12 το μεσημέρι.
Ζέστη. Μέσα Μαϊου. Αυτοκίνητα, κίνηση.
Μια κραυγή. Κραυγή μικρού παιδιού. Τρομακτική. Ένας άχαρος ήχος.
Κόσμος να τρέχει. Κάποιοι να κλαίνε. Κι άλλες κραυγές.
Εσύ απλά περνούσες από εκεί. Πεζός, καθώς περπατούσες πλέον 5 χιλιόμετρα την ημέρα να πας στη δουλειά, γιατί η βενζίνη κόστιζε όσο ένα νεφρό. Είχες μόνο δύο. Και τα χρειαζόσουν και τα δύο.
Περνούσες την ώρα που κάτι κακό είχε γίνει. Κάτι σίγουρα χειρότερο από τη δική σου κατάσταση, όπου να πρέπει ν’ ανέβεις μια ανηφόρα με διαλυμένα γόνατα.
Μαθαίνεις την τραγική αλήθεια: Δυo έφηβα κορίτσια είχαν πέσει στο κενό από την ταράτσα της πολυκατοικίας τους. Είχαν κλειδώσει την πόρτα της ταράτσας πίσω τους, για να μην τις σταματήσει κανείς.
Η πρώτη σκέψη, μετά το αρχικό σοκ είναι : Γιατί;
Τι μπορεί να ώθησε δυο τρυφερές ψυχές να κάνουν κάτι τέτοιο;
Για πολλά χρόνια είχες μια πολύ απόλυτη και ισοπεδωτική άποψη για την αυτοχειρία. Τη θεωρούσες την πιο εγωιστική πράξη που μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος. Στο μυαλό σου ο αυτόχειρας σκεπτόμενος μόνο τον εαυτό του, αφαιρεί τη ζωή του χωρίς να σκέφτεται αυτούς που αφήνει πίσω: σύντροφό, παιδιά, γονείς, γενικά όσους τον αγαπάνε.
Οι εμπειρίες όμως που έχεις αποκτήσει τα τελευταία χρόνια, σ’ έχουν κάνει να αρχίζεις να αλλάζεις γνώμη.
Σου ήρθε στο μυαλό ένα εκπληκτικό βίντεο που είχες δει.
Δύο φίλοι συναντιόνταν κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Ο ένας σκεπτικός, θλιμμένος, με μια μπλούζα της ομάδας του, χωρίς πολλά πολλά. Ο άλλος πηδώντας από την χαρά του, έρχεται και κάθεται δίπλα του, φωνάζοντας, αγκαλιάζοντας τον πρώτο μέσα στην τρελή χαρά. Αυτό γίνεται κάθε Κυριακή.Μια Κυριακή, βλέπεις πάλι τις δυο θέσεις. Η μία κενή. Η άδεια θέση όμως δεν είναι του θλιμμένου. Αυτός που λείπει είναι ο άλλος. Αυτός, ο φαινομενικά χαρούμενος.
Ο θλιμμένος ακουμπά με σεβασμό απαλά στην κενή θέση το κασκόλ του φίλου του και της αγαπημένης τους ομάδας.
Caption του βίντεο: Τα σημάδια της κατάθλιψης δεν είναι πάντα ορατά.
Κανείς δεν είπε ότι τα κορίτσια είχαν διαγνωσθεί με κατάθλιψη. Δεν μπορούσες να το ξέρεις το αίτιο.
Το μόνο σίγουρο όμως είναι πως πολλά μπορούν να οδηγήσουν νέους ανθρώπους, με όλη τη ζωή μπροστά τους, να κάνουν την πράξη αυτή.
Στη ζωή σού είχαν πάει όλα στραβά μέχρι τώρα. Ελάχιστες ευτυχισμένες στιγμές μπορούσες να θυμηθείς και -πολλές φορές- είχαν περάσει από το μυαλό σου περίεργες σκέψεις. Επειδή όμως αγαπούσες πολύ τους ανθρώπους σου, δε θα ήθελες να τους το κάνεις αυτό. Έτσι άφηνες τις περίεργες σκέψεις στην άκρη. Δεν έχουν όλοι την πολυτέλεια και την δυνατότητα να το κάνουν αυτό.
Σε καμία περίπτωση δεν κρίνουμε κάποιον που έχει φτάσει να κάνει κάτι τέτοιο, πόσο μάλλον μικρά παιδιά. Αυτά όμως που αναπόφευκτα αναρρωτιόμαστε όλοι είναι:
Πόση πίεση άσκησαν σ’ αυτά ο κονωνικός περίγυρος κι η οικογένειά τους; Να είναι καλές στο σχολείο, να διαβάσουν στις πανελλήνιες…
Πόσο bullying να έφαγαν στο σχολείο;
Ποια ερωτική απογοήτευση το μικρό και απαίδευτο σ’ αυτή την ηλικία μυαλουδάκι και καρδούλα τους δεν μπόρεσε ν’ αντέξει ;
Όλα αυτά είναι υποθέσεις. Δεν μπορείς να ξέρεις. Δεν γίνεται όμως να μην αναρωτιέσαι σε τι κόσμο μεγαλώνουν τα δικά σου παιδιά, αλλά και τα παιδιά όλων μας γενικότερα.
Πώς να τα προστατεύσεις, όταν η απόφαση είναι ειλημμένη ν’ αφήσουν τον κόσμο που τα έχει ήδη απογοητεύσει πριν καν βγουν σε αυτόν ;
Πώς να τα στηρίξεις στο σχολείο σε μια χώρα με ακατάλληλους παιδαγωγούς, ακατάλληλους γονείς που επιτρέπουν στα παιδιά τους να κακοποιούν αλλά παιδιά;
Πώς να σώσεις τα παιδιά από εκείνους που τα κακοποιούν συναισθηματικά, αν δεν περάσουν σε μια κωλοσχολή, για να μπορέσουν μετά να καυχηθούν κυρά Νίτσα απέναντι;
Δεν γίνεται να κατηγορούμε όλους αυτούς χωρίς στοιχεία, και δεν είναι η δουλειά μας.
Δουλειά όλων μας είναι να δίνουμε προσοχή στα σημάδια.
Γιατί αυτά είναι εκεί.
Και αν τα αγνοήσουμε θα είναι πολύ αργά.
