Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή (τώρα
πρόσφατα, μη νομίζετε), μου μάθαιναν να είμαι ευγενική και καθωσπρέπει.
Χρήσιμες πληροφορίες, δεν μπορώ να πω, αλλά ποιος ορίζει το «πρέπει;»
Η κοινωνία. Μπούρδες! Κανείς δεν είναι σε θέση να κρίνει
κανέναν περισσότερο από τον ίδιο του τον εαυτό. Μπλέξιμο ε; Ας τα πάρουμε απ’ την
αρχή.
Ζεις σε μία κοινωνία που πρέπει
να είσαι αρεστός για να μπορέσεις να εγκλιματιστείς. Εκτός βέβαια αν καταφέρεις
να βρεις άτομα το ίδιο απροσάρμοστα με εσένα, οπότε μην το πεις ούτε του παπά,
κάτσε εκεί και κάνε skip το
υπόλοιπο κείμενο, σε ζηλεύω ήδη.
Για να μπορέσεις να εγκλιματιστείς
λοιπόν (πρόσεξε μην το μπερδέψεις με το εγκληματίσεις όπως εγώ και έχεις άλλα
προβλήματα μετά), πρέπει να ακολουθήσεις κάποιους βασικούς
κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς και δικτύωσης.
Αρχικά οφείλεις να είσαι
διπλωμάτης. Δεν είναι ευγενικό, βρε παιδί μου, να πεις στον άλλο «λες
μαλακίες», ακόμα κι αν λέει, ή «μου τη δίνει η φάτσα σου» κατάμουτρα. Από την
άλλη δεν είναι σωστό να το πεις ούτε και πίσω από την πλάτη του, γιατί τότε
σπας τον δεύτερο κανόνα: Της διαφάνειας.
Τρίτο και βασικό, δώσε προσοχή,
αρχίζει και μπαίνει στα βαθιά εδώ. Οφείλεις να είσαι καλός ακροατής και να
κρατάς lowprofile, ώστε να
μην τραβάς τα φώτα πάνω σου.
Και για το τέλος, άφησα το
καλύτερο. Πρέπει να σε νοιάζει τι εντύπωση αφήνεις στον κόσμο, τουτέστιν πρέπει
να κάτσεις να παρατηρήσεις τι αρέσει στον καθένα και να προσαρμοστείς σε αυτό
που ζητάει την χρονική περίοδο της ζωής του, από τα άτομα που τον περιβάλλουν.
Όλα αυτά λοιπόν, σε καθιστούν τον
ιδανικό φίλο, σύντροφο, γκόμενο, όπως και να το δεις, αποτελούν τη μαγιά για
οποιαδήποτε διαπροσωπική σχέση.
Τι γίνεται όμως αν είσαι τελείως
διαφορετικός άνθρωπος; Αν είσαι ένας ειλικρινής, ευθύς, δυναμικός τύπος;
Πακέτο φίλε μου!
Λίγοι θα εκτιμήσουν αυτές τις
υπέροχες και σπάνιες πτυχές του χαρακτήρα σου. Γιατί στον κόσμο που ζούμε, σπάνια
θα σου πει η φιλενάδα σου «ευτυχώς που είχα κι εσένα και μου είπες ότι αυτό το
βάψιμο με κάνει να φαίνομαι σαν αποτυχημένη πορνοστάρ του xXxProductions», αλλά θα
προσβληθεί και θα σου κρατάει, στην καλύτερη, και μούτρα για κάνα μήνα. Θα σου
πετάξει κι ένα «ζηλεύεις» και δε θα ξέρεις από πού σου ‘ρθε η τορπίλη.
Κι έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Τι πραγματικά θες; Να είσαι αγαπητός και να
καταπιέζεσαι; Εδώ έρχεται και το ρίσκο όμως. Πόσο θα τα κρατάς μέσα σου; Και
όταν έρθει η ώρα της έκρηξης, πού θα ξεσπάσεις; Ή από την άλλη να είσαι αυτό
που γουστάρεις να είσαι, αυτός που πραγματικά βγαίνει από μέσα σου και να
αφήσεις τον εαυτό σου να επιλέξει το πού θα δοθεί; Με κίνδυνο πάντα την
περιθωριοποίηση.
