Βρισκόμεθα εν έτει 2015, περίοδος
που η χώρα μας αντιμετωπίζει τεράστια οικονομικά προβλήματα και, όπως
φυσιολογικά προκύπτει η ανεργία βρίσκεται στο ζενίθ. Αυτό βέβαια δεν αποτρέπει
την είσοδο μας στην αγορά εργασίας ή έστω την προσπάθειά μας να εισέλθουμε σε
αυτή. Ναι, ίσως, μπορεί, δεν ξέρω.
Βγαίνω φουριόζα από το μετρό. Η ώρα
είναι δέκα παρά δέκα και το ραντεβού για τη συνέντευξη είναι στις δέκα. Πάνω
στη βιασύνη μου σκουντάω έναν περαστικό, ο οποίος με σιχτιρίζει με την κλισέ
ατάκα «Στραβομάρα πρωί πρωί».
Συγνώμη κυριούλη μου, συγνώμη. Όμως έλα εσύ στη θέση μου να ψάχνεις νυχθημερόν
για δουλειά και μετά με σιχτιρίζεις.
Φτάνω στη ρεσεψιόν με την ψυχή στο
στόμα κι η γραμματέας με ενημερώνει ότι ο διευθυντής θα με δεχτεί σε λίγο. Τα
πόδια μου τρέμουν, αλλά πλέον έχω μάθει το κόλπο. Διορθώνω το κραγιόν μου,
παίρνω βαθιά ανάσα και μπαίνω μέσα με αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Η πρώτη εντύπωση είναι αυτή που μετράει
περισσότερο σε μια συνέντευξη και επειδή ποτέ δε θα έχεις μια δεύτερη ευκαιρία
είναι σημαντικό να έχεις προσεγμένη εμφάνιση, να είσαι ευγενικός και σίγουρος
για τον εαυτό σου. Οι εργοδότες εμπιστεύονται ευκολότερα άτομα με υψηλή
αυτοπεποίθηση γιατί τους εμπνέουν ασφάλεια και φαίνονται ικανότεροι να
αναλάβουν και να φέρουν εις πέρας ακόμη και τις πιο απαιτητικές υποχρεώσεις.
Με δυνατή και καθαρή φωνή
καλημερίζω τον υπεύθυνο και κάθομαι στο εδώλιο -στην καρέκλα απέναντί του
εννοούσα. Παραδίδω το βιογραφικό μου. Ανοίγει το φάκελο, διαβάζει,
ξαναδιαβάζει, δε μιλάει. Στο κεφάλι μου επικρατεί σύγχυση κι ένα συνονθύλευμα
ερωτήσεων κατακλύζει το μυαλό μου. Τι δεν του άρεσε;
Αφού πληρώ σχεδόν όλα τα προσόντα
που αναγράφονταν στην ανακοίνωση, ίσως και παραπάνω από όσα ζητούν. Αυτό είναι
άραγε; Δε θέλει να έχω περισσότερα
προσόντα, γιατί ίσως αναγκαστεί να μου αυξήσει το μισθό; Με λούζει κρύος
ιδρώτας κι ο καταραμένος λέξη δεν έχει βγάλει ακόμη. Καλά, ούτε μια ερώτηση δεν
έχεις βρε άνθρωπε του Θεού; Τι να κάνω πια, να σκίσω τα πτυχία μου;
Περνάνε καρέ καρέ από μπροστά μου
όλες οι επαγγελματικές απορρίψεις που βίωσα. Γιατί κανείς δε με θέλει; Μήπως δεν
είμαι αρκετά καλλιεργημένη;
Μήπως φταίει που είμαι γένους
θηλυκού κι επικρατεί το στερεότυπο που θέλει τη γυναίκα πιο επιρρεπή να
εγκαταλείψει τη θέση της λόγω εγκυμοσύνης; Μήπως
δεν εμπνέω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους; Μήπως δεν έχω αρκετό λέγειν για να τους
πείσω ότι αξίζω τη θέση; Ό,τι και να ισχύει, δεν τα έχω παρατήσει μέχρι τώρα.
Δεν έχω φάει εγώ τη μισή μου ζωή στα θρανία για να με απορρίπτουν από παντού.
Άλλωστε, ο Σοφοκλής είπε πως «εκείνο που ζητούμε με επιμονή είναι
κατορθωτό». Είμαι σίγουρη πως κάπου, κάποτε μια θέση εργασίας με περιμένει.
Ίσως και να είναι αυτή. Ίσως και όχι.
Μετά από δεκάλεπτο «χτένισμα» του βιογραφικού μου σημειώματος μου
κάνει μερικές ερωτήσεις για την εταιρεία. Απαντάω σε όλες, με ευχαριστεί πολύ
και ευγενικά μου απαντάει πως δε θα με χρειαστεί. Και κάπως
έτσι απορρίφθηκα για πέμπτη φορά.
Αυτή τη φορά γιατί δε συνάδω με το πνεύμα της
εταιρείας. Δεν ξέρω τι πνεύμα είναι αυτό, αλλά εγώ πάλι θα πνίξω τον πόνο μου
στο οινόπνευμα. Γεια μας!
