Μιας και πλησιάζει η περίοδος των
εξετάσεων στα πανεπιστήμια , αποφάσισα να γράψω και ν’ αφιερώσω αυτό το άρθρο σ’
όλα αυτά τα παιδιά εκεί έξω που παλεύουν για τα αυτονόητα αλλά και σε όλους
αυτούς τους συμφοιτητές μας, που τους έρχονται τα πράγματα κάπως πιο εύκολα και
παρ’ όλα αυτά δε δίνουν του αγγέλου τους σημειώσεις και καμία βοήθεια
γενικώς.
Όλοι
γνωρίζουμε και βλέπουμε πως οι καιροί είναι δύσκολοι. Ουκ ολίγα παιδιά
εγκαταλείπουν χρόνο με το χρόνο τις σπουδές τους, και συνάμα τα όνειρά τους,
λόγω δυσμενών οικονομικών συνθηκών.
Ακόμη πιο πολλά παιδιά αναγκάζονται
να δουλεύουν κατά τη διάρκεια της φοίτησής τους στο πανεπιστήμιο -και μάλιστα
περισσότερες από μία δουλειές- προκειμένου
ν’ αντεπεξέλθουν.
Ξέρετε υπήρξα ένα απ’ αυτά τα
παιδιά και, δε σας κρύβω, πως είναι δύσκολο και σκληρό. Είναι άδικο να βλέπεις
μια μερίδα συμφοιτητών σου να κινούνται άνετα, να παρακολουθούν τα μαθήματά
τους, να μπορούν να χαλάσουν το κάτι παραπάνω στην πιο ανέμελη περίοδο της ζωής
τους κι εσύ να μετράς τα χάλκινα νομίσματα για μια εξάδα νερό (χωρίς να
σημαίνει ότι έστω κι υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορείς να περάσεις καλά).
Ναι! Υπάρχουν κι αυτά, δυστυχώς.
Το
καλό με τη φοιτητική ζωή, όμως, είναι πως μπαίνει σε μια μικρογραφία της
αληθινής κοινωνίας στην οποία θα βγεις σε λίγα χρόνια, με ό,τι αυτό
συνεπάγεται.
Θα
βρεις αυτούς που θα σε στηρίξουν, αυτούς που θα σου γυρίσουν την πλάτη, αυτούς
που θα σε πλευρίσουν με σκοπό, και αυτούς που ό,τι και να είσαι, ό,τι και να έχεις,
θα είναι εκεί (σπανίζουν, σας το λέω από εμπειρία).
Θα βρεις κάθε καρυδιάς καρύδι και
θα πρέπει να το υποστείς. Φυσικά μόνο εσύ θα ενδιαφερθείς για σένα, αλλά αυτό
είναι θέμα για άλλο άρθρο.
Δεν
μπορούν να καταλάβουν όλοι τη θέση κι αυτό φαίνεται από τη στιγμή που
ανακοινώνεται η εξεταστική, μέχρι και τη λήξη της.
Τα
μέσα μαζικής δικτύωσης υπερφορτώνονται από ανακοινώσεις, ερωτήσεις, πληροφορίες,
στάτους που ψάχνουν απελπισμένα για σημειώσεις και τα ρέστα.
Τα γραφεία διεκπεραίωσης εργασιών
παίρνουν φωτιά (να τα λέμε και αυτά!) και φυσικά σαν λαός της τελευταίας
στιγμής (είναι στο DNA μας πώς να το κάνουμε), ψάχνουμε τα αυγά και τα
πασχάλια.
Ανάμεσα,
λοιπόν, σε αυτή την πανικόβλητη μάζα, υπάρχουν παιδιά που όντως έχουν λόγο να
ζητάνε βοήθεια. Και υπάρχουν κι εκείνοι οι συμφοιτητές μας, που σύμφωνα με την
άποψή τους έπρεπε να έχουν κόψει το λαιμό τους όλοι εκείνοι οι «τεμπέληδες», να
έρχονται στα μαθήματα.
