Ζούμε ο καθένας στην κοσμάρα του. Όχι από εγωισμό. Από κατασκευή.
Μήπως όντως ο κόσμος περιστρέφεται γύρω μας;
Σκέψου το λίγο. Είσαι μια μονάδα με δικό της πυρήνα, δικές της προσλαμβάνουσες, δικό της οικοσύστημα και δικούς της δορυφόρους. Κάτι σαν πλανήτης.
Και οι γύρω σου; Το ίδιο.
Μπορεί να μοιράζεστε έναν δορυφόρο. Μια εμπειρία. Ένα κοινό γεγονός. Αλλά αυτό δε μας κάνει ένα. Δεν μας κάνει ίδιους.
Και θα μου πεις «Ναι ρε κοπελιά, το ξέρουμε ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός».
ΧΑ! Ναι; Και;;; Κοίτα γύρω σου και πες μου πόσοι το ξέρουν πραγματικά.Πόσοι το αντέχουν.Πόσοι δεν έχουν πει το κλασικό:
“Αν ήμουν στη θέση σου, θα τα έκανα αλλιώς”.
Άντε καλέ! Καλά που μου το λες να τρέξω να φορέσω πάνω μου την ύπαρξή σου και να ζήσω τη ζωή μου κατα το «όλοι–αυτό-κάνουν-Ευαγγέλιον»!
Δεν είσαι στη θέση μου, λοιπόν, ούτε μπορείς να γίνεις.Ούτε εγώ μπορώ να γίνω εσύ.
Γιατί νομίζουμε πως υπάρχει ένας τρόπος να γίνει κάτι; Και μάλιστα πως ο δικός μας είναι ο σωστός;
Σωστός για σένα, ρε αδερφέ! Όχι για μένα. Όχι για τον άλλον. Οι εξωτερικές συνθήκες μπορεί να μοιάζουν ίδιες, ο πυρήνας όμως όχι.
Πότε θα αποδεχτούμε σαν κοινωνία πως δεν υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος;
Ναι, φυσικά κρατάμε ως δεδομένο ότι δεν κάνεις κακό στον άλλον και ότι δεν πατάς επί πτωμάτων αλλα ως εκεί! Ναι όσα τραύματα και να έχεις δεν δέχομαι να κάνεις κακό στον άλλον.Πήγαινε ψυχολόγο και μετά εντάξου ξανά στην κοινωνία.
Τι λέγαμε;
Α ναι! Ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι! Κάπως έτσι δημιουργούνται και τα λεγόμενα desire paths.
Ένα δάσος. Ένας προορισμός, ίσως κοινός.
Αλλά οι άνθρωποι πατούν αλλού. Δημιουργούν δρομάκια. Κάποιοι πάνε δίπλα από το ποτάμι. Άλλοι ανεβαίνουν στο βουνό για τη θέα. Δεν πήγαν όλοι από το «σωστό» μονοπάτι. Πήγαν από το δικό τους.
Ζούμε τη ζωή μέσα από τα δικά μας μάτια. Ακόμα και την χαρά και τον πόνο του άλλου, όσο κοντά κι αν είμαστε, μέσα από τα δικά μας μάτια τα φιλτράρουμε.
Δεν το θεωρώ κακό αυτό. Αντιθέτως είναι υπέροχο να μπορείς να δεις και να σκεφτείς πράγματα που μπορεί –στη δική σου ζωή– να μην ερχόσουν ποτέ σ’ επαφή. Σε φέρνει πιο κοντά στον άλλον, αλλά με τίποτα δεν σε κάνει ίδιο.
Βλέπουμε τη ζωή μέσα από τα μάτια του ο καθένας.
Όσοι οι άνθρωποι, τόσες οι πραγματικότητες. Τόσοι κι οι πλανήτες που είναι το κέντρο του δικού τους σύμπαντος. Το θέμα δεν είναι να σταματήσουμε να είμαστε το κέντρο του δικού μας.
Ο καθένας μας ζει στην κοσμάρα του κι ίσως η πραγματική ωριμότητα δεν είναι να συμφωνούμε.
Είναι ν‘ αντέχουμε ότι ο άλλος βλέπει έναν άλλο κόσμο από τον δικό μας…Να θυμόμαστε ότι δεν είμαστε μόνο εμείς σ‘ αυτό τον γαλαξία.
