Δεν ήξερα ποια είμαι μέχρι να γίνω μαμά σου

Δεν ήξερα ακριβώς τι σημαίνει να είσαι μαμά μέχρι που έγινα. Μέχρι που κράτησα εσένα στην αγκαλιά μου για πρώτη φορά. Εκείνη τη στιγμή, όλα όσα ήξερα για τον κόσμο και για μένα, άλλαξαν. Σαν να γεννήθηκα ξανά. Μαζί σου.

Κανείς δε με είχε προετοιμάσει γι’ αυτό. Ούτε τα βιβλία, ούτε οι συμβουλές, ούτε οι εμπειρίες των άλλων. Δεν είχα φανταστεί ότι η λέξη «κούραση» θα αποκτούσε νέα διάσταση. Ούτε ότι θα μπορούσα να νιώθω τόσο πλήρης όντας άυπνη όλο το βράδυ, μ΄ ένα μωρό αγκαλιά και το σπίτι ανάκατο. Κι όμως, εκεί βρήκα το νόημα.

Κάθε φορά που σε κοιτάζω, βλέπω μια έκδοση του εαυτού μου που δεν ήξερα ότι υπήρχε. Μια γυναίκα που αγαπά πιο πολύ απ’ όσο φοβόταν ποτέ. Που μαθαίνει υπομονή, που δίνει από το λίγο της, που γελάει όταν θέλει να κλάψει και που σηκώνεται ξανά και ξανά για σένα.

Δεν ήμουν έτοιμη, αλλά ήμουν πρόθυμη. Κι αυτό κατάλαβα, είναι που μετράει στη μητρότητα. Όχι να τα ξέρεις όλα, γιατί δεν τα ξέρεις. Αλλά να είσαι εκεί. Ν’ ακούς, να νιώθεις, να προσπαθείς. Να μη σταματάς ν’ αγαπάς.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι ποια ήμουν πριν γίνω «μαμά». Πριν με φωνάξεις έτσι για πρώτη φορά. Κι η αλήθεια είναι πως δε με θυμάμαι πια καθαρά. Όχι γιατί έχασα τον εαυτό μου, αλλά γιατί τον ξαναβρήκα μέσα από σένα.

Έμαθα να εκτιμώ τις μικρές στιγμές: το χάδι σου όταν δε ζητάς τίποτα, τη ζωγραφιά που μου φέρνεις με περηφάνια, το βλέμμα σου όταν με ψάχνεις στο πλήθος. Εκεί, ανάμεσα στις φωνές και στα καθημερινά, βρίσκω την πιο αληθινή εκδοχή της ευτυχίας.

Δεν είμαι τέλεια μαμά. Καμιά δεν είναι. Κι αυτό πια το αγκαλιάζω. Γιατί εσύ δεν με χρειάζεσαι τέλεια -με χρειάζεσαι αληθινή. Με τα λάθη μου, με τις αγκαλιές μου, με τις φορές που πέφτω και ξανασηκώνομαι.

Κάθε μέρα μαζί σου είναι κι ένα μάθημα. Κι όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνω κι εγώ. Μαθαίνω, εξελίσσομαι, γίνομαι πιο δυνατή, πιο μαλακή, πιο μαμά.

Αυτός ο ρόλος δεν τελειώνει ποτέ. Δεν συνταξιοδοτείται. Είναι μια δέσμευση καρδιάς, μια συμφωνία χωρίς λόγια που γράφεται με βλέμματα, δάκρυα, φιλιά, φωνές και σιωπές.

Μαμά σημαίνει..
να ξυπνάω πρώτη, πριν ακόμη φανεί το φως,
με την καρδιά μου να τρέμει για σένα,
και να κοιμάμαι τελευταία, όταν επιτέλους σ’ ακούω να ανασαίνεις ήσυχα.

Να δίνω -και να μην το δείχνω,
να κρύβω τα δικά μου κουράγια για να σου δώσω τα δικά σου,
να νιώθω τον πόνο σου χωρίς να το φωνάζω,
σαν να είναι δικός μου, πιο βαθύς, πιο αληθινός.

Να κουβαλάω στα χέρια μου το σώμα σου,
μικρό, αδύναμο, τόσο δικό μου,
και μέσα στην καρδιά μου να φυλάω ένα ολόκληρο σύμπαν, 
όλα όσα είσαι, όλα όσα θα γίνεις.

Είναι να με αγαπάς με λόγια που δεν ξέρουν πώς να πούνε την αγάπη,
και να καταλαβαίνω το βλέμμα σου, τη σιωπή σου, την ανάγκη σου 
χωρίς να χρειάζεται να μιλήσεις.

Μαμά σημαίνει πως ό,τι και να γίνει,
ό,τι κι αν φοβηθώ ή πονέσω,
εσύ είσαι εκεί -το πιο βαθύ κομμάτι μου,
το νόημα που δεν τελειώνει.

Δεν είναι απλώς ότι έγινα μαμά.

Είναι ότι έγινα η δική σου μαμά.
Και αυτό είναι το πιο σπουδαίο πράγμα που μου συνέβη ποτέ.