Μπες στο μετρό. Κάτσε σε μια καλή γωνία. Όχι σε αυτή, καλέ! Διακριτικά! Μη σε περάσουν για ανώμαλο που ψάχνει θύμα ή για ασφαλίτη.
Κοίτα γύρω σου έναν–έναν τους ανθρώπους.
Δες εκεί στην απέναντι γωνία! Μια κοπέλα κοιτάει το κινητό της κι αρχίζει να δακρύζει. Έχει μείνει δυνατή τόσο πολύ καιρό, που μ‘ ένα απλό βίντεο έσπασε… Θα το κόψει το TikTok, δεν πάει άλλο!
Βλέπεις δίπλα της εκείνη την κοπέλα με τα τέλεια μπλε μαλλιά και τις πολλές σακούλες; Ναι, αυτή! Φαινομενικά κοιτά στο κενό, αλλά προσπαθεί να οργανώσει στο μυαλό της το πάρτυ για τα γενέθλια της κολλητής της.
Εκεί στη μέση, που είναι ο στύλος για να κρατιόμαστε…Καλά, άλλο που κάποιοι ακουμπάνε πάνω λες κι είναι η Ρόουζ που περιμένει τον Ντι Κάπριο να τη ζωγραφίσει! Εκεί, λοιπόν, ένας άντρας στρίβει τσιγάρο. Πριν από μία ώρα χώρισε από την κοπέλα του.Δεν ήθελε να το κάνει, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή.
Η κυρία στη δεξιά θέση έχει κλείσει τα μάτια κι έχει ακουμπήσει στο τζάμι… Ελπίζω να μην αποκοιμήθηκε και χάσει τη στάση της. Της μένει ένας χρόνος για τη σύνταξη κι η δουλειά την κουράζει πλέον απίστευτα.
Στον διάδρομο μπροστά, είναι ένα ζευγάρι. Για πρώτη φορά στη ζωή τους είναι κι οι δύο σε κάτι αμοιβαίο.
Α! Δες την κοπέλα με το κοριτσάκι! Δε μοιάζουν, αλλά τη φωνάζει «μαμά».Την υιοθέτησε πριν πέντε χρόνια. Σήμερα την έβαλε πρώτη φορά στο μετρό κι είχε αγχωθεί, μήπως το μικρό τρόμαζε! Το κοριτσάκι της λέει πως το μετρό μοιάζει με «τεράστιο σκουλήκι» και γελάει σαν να είναι η πιο όμορφη μέρα της ζωής της.
Ύστερα, έρχεται κάποιος,σε σκουντάει και σου λέει «τι κοιτάς;» (Στο πα! Μην καρφώνεσαι!)
Πού ξέρεις πως οι ιστορίες που σου λέω είναι αληθινές; Δεν ξέρεις! Αλλά αυτό είναι το ενδιαφέρον!
Παρατήρησε τα μάτια των ανθρώπων… Κουβαλάνε όλη τους την ιστορία.
Δεν είναι ανάγκη να ξέρεις λεπτομέρειες. Άλλωστε από όπου κι αν προκύπτει, το συναίσθημα είναι ίδιο.
Η χαρά φωνάζει, είτε προέρχεται από μια επιτυχία δική σου, είτε γιατί χαίρεσαι που κάποιος δικός σου πέτυχε κάτι που παλεύε καιρό (αυτούς τους ανθρώπους τους αγαπώ λίγο παραπάνω).
Η θλίψη κρύβεται κάτω από γυαλιά και κατεβασμένα κεφάλια, γιατί είναι περίεργο να κυκλοφορεις δακρυσμένος. Δεν είμαστε κοινωνία που αποδέχεται τα δύσκολα συναισθήματα.
Και μετά είναι κι αυτοί που για να κρύψουν τις ανάγκες τους, μπαίνουν σε θέση παρατηρητή, αναλύουν τα μάτια και τις εκφράσεις των ξένων, λες και είναι full time job. Μονο που σπάνια σκέφτονται πως κι αυτούς κάποιος τους κοιτάζει…
Όχι…Και βέβαια δεν ξέρω τίποτα για αυτούς τους ανθρώπους. Και βέβαια τα βγάζω απ‘ το κεφάλι μου όλα αυτά.
Άσε που αν ήξερα όντως, θα είχα ανοίξει ένα ωραιότατο γραφείο μαντείας δίπλα σε ΙΚΑ!!!
Ίσως κάποιες ιστορίες να υπάρχουν κάπου στον χωροχρόνο, αλλά σίγουρα σε κάθε άνθρωπο που θα παρατηρήσουμε βλέπουμε κι ένα μικρό δικό μας κομμάτι.
Άλλωστε… έτσι δεν γίνεται πάντα;
Τα γνώριμα τ’ αναγνωρίζουμε πάντα πιο εύκολα…
Τα κοινά ενώνουν τους ανθρώπους. Η σκέψη πως δεν είμαστε μόνοι μας, πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που περνάει μια παρόμοια ιστορία με εμάς… Κάποιος που μόλις τον κοιτάξουμε στα μάτια, θα συνεννοηθούμε χωρίς να πούμε λέξη.
Μια κοινή στιγμή που μπορεί να χαρίσει αισιοδοξία πως όλα θα πάνε καλά…
Σήκωσε το βλέμμα σου πιο πάνω απ’ τη μύτη και σκέψου πως κάθε άνθρωπος που προσπερνάς, κρύβει στα μάτια του ένα βιβλίο που εκείνη τη στιγμή γράφεται ταυτόχρονα για όλους.
