Μέρες
γιορτινές, πόλεις σ’ εορταστικούς ρυθμούς, σπίτια στολισμένα με δέντρα,
λαμπιόνια και γιρλάντες, νοικοκυρές σε πυρετό προετοιμασίας για τα γιορτινά
τραπέζια (φυσικά πληθυντικός, αφού είναι πολλά κι είναι παντού) και βόλτες στα
εμπορικά καταστήματα ψάχνοντας τα δώρα των εορτών για μικρούς και μεγάλους.
Όμορφες
εικόνες και συναισθήματα, στιγμές με οικογένεια και φίλους να ζεσταίνουν τις
καρδιές μας, με μουσικό χαλί κλασικές χριστουγεννιάτικες μελωδίες και κάπου
εκεί στο βάθος ένα τζάκι αναμμένο να ζεσταίνει κάθε σπιτικό.
Ρομαντισμός;
Ε, όχι δα, ας μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Είτε το παραδεχόμαστε είτε
όχι, λίγο-πολύ, όλοι μας απολαμβάνουμε αυτή τη θαλπωρή και το πνεύμα των
Χριστουγέννων. Μας αρέσει η οικογένεια που καταφέρνει να μαζευτεί, συνήθως σύσσωμη,
έστω αυτές τις μέρες.
Απολαμβάνουμε
τις συγκεντρώσεις με φίλους για καφέ και ψώνια, τα επιτραπέζια που συνοδεύονται
από άφθονο γέλιο αλλά και το… χαρτάκι των ημερών, από μπιρίμπα μέχρι εικοσιμία
και τριανταμία, ποντάροντας κατά προτίμηση φασόλια αντί ευρώ, για ευνόητους
λόγους!
Ενώ,
λοιπόν, ο ανθρώπινος παράγοντας προφανώς κυριαρχεί αυτό το διάστημα, από το
σκηνικό δε λείπει ο καταναλωτισμός. Ωραία τα δώρα, τα φαγητά και τα γλυκά, αλλά
γιατί τόση υπερβολή; Τρώμε μέχρι σκασμού, πίνουμε δίχως μέτρο και ψωνίζουμε
δίχως αύριο.
Αχ, να
πάρουμε κι αυτό, να πάρουμε κι εκείνο, μα τι ωραίο αυτό το τσαντάκι για το
ρεβεγιόν, να πάρουμε κι εκείνο το παιχνίδι στο παιδί (να μπει στο σωρό με τα
πολλά) κι η λίστα δεν έχει τέλος.
Ναι,
ωραία όλα αυτά, γιορτινές μέρες φυσικά να στολιστούμε κι εμείς, να ανταλλάξουμε
και τα δώρα μας, κατά προτίμηση όμως, συμβολικά ή χρηστικά.
Αν κάτι μας
περισσεύει που, ας μη γελιόμαστε, όντως περισσεύει, ας κοιτάξουμε γύρω μας,
πέρα από το σπίτι μας, κάπου στη γειτονιά, στο χωριό, στην πόλη μας ή ακόμα και
στην άλλη άκρη του κόσμου, μια άλλη οικογένεια, ένα μικρό παιδί, στερούνται
μερικά αγαθά που ενώ σ’ εμάς έχουν δοθεί απλόχερα, ενίοτε τα θεωρούμε δεδομένα.
Άφθονα
ρούχα μες τη ντουλάπα κι ένα θρασύτατο «μα δεν έχω τι να βάλω», ενώ ετοιμαζόμαστε
για τη βραδινή μας έξοδο, παιχνίδια των παιδιών σε μπαούλα που άλλα παιδάκια
δεν έχουν δει ούτε εξ αποστάσεως, λιχουδιές και ζεστό φαγητό που φτάνει για
τρία ρεβεγιόν ή εναλλακτικά για δεκάδες μερίδες σ’ ένα συσσίτιο ή κοινωνικό
παντοπωλείο.
Όχι, δεν
προσπαθώ να το παίξω έξυπνη ή υπεράνω. Προφανώς και θα φυλάξουμε φαγητό στο
ψυγείο γι αργότερα, χαμένο δεν πάει. Σαφώς και θα πάρουμε ένα δώρο παραπάνω για
έξτρα χαμόγελα, αφού είναι η συναισθηματική αξία που μετράει περισσότερο.
Μέσα σ’
όλα αυτά όμως, καλό είναι, όχι μόνο στην σκέψη μα και στην πράξη, να θυμόμαστε
να προσφέρουμε όπου κι όπως μπορούμε. Δυο μερίδες φαγητό στο συσσίτιο της
περιοχής, ένα πακέτο μακαρόνια και δυο κουτιά γάλα στο κοινωνικό παντοπωλείο
του δήμου, σίγουρα θα προσφέρουν ένα επιπλέον πιάτο φαγητό σ’ έναν άστεγο ή
άπορο συμπολίτη μας.
