Ζούμε στην εποχή της απόλυτης ελευθερίας ˑ χωρίς ενδοιασμούς, με
γρήγορους καθημερινούς ρυθμούς, με προβλήματα. Μέσα σ᾽ όλα αυτά δεν έχουμε
καθίσει ν᾽ αναλογιστούμε ποιοι πραγματικά είμαστε και τι θέλουμε απ᾽ αυτή
τη ριμάδα τη ζωή μας.
Όσοι από εμάς το έχουν κάνει ή έχουν
συμβιβαστεί με το να υπάρχουν ή με το να ζουν. Ψάχνουμε καθημερινά τον έρωτα
αλλά σε λάθος σημεία, με λάθος τρόπους κι ίσως και με λάθος ανθρώπους. Όπως
είπε, όμως, ο φυσικός Οπενχάιμερ: «Γνωρίζουμε περισσότερα για το φεγγάρι και
τους γαλαξίες, παρά για τη κρεβατοκάμαρά μας».
Κάπου εδώ τα φώτα σβήνουν
,η αυλαία πέφτει κι εμφανίζεται το κοινωνικό φαινόμενο που το περιβάλλουν ακόμη
χιλιάδες ταμπού: η ομοφυλοφιλία.
Το να είσαι ομοφυλόφιλος δεν
είναι μόδα, δεν είναι αρρώστια για να κολλάει. Δεν είναι κάτι παράνομο. Είναι η
εσωτερική ανάγκη συγκεκριμένων ανθρώπων, να ερωτευτούν, ν᾽ αγαπήσουν και ν᾽
αγαπηθούν από κάποιον που, στην κυριολεξία τους μοιάζει.
Ωστόσο για να μιλήσουμε για
σεξουαλικό προσανατολισμό ,πρέπει να ξεκινήσουμε απ᾽ τη ρίζα του. Υπάρχουν
τρεις βασικοί όροι σεξουαλικότητας: η ετεροφυλοφιλία, η ομοφυλοφιλία και η
αμφιφυλία. Όροι που εμφανίστηκαν το 1868 από έναν Γερμανό επιστήμονα και
χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα, παρ᾽ όλο που η χρήση τους δεν είναι αρκετά
διευρυμένη.
Σήμερα, λόγω της πολιτισμικής ανάπτυξης,
επιλέγουμε τις ξενόφερτες εκφράσεις, κυρίως με την προσβλητική σημασία τους.
Για εμάς σήμερα ένας άνδρας ομοφυλόφιλος είναι «gay», ο ετεροφυλόφιλος είναι ο «straight», οι γυναίκες
μ᾽ ομοφυλοφιλικές διαθέσεις είναι οι γνωστές «Lesbians», που,
σημειωτέον, είναι η μοναδική κατηγορία που ένα μεγάλο ποσοστό του αντρικού
φύλλου δε τη θεωρεί «ανώμαλη». Μία τελευταία κατηγορία που λίγοι την ξέρουν οι «nongay» που, ουσιαστικά, είναι οι ομοφυλόφιλοι που
αρνούνται να παραδεχτούν την ταυτότητά τους.
Ομοφυλοφιλία έχουμε, ήδη, απ᾽ την
αρχαία Ελλάδα και μάλιστα ήταν και αποδεκτή απ᾽ την ίδια τη κοινωνία. Για έναν
νεαρό 25 ετών με οικογένεια ήταν απολύτως φυσιολογικό να διαθέτει εξωσυζυγικές
σχέσεις με εταίρες αλλά και με άντρες μικρότερούς του.
Στη Ρώμη ήταν
ένδειξη σεβασμού κι αγάπης το να φιληθούν δύο άντρες δημόσια. Σήμερα το
πιο πιθανό είναι να λιντσαριστούν επί τόπου. Άλλωστε υπάρχουν πολλές χώρες «εξευγενισμένες»
που η ομοφυλοφιλία πέρα από «ανωμαλία» ή αμαρτία, θεωρείται ποινικό αδίκημα και
σε κάποιες, μάλιστα, τιμωρείται και με θανατική ποινή.
Σαν χώρα έχουμε κάνει κάποια
βήματα προόδου σ᾽ αυτό το θέμα. Δεν το έχουμε χωνέψει ακόμη, ούτε τους
δεχόμαστε μ᾽ ανοιχτές αγκάλες, αλλά τουλάχιστον μπορούμε και συνυπάρχουμε
αρμονικά μαζί τους.
Εννοείται πως ομοφοβικοί πάντα θα
υπάρχουν αλλά αυτό είναι κάτι που αλλάζει με τις γενιές και τη διαπαιδαγώγηση
που δίνεις σ᾽ ένα παιδί. Άλλωστε κανένα παιδί δε γεννήθηκε ομοφοβικό ή
ρατσιστής ˑ η οικογένεια και η κοινωνία το έκαναν.
Κρίνουμε τον διπλανό μας πριν
κρίνουμε εμάς τους ίδιους. Βλέπουμε τα είδωλα στην τηλεόραση και δε μας νοιάζει
αν είναι ωφέλιμα ή όχι. Απλά τα θαυμάζουμε για την ικανοποίηση που προσφέρουν
στο μάτι μας.
Δημιουργούμε εν συνεχεία στάνταρ
πρότυπα για τα παιδιά μας κι έπειτα ρίχνουμε το φταίξιμο στην κοινωνία.
Δεν είναι έτσι! Κάποια στιγμή κι
όντας έλλογοι θα πρέπει ν᾽ αναλάβουμε
τις ευθύνες μας. Αν μεγαλώσεις το παιδί σου σαν αλήτη, κατά τον ίδιο τρόπο θα
φερθεί και στην κοινωνία, ακόμη και σε σένα που το έφερες στον κόσμο.
Αν το μεγαλώσεις να σέβεται απ᾽
το πιο μικρό μυρμήγκι μέχρι το γρασίδι που πατάει, τότε τον ίδιο σεβασμό θα
δείξει και στον κοινωνικό περίγυρο.
Γιατί, λοιπόν, να μην κάνουμε μια
προσπάθεια να μεγαλώσουμε τα δικά μας παιδιά με σεβασμό προς το διαφορετικό και
προς την επιλογή του ανθρώπου στον διαφορετικό έρωτα; Κυρίως, όμως, να τα γαλουχήσουμε με σεβασμό
κι εκτίμηση στον άνθρωπο και να θυμίσουμε σ᾽ όλους εκεί έξω το νόημα αυτής της
λέξης, ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας ή ερωτικής προτίμησης;
Όπως πολύ σωστά διατύπωσε κι ο
Βίσμαρκ: «Η ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου»!