Όλοι
εσείς, που ήσασταν όλο το έτος «σωστοί» φοιτητές, και μπράβο σας και το θαυμάζω
απεριόριστα, εσείς που παρόλο το ξενύχτι ή την κούραση, σηκωνόσασταν στις οχτώ
για να πάτε για μάθημα, δε χρειάζεται να είστε τόσο μαλάκες όταν σας ζητάνε
βοήθεια.
Αναγνωρίζω
την προσπάθειά σας και καταλαβαίνω πως νιώθετε αδικία να κριθείτε ίσα με
κάποιον που δεν έχει πατήσει, όμως η ανθρωπιά δεν έχει να κάνει με δικαιοσύνη.
Επίσης για να ξεκαθαρίσω τη θέση
μου, δε μιλάω για παιδιά που δεν ξέρουν το δρόμο για τη σχολή επειδή βαριούνται,
μιλάω για εκείνα τα παιδιά που προσπαθούν να επιβιώσουν και να σπουδάσουν. Που
και πάλι από τη πλευρά τους πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο. Ακόμη και εκείνοι που δουλεύουν
μπορούν να τα συντονίσουν και τα δύο, όχι στο 100% αλλά τουλάχιστον στο 60.
Δεν μπορώ να δεχτώ, όμως, ή να
ακούω απόψεις του στιλ «δεν έχεις έρθει εδώ για να βγάλεις λεφτά, αλλά για να
σπουδάσεις» ή «πάρε τον κώλο σου να διαβάσεις για να τελειώσεις νωρίτερα, αφού
δυσκολεύεσαι».
Βλάκα μου, για να διαβάσει και να
τελειώσει νωρίτερα πρέπει να έχει να φάει και να κοιμηθεί. Και μη μου πείτε για
φοιτητική εστία και σίτιση γιατί όποιος δεν το έχει βιώσει, δεν ξέρει.
Επιπλέον μάτια έχετε και βλέπετε τι
αγώνας γίνεται κάθε χρόνο σε κάθε γωνιά της Ελλάδας για να στεγαστούν κι αυτοί
οι ελάχιστοι. Οπότε ερχόμαστε πάλι στην αρχή.
Δε
χρειάζεται να γίνεστε αγενείς και ζώα. Λίγο μυαλό θέλει και προσπάθεια να
μπείτε στη θέση του άλλου, υπολογίζοντας όλοι τις παραμέτρους στην Ελλάδα του
2019. Αν εσείς βρείτε καλύτερη, πιθανή λύση, είμαστε ανοιχτοί σε βοήθεια.
Αντιθέτως,
η βοήθεια σας μπορεί να κάνει κάποιο εργαζόμενο παιδί εκεί έξω να τελειώσει
γρηγορότερα και να γυρίσει σπίτι του.
Αν
πάλι επιμένετε να μη δώσετε τίποτα στο φτωχό συγγενή, καλό θα είναι να
αρνηθείτε ευγενικά. Εσείς που τα βρίσκετε έτοιμα δεν έχετε κανέναν δικαίωμα να
μιλάτε και να κρίνετε, τον άλλον που στην τελική παλεύει για τα αυτονόητα.
Στρέψτε το δάχτυλο στον εαυτό σας
(για να μην πω καλύτερα πού αλλού θα έπρεπε να το στρίψετε) και κάντε την
αυτοκριτική σας κι ευχαριστήσετε όποιον σας βοήθησε να έχετε αυτή τη
πλεονεκτική θέση.
Κλείνοντας,
θα ήθελα να ευχαριστήσω εκ μέρους όλων των εργαζόμενων φοιτητών εκεί έξω, όλους
εκείνους που δεν έκριναν ποτέ, ούτε ρώτησαν πώς και τι, και μας χάρισαν μερικές
αράδες από τις ευλογημένες σημειώσεις τους και λίγο απ’ τον δικό τους φοιτητικό
χρόνο.
Εσάς σας αγαπάμε λίγο περισσότερο
να ξέρετε!
Καλή εξεταστική!
