Το καλύτερο επάγγελμα στον κόσμο;
Εισοδηματίας! Και μην ακούσω «μπα, θα βαριόμουν», «όχι, εγώ θέλω την καριέρα
μου και να τα βγάλω με το σπαθί μου». Αν έχεις όντως όρεξη και τσαγανό μέσα σου
μπορείς να είσαι εισοδηματίας και να κάνεις καριέρα, ή φιλανθρωπικό έργο, με το
σπαθί σου.
Άλλο να κάνεις μια δουλειά για
σένα, κι άλλο για τις τρεις και εξήντα στο τέλος του μήνα όμως.
Τέλος πάντων, δυστυχώς δεν περάσαμε
όλοι σ’ αυτή τη σχολή, οπότε είναι «εργασία και χαρά, στρουμφ σημαίνει ξεγνοιασιά»
(τι τέλειο κομμουνιστικό σύστημα αυτά τα στρουμφάκια! Και ο Μπαμπα-στρουμφ με
γένια και ντυμένος στα κόκκινα…Τυχαίο; Το συνειδητοποίησα πρόσφατα και μετά
το έψαξα και είδα ότι δεν είμαι η πρώτη που το πρόσεξε. Conspiracy theorists ενωθείτε!)
Στη δουλειά και στη ζωή σου
συναντάς πολλούς ανθρώπους. Εκείνους που πάνε στη δουλειά για το μισθό στο
τέλος του μήνα. Δεν έχουν καμία επαφή με το αντικείμενό τους, είτε επειδή
εκείνο είναι βαρετό και ανούσιο, είτε επειδή δεν το διάλεξαν εκείνοι αλλά έτυχε
να βρεθούν σε κείνη την καρέκλα, είτε για άλλους δικούς τους λόγους.
Είναι αυτοί που κοιτάνε πως να
πάνε μισή ώρα αργότερα, να φύγουν μία ώρα νωρίτερα, παίρνουν τις αναρρωτικές
που τους αναλογούν και άλλες ακόμα που δεν! Εκείνοι που είναι μπροστά σε μία
οθόνη αλλά η οθόνη είναι σε social media.
Δεν έχει σημασία ποιο είναι το
επάγγελμα τους. Αν είναι «λειτούργημα» ή κάτι ταπεινό. Αν έχουν πτυχία ή δεν
έχουν. Είναι στο αίμα σου να ενδιαφέρεσαι ή όχι.
Υπάρχουν καθαρίστριες που αγαπάνε
τη δουλειά τους, που νιώθουν περηφάνια για το αποτέλεσμα που βγάζουν, που
καθαρίζουν ξένα σπίτια σαν να ’ναι το δικό τους σπίτι.
Υπάρχουν και πτυχιούχοι
επιστήμονες που κάνουν τη δουλειά τους για τα λεφτά που θα πάρουν στο τέλος του
μήνα ή της επίσκεψης και δεν νιώθεις κανένα ίχνος επικοινωνίας μαζί τους.
Σε κάθε δουλειά υπάρχουν άνθρωποι
που θα κάτσουν παραπάνω από το ωράριό τους για να τελειώσουν αυτό που πρέπει να
κάνουν, γιατί η συνείδησή τους τους λέει πως αυτό είναι το σωστό ή γιατί αν
πάνε σπίτι και η δουλειά είναι ατελείωτη, εκεί που μαγειρεύουν, εκεί που
βλέπουν τηλεόραση, ένα κομμάτι του μυαλού τους θα είναι στο γραφείο στο
μισοτελειωμένο συμβόλαιο.
Συχνά δεν υπάρχει αναγνώριση και
αυτό είναι λίγο περίεργη υπόθεση. Από τη μια μεριά δεν το κάνουν για την
αναγνώριση, από την άλλη νιώθουν μια μικρή αίσθηση αδικίας ιδιαίτερα όταν
κάποιος άλλος δίπλα τους ανεβαίνει συνεχώς πιο ψηλά.