Μια
τσάντα με ρούχα, παιχνίδια ή λούτρινα κουκλάκια των παιδιών μας που μεγάλωσαν
και δεν τους κάνουν ή δεν τα χρησιμοποιούν πια ή μερικά ρούχα δικά μας που
περισσεύουν, σίγουρα θα φανούν χρήσιμα και θα ζεστάνουν κάποια οικογένεια που
τα χρειάζεται.
Βιβλία
που έχουμε διαβάσει, μπορούν να εκπαιδεύσουν και, γιατί όχι, να κρατήσουν
συντροφιά και σ’ άλλους συνανθρώπους μας, μικρούς ή μεγάλους.
Οι κηδεμόνες
τετράποδων – και όχι μόνο- μπορούν να προσφέρουν ένα σακουλάκι ξηρά τροφή ή μια
κονσέρβα για τα αδέσποτα της περιοχής. Εναλλακτικά, ένα μπολάκι με νερό (ειδικά
σε περιόδους καύσωνα) και λίγη τροφή εκεί που έχουμε εντοπίσει ότι χρειάζεται
είναι εξίσου πολύτιμα.
Επίσης,
ας μην ξεχνάμε πως ένα κουτί φάρμακα και γάζες μπορούν κάλλιστα να ενισχύσουν
ένα κοινωνικό φαρμακείο ή δράσεις που γίνονται κατά καιρούς για πρόσφυγες,
εμπόλεμες ζώνες και περιοχές πληγείσες από φυσικές καταστροφές.
Επιπλέον,
μπορούμε να ενισχύσουμε το έργο αρκετών, μη κυβερνητικών οργανώσεων, καταβάλλοντας
τον οβολό μας, τόσο σε περιόδους εορτών αγοράζοντας αναμνηστικά, κάρτες,
χειροποίητα αντικείμενα κι άλλα είδη προς πώληση από περίπτερα που στεγάζονται
προσωρινά σε κεντρικά σημεία, όπως πλατείες και εμπορικά κέντρα, όσο και με μια
συνδρομή, π.χ. σε μηνιαία ή ετήσια βάση.
Έτσι,
βάζουμε κι εμείς το λιθαράκι μας, ώστε να συνεχίζονται δράσεις που προστατεύουν
και στηρίζουν τους συνανθρώπους μας σε ανάγκη, τους μικρούς, τετράποδους και,
συχνά, άτυχους φίλους μας, αλλά και το περιβάλλον, του οποίου η χλωρίδα κι η
πανίδα ταλαιπωρούνται ποικιλοτρόπως και κινδυνεύουν διαχρονικά από το κυρίαρχο
ον αυτού του πλανήτη: τον ίδιο τον άνθρωπο.
Εύλογα
μερικοί από σας θ’ αναρωτηθείτε ή θα με ρωτήσετε προσωπικά, όπως συχνά
συμβαίνει: «Καλά όλα
αυτά, αλλά γιατί να σκάω; Μήπως εγώ θα σώσω τον κόσμο και τον πλανήτη;»
Όχι,
φίλοι μου, δε θα σωθεί έτσι ο κόσμος ή ο πλανήτης. Έτσι
σώζεται ήδη σε καθημερινή βάση, κι όχι μόνο τα
Χριστούγεννα. Από άτομα σαν εσένα κι εμένα, από γυναίκες κι άντρες, νέους και
ηλικιωμένους, επιστήμονες κι εργάτες, από άτομα που δεν περιμένουν αντάλλαγμα
για ό,τι προσφέρουν.
Το κάνουν
για το διπλανό τους, στη θέση του οποίου μπορεί να βρεθεί ανά πάσα στιγμή ο
καθένας μας. Η σωτηρία αυτού του κόσμου, δεν είναι ένας προορισμός που πρέπει να
φτάσουμε κι άντε μετά πίσω στα σπίτια μας, ούτε ένα project με deadline που παραδίδεις και τέλος.
Αντιθέτως,
είναι μια αέναη και διαρκής διαδικασία, μια αποστολή για την οποία φροντίζουμε,
ο καθένας ξεχωριστά, και συνάμα όλοι μαζί με κάθε τι που αφήνουμε ως
παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.
Έτσι,
σώζεται η συνείδηση, ο αλτρουισμός, η ελπίδα κι η ανθρωπιά μας και τελικά,
κάπως έτσι γίνεται ο κόσμος μας καλύτερος. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή.
