Το να ζεις ανάμεσα σε δύο κόσμους
πολλές φορές είναι κουραστικό και ψυχοφθόρο, και σʾ άλλες περιπτώσεις μπορεί να
θεωρηθεί προσοδοφόρο.
Το λέω αυτό εκ πείρας, μιας και
τα τελευταία χρόνια έχω εγκατασταθεί σε μια διαφορετική Ήπειρο από εκείνη που
ζούσα και σε μια τελείως διαφορετική κουλτούρα. Η μετάβαση δεν ήταν εύκολη, για
πολλούς λόγους (κυρίως γραφειοκρατικούς), αλλά θεώρησα τον εαυτό μου πολύ
τυχερό, καθώς είχα δίπλα μου ένα υπέροχο άνθρωπο να με συντροφεύει.
Στις πρώτες μου μέρες προσπάθησα
να δω την Αμερική ως ένα τόπο όπου ερχόμουν για τουρισμό. Πήγα στην Νέα Υόρκη,
στην Νέα Ορλεάνη στο Τσάρλεστον και στη Βοστόνη, όπου και είδα μέσα σε λίγους
μήνες όσα είχα δει μόνο στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο.
Πλέον, ως υποψήφιος
φορολογούμενος πολίτης, έχω τη δουλειά μου, τις επερχόμενες σπουδές μου και μια
οικογένεια στην αρχή της. Όσο κι αν η σκέψη μου έρχεται συχνά πίσω στην
πατρίδα, τόσο κατανοώ πως πρέπει να συμβιβαστώ με μια τελείως διαφορετική
καθημερινότητα.
Προτού ξεκινήσω να σας περιγράφω
δύο από τα αγαπημένα μου Αμερικάνικα έθιμα, θα σας τονίσω πως σαν λαός δεν
έχουμε να ζηλέψουμε σε τίποτα, καθώς τα έθιμά μας είναι η ταυτότητα μας κι αυτά
πρέπει να υποστηρίζουμε πάνω απʾ όλα.
Φέτος, λοιπόν, ήταν το δεύτερο
παραδοσιακό μου Halloween και όπου να ʾναι έρχεται και η πρώτη «Ημέρα
Ευχαριστιών» για μένα και την γυναίκα μου ως παντρεμένοι. Τα παιδιά κι οι
μεγάλοι έβαλαν τις στολές τους, πήραν τα καλάθια τους στο χέρι, και ξεκίνησαν
να πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι, ζητώντας να φιλευτούν ή να τους τρομάξουν.
Όποιο σπίτι είχε σβηστά τα φώτα, ανακοίνωνε απλά πως δε συμμετείχε στο έθιμο.
Στο τέλος της βραδιάς είχαμε τρία καλάθια με γλυκά, που ούτε τα παιδιά δεν μπόρεσαν
να φάνε, αλλά, όπως αποδείχτηκε αργότερα, ούτε και εμείς.
Ήταν μια ευχάριστη εμπειρία, και
χάρηκα ιδιαίτερα το «τρομακτικό» μέρος της παράδοσης, καθώς ως συγγραφέας είμαι
μεγάλος λάτρης του είδους.
Τη μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε
ένα σπίτι στολισμένο με θέμα τα έργα του Πόε. Το Κοράκι σε μια ψεύτικη ταφόπλακα στο γκαζόν, ο
Μαύρος Γάτος σʾ ένα παράθυρο να στέκεται, κουνώντας την ουρά του και το μάτι
του γέρου σε μια απʾ τις κουρτίνες του σπιτιού. Δεν μπορώ να πω,
εντυπωσιάστηκα.
Αλλά μετά σκέφτηκα πως οι δικές μας
Απόκριες δεν απέχουν πολύ απʾ αυτό το έθιμο, και αν και προέρχονται από
διαφορετικές ρίζες, ο κόσμος γιορτάζει είτε το ένα, είτε το άλλο γιατί περνά
καλά.
Μάλιστα δεν άργησα να συνειδητοποιήσω
πως υπήρχαν άτομα που γνώριζα στην Ελλάδα και τίμησαν το ίδιο έθιμο εκείνη την
νύχτα. Φυσικά, κάποιοι θέλησαν να υποδυθούν τους δικαστές του διαδικτύου και
κατηγόρησαν τα παιδιά αυτά για Αμερικανάκια, μια ρατσιστική κατηγοριοποίηση
κατά την προσωπική μου άποψη.
Έλα, όμως, που τα παιδιά αυτά δεν
αντιγράφουν, απλά επιλέγουν ένα τρόπο να περάσουν καλά και να ξεφύγουν απʾ τις
δυσκολίες της καθημερινότητας!
Η Μέρα των Ευχαριστιών είναι ένα
Γερμανικό έθιμο, που μεταβιβάστηκε απʾ τις φυλές που μετακόμισαν στη σημερινή
Αγγλία και από εκεί στην Αμερικάνικη Ήπειρο με τις μεταναστεύσεις. Μπορεί να
μην είναι Ορθόδοξο Χριστιανικό έθιμο, αλλά δεν παύει να είναι Χριστιανικό.
Η οικογένεια κάθεται γύρω απʾ το
τραπέζι και ευχαριστεί τον Θεό για όσα καλά συνέβησαν τον περασμένο χρόνο. Δεν
μπορώ να δω το κακό σʾ αυτό το έθιμο. Έχει φαΐ, βλέπεις μέλη της οικογένειάς
σου που μένουν διάσπαρτα σε μια τεράστια Ήπειρο κι ευχαριστείς τον θεό. Δεν
ξέρω για εσάς, αλλά για μένα αυτό περιγράφεται ως οι Κυριακές στο σπίτι που
μεγάλωσα.
Σαν Έλληνας, λοιπόν, και όταν λέω
Έλληνας εννοώ κάποιος που πρέπει να σέβεται τον πολιτισμό ενός λαού και δεν τον
κατηγορεί ή του βάζει ταμπέλες, αποφάσισα να συμβιβαστώ μʾ αυτόν τον νέο κόσμο.
Μπορεί να είναι κουραστικό,
ειδικά όταν έρχεται στο σημείο να μιλήσω και να κατανοήσω μα γλώσσα διαφορετική
απʾ τη μητρική μου, αλλά εποικοδομώ όλο και περισσότερα καθημερινά.
Μήπως, τελικά, ήρθε η ώρα να
σταματήσουμε να γινόμαστε δικαστές και κατήγοροι άλλων πολιτισμών και να
προσπαθήσουμε να περάσουμε καλά; Να ξεφύγουμε, έστω και μια νύχτα από την
σκληρή πραγματικότητα που ζούμε;
Τι λέτε;
