόκκινο κρασί. Η απόλαυση του είναι τουλάχιστον σαγηνευτική. Απαιτητική, νωχελική ερωμένη, που θέλει το χρόνο της, ώστε να το απολαύσεις με όλες σου της αισθήσεις.
Αρχικά είναι ζωντανός οργανισμός, που συνεχίσει να αναπνέει και να ζυμώνεται μέσα στο μπουκάλι. Συνεχίζει να παλαιώνεται, γι’ αυτό το λόγο σε καλά κόκκινά κρασιά, χρειάζεται φελλός καλής ποιότητας, όπου το μπουκάλι τοποθετείται ξαπλωμένο, ώστε να βρέχεται.
Παρόλο που η παρασκευή του είναι μια μακριά κι εξαιρετικά επιλεκτική διαδικασία, θα ξεκινήσω σήμερα από τη στιγμή της απόλαυσης. Είναι μια ολόκληρη τελετουργία, να ανοίξεις ένα μπουκάλι καλό, παλαιωμένο, κόκκινο κρασί. Έχει τα δικά του τελετουργικά εργαλεία. Όπως και τη δική του ορολογία.
Αν το επιλέξεις σε εστιατόριο, θα στο παρουσιάσουν επίσημα, με όλα του τα χαρακτηριστικά. Αν το πάρεις από κάβα, σε περίπτωση που δεν ξέρεις ήδη τι σου αρέσει, πάρε το χρόνο σου για να επιλέξεις προσεκτικά. Όταν έρθει η ώρα, αρχίζει η τελετουργία, με όλα τα τελετουργικά εργαλεία έτοιμα για μια μοναδική εμπειρία.
Τιρμπουσόν, που με το μαχαιράκι του, κόβεις το καψύλλιο και γυμνώσεις το στόμιο της φιάλης, το βιδώνεις προσεκτικά στο κέντρο του φελλού. Ακουμπάς το πόδι του τιρμπουσόν στα χείλη του μπουκαλιού και τον ανασηκώνεις προσεκτικά. Τον μυρίζεις. Σου έρχεται το πρώτο άρωμα του κρασιού. Από εκεί μπορείς να καταλάβεις εάν το κρασί είναι καλό ή έχει χαλάσει.
Καράφα μετάγγισης, όπου θα μπει καθαρό το κρασί, να αναπνεύσει. Διότι με την παλαίωση, μπορεί να δημιουργηθούν ιζήματα. Ένα σουρωτήρι, για τους νέους και βιαστικούς… Αλλά εγώ προτιμώ το κερί. Που το έχεις στο ύψος του λαιμού της φιάλης, ώστε να βλέπεις τα ιζήματα και να σταματήσεις την μετάγγιση, πριν μπουν στην καράφα. Δημιουργεί μια αριστοκρατική και κατανυκτική ατμόσφαιρα!
Έπειτα έρχεται η στιγμή να μπει στο ποτήρι. Μεγάλο ποτήρι, με καμπύλες ώστε ν’ αναδευτεί το κρασί και να απελευθερώσει τα αρώματα του. Στενό στο πάνω μέρος, για να συγκρατήσει τα αρώματα, ώσπου να το φέρεις στη μύτη και το στόμα σου. Μα πριν, θα κοιτάξεις προσεκτικά τον τρόπο που κυλάνε τα δάκρια του κρασιού από την ανάδευση.
Ήρθε η ώρα που θα το φέρεις στη μύτη σου. Ανάλογα το κρασί, μπορεί η μυρωδιά να σου θυμίσει φρούτα, ξηρούς καρπούς, παλαιωμένο ή καπνιστό βαρέλι. Οπότε εισπνέεις, αργά, προσεκτικά, ίσως περισσότερες από μια φορές.
Τώρα, είσαι έτοιμος να το δοκιμάσεις, να το φέρεις στο στόμα σου. Μα μη βιαστείς. Θα το γυρίσεις στο στόμα σου, θα το αερίσεις εισπνέοντας, θα το παίξεις κάτω από τη γλώσσα σου. Θα το νιώσεις παντού πριν καταπιείς. Κι έπειτα, θα πάρεις λίγο χρόνο να νιώσεις την επίγευση που σου έχει αφήσει.
Τώρα, αφού έχεις ικανοποιήσει όραση, αφή, μυρωδιά και γεύση, ήρθε η ώρα να ικανοποιήσεις και την ακοή σου, τσουγκρίζοντας το ποτήρι μου με την εκλεκτή σου παρέα! Κι αν σου άρεσε ότι διάβασες παραπάνω, ζήσε το σαν εμπειρία! Στην υγειά σου!