Συχνά δε θέλουν οι ίδιοι τη
μεγάλη καρέκλα, είτε γιατί δεν έχουν τη χοντρή πέτσα που χρειάζονται οι ψηλές
καρέκλες είτε γιατί έχουν επίγνωση ότι δεν είναι όλοι γεννημένοι αρχηγοί. Αυτό
δε σημαίνει όμως ότι θέλουν να γίνουν τα σκαλοπάτια πάνω στα οποία θα πατήσουν
οι αρχηγοί για να ανέβουν.
Ποιοι είναι οι γεννημένοι ηγέτες;
Είναι εκείνοι που έχουν τα πτυχία και συχνά παίρνουν τα μόρια, εκείνοι που
«ξέρουν» τη δουλειά γιατί την κάνουν χρόνια, ή εκείνοι που έχουν το θάρρος ή το
θράσος να διεκδικήσουν την κορυφή είτε την αξίζουν είτε όχι;
Το πρόβλημα αρχίζει όμως όταν η
εξαίρεση (το να κάτσεις στο γραφείο πέρα από το ωράριό σου, το να θυσιάσεις το
Σαββατοκύριακό σου) γίνεται το «κανονικό», είτε επειδή οι αρχηγοί καλομαθαίνουν
εύκολα είτε επειδή η οικονομική κατάσταση της χώρας σημαίνει ότι κανείς δεν
είναι αναντικατάστατος. Αν δεν κάτσεις εσύ παραπάνω απλήρωτος, θα κάτσει
κάποιος άλλος και αυτό δεν είναι ελληνικό φαινόμενο αλλά παγκόσμιο.
Έτσι, λοιπόν, όχι μόνο δεν
έρχεται η αναγνώριση αλλά νιώθεις συνέχεια να μένεις πίσω, βλέπεις άλλους, λιγότερο
ικανούς, πολύ νεότερους, να πηγαίνουν στην κορυφή. Σε πολλά επαγγέλματα,
μάλιστα, η ηλικία είναι πολύ σημαντικό. Σε τεχνολογικά θέματα, για παράδειγμα,
ποιος είναι πιο ικανός; Κάποιος που έχει πολυετή πείρα και έχει δει πολλές
υποθέσεις και καταστάσεις ή κάποιος που μόλις τελείωσε την εκπαίδευσή του στην
τελευταία τεχνολογία (και είναι και πιο φθηνός!);
Σήμερα δεν αρκεί να κάνεις τη
δουλειά σου.
«Δεν βλέπω τη φωτιά στα μάτια
σου, τη σπίθα και τη δίψα για επιτυχία».
Τι και αν χτυπάς κάρτα στην ώρα
σου, τι κι αν όλα όσα κάνεις είναι στην ώρα τους και σωστά; Πρέπει να
δείξεις το «κάτι» παραπάνω, τη λύσσα και τη φιλοδοξία να πας στην κορυφή.
Διαφορετικά θεωρείται ότι δε
νοιάζεσαι αρκετά, δεν το «θέλεις» πολύ αυτό που κάνεις. Πρέπει να κάνεις αίτηση
για προαγωγή, ακόμα και αν δεν τη θέλεις, ακόμα και αν ξέρεις ότι δε θα την
πάρεις, μόνο και μόνο για να δείξεις το ενδιαφέρον και τη δίψα σου, για να
αποδείξεις την αγάπη και την αφοσίωσή σου.
Πολλές φορές οι αποφάσεις σε μια
εταιρεία παίρνονται από τα αφεντικά και τους μάνατζερ, ανθρώπους που η θέση
τους τους έχει πάρει μακριά από την «πρώτη γραμμή», τους έχει κάνει απόμακρους,
συχνά άδικους, έστω και χωρίς πρόθεση.
Χρειαζόμαστε βαθμίδες και
χρειαζόμαστε αρχηγούς. Χρειαζόμαστε, όμως, και τους απλούς εργάτες που
μπορεί να μη «διψάνε», μπορεί να μη «λυσσάνε», αλλά προσφέρουν έργο
και δεν πρέπει ποτέ να θεωρούνται «δεδομένοι».
Χρειάζονται όλα τα στρουμφάκια
για να δουλέψει το στρουμφοχωριό.