Να διαλέγεις, να μη σε διαλέγουν. Νιώσε το, αγκάλιασέ το, κάντο σύμμαχό σου.
Κι αν μείνεις και μόνος για ένα
διάστημα, δες το σαν ευκαιρία ανασυγκρότησης.
Μην γίνεσαι μαριονέτα του
καθωσπρεπισμού, γαμώτο!
Μάθημα πρώτο: Αγάπησε τον εαυτό
σου. Κλισέ, αλλά διαχρονικό. Αγάπησε κι αποδέξου αυτό που είσαι. Είσαι ένας
υπέροχος άνθρωπος, για σένα τουλάχιστον, μην παρεξηγηθώ και με περάσεις για
καλή μετά, τον οποίο έχεις πλάσει εσύ κι οι αποφάσεις σου.
Μάθημα δεύτερο: Σταμάτα να
νοιάζεσαι για το τι θα πει ο κόσμος. Μίλα, γέλα, βγάλε τα παπούτσια σου και
πλατσούρισε στο σιντριβάνι της πλατείας. Το πολύ-πολύ να σε μαζέψουν για φθορά
δημόσιας περιουσίας. Σταμάτα να είσαι δέσμιος την καλής εικόνας και κάνε τους
άλλους να αποδεχθούν το είναι σου, κατά προτίμηση χωρίς χρήση βίας, έτσι;
Όλα αυτά θα σε φέρουν πιο κοντά
στην εσωτερική ανάπαυση. Όλοι μας πολεμάμε τους δαίμονές μας, τι θα γίνει όμως
αν αγαπήσουμε κάποιους από αυτούς;
Θα σε πουν κυνικό, μαλάκα,
περίεργο. Θα σε χαρακτηρίσουν σκύλα, ανέραστη, ανυπόφορη.
Θα ξέρεις όμως ότι τα έχεις καλά
με τον μεγαλύτερό σου σύμμαχο, τον εαυτό σου.
Υπάρχει μια λεπτή κόκκινη γραμμή
που κρατάει τις ισορροπίες.
Γίνε πεισματάρης, όχι
ισχυρογνώμων.
Γίνε εγωιστής, όχι εγωκεντρικός.
Γίνε νευρικός, όχι ευέξαπτος.
Γίνε καλύτερος, όχι
ανταγωνιστικός.
Γίνε προκλητικός, όχι πρόστυχος.
Είτε το κάνεις γιατί θες να σε
συμπαθούν, είτε επειδή φοβάσαι τις εντάσεις, είτε γιατί απλά είσαι καλό παιδί
ρε αδερφέ, θα έρθει η μέρα που θα συμπυκνωθεί όλη αυτή η ένταση μέσα σου και
ό,τι είναι κοντά σου θα γίνει καλοκαιρινό. Κι είναι κρίμα. Η ένταση είναι
τοξική. Και η καταπίεση επίσης.
Γι’ αυτό, γάμα τα όλα, βρες έναν
καθρέφτη κι αφού κοιτάξεις καλά-καλά το είδωλό σου, βρες κι αρίθμησε τις αξίες
πάνω σου. Θα εκπλαγείς.
Κάνε τον κόσμο να αγαπήσει τις
αξίες σου, είναι το μεγαλύτερο κόλπο για να παραβλέψει τα ελαττώματά σου.
Και στην τελική, κι αν σε πουν και
μαλάκα, τι έγινε; Πες κι εσύ «είσαι και φαίνεσαι καιφτουκαιτοπαταω» κι αρνήσου
να γίνεις ένα μ’ αυτούς.
Μην καλουπώνεσαι. Διάλεξε το
δρόμο που σου υπαγορεύει το είναι σου και μόνο.
Αχ, τα πα και αλάφρυνα.
