Όποιος είναι έξω
απ᾽ το χορό πολλά τραγούδια ξέρει, λέει ο λαός. Ο ίδιος λαός που άλλα λέει τη
μία κι άλλα την άλλη. Ό,τι δε βλέπουμε, δεν υπάρχει (για μας) ή δε μας
απασχολεί. Κι όταν το βλέπουμε να συμβαίνει δίπλα μας ή είναι πίσω από την
πόρτα του δικού μας σπιτιού, αρχίζουμε τους ελιγμούς απόψεων κατά πώς μας
συμφέρει.
Γινόμαστε, δηλαδή, αυτό που συνήθως αποδίδουμε ως χαρακτηρισμό στην
πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών: κωλοτούμπες.
Σίγουρα έχει
τύχει στον καθένα μας να είμαστε παρόντες ή ακόμα και να συμμετέχουμε σε
συζητήσεις σχετικά με το τι υφίσταται και συμβαίνει γύρω μας. Θέματα πολιτικά,
κοινωνικά, υγείας, επαγγελματικού ή ακόμη και σεξουαλικού προσανατολισμού.
Θέματα κοινά, καθημερινά, όπως το χάος που επικρατεί στις δημόσιες υπηρεσίες με
ατάκες του στιλ «μα δεν υπάρχει κράτος, σου λέω» ή ακόμα και πιο «λεπτά»
θέματα-ταμπού, όπως για το αν είναι ομοφυλόφιλος ο γιος της γειτόνισσας στο
δεύτερο όροφο. Έχουμε άποψη όλοι επί παντός επιστητού. Ξέρετε όμως τι λένε για
τις απόψεις… κι όλοι έχουμε από μία.
Κάπως έτσι,
λοιπόν, μιλώντας για τα τεκταινόμενα γύρω μας, κρίνουμε τι είναι πρέπον, τι
ηθικό, τι σωστό, τι λάθος, λέγοντας το μακρύ και το κοντό μας, σαν άλλοι
παντογνώστες (ξερόλες, για να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη).
Ενοχλούμαστε από
τα αδέσποτα, αλλά εγκαταλείπουμε με περισσή ευκολία το κουτάβι που τελικά δεν
ήταν βολικό δώρο Χριστουγέννων. Μας βρωμάνε τα σκουπίδια που ξεχειλίζουν από
τους κάδους σε περίπτωση απεργίας, αλλά ρίχνουμε τη σακουλίτσα μας κι εμείς,
έτσι σαν το κερασάκι στην τούρτα (γιατί θα πάθουμε κάτι αν μείνει λίγο παραπάνω
στο μπαλκόνι μας).
Προσβάλλεται η
αισθητική μας από ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων που κρατιέται χέρι-χέρι ή
ανταλλάσσει ένα φιλί, αλλά δε μας ενοχλεί το «κλασικό» ζευγάρι που έχει φτάσει
το σαλιάρισμα σε σημείο «get a room, people».
Μιλώντας για
ομοφυλόφιλους, μας ενοχλούν και τους κράζουμε όταν είναι παιδιά, αδέρφια,
ξαδέρφια άλλων, αλλά αν είναι ο γιος ή η κόρη μας τουμπεκί, τίποτα, κιχ.
Κάλλιστα, βέβαια, παίζει συχνά και το αντίστροφο σενάριο: το παίζουμε κουλ και
άνετοι «εντάξει, μωρέ, ας κάνουν ό,τι θέλουν στο κρεβάτι τους», αλλά αν το
άτομο είναι το δικό μας παιδί, έρχεται η καταστροφή, επικρατεί ντροπή και
όνειδος, κατάρες και καταδίκες.
Μια και λέμε για
παιδιά, ας μην ξεχνάμε την γκρίνια περί βολεμένων, τακτοποιημένων στο δημόσιο
τομέα υπαλλήλων (με το γνωστό σε όλους μας «βύσμα» βεβαίως-βεβαίως) οι οποίοι
μας τσακίζουν μεν τα νεύρα με τα προνόμια και τα σχετικά τους ελαττώματα, μας
εξυπηρετεί δε η αξιοποίηση ολίγων χρήσιμων κατά τ’ άλλα γνωριμιών-διασυνδέσεων,
ώστε να τακτοποιηθεί και το παιδί μας μεταξύ άλλων. Για τους τρίτους, λοιπόν,
το μέσον είναι διορισμός με βύσμα, ενώ για μας απλή εξυπηρέτηση.
Οι αντιθέσεις
τέτοιου τύπου δε σταματούν εδώ. Κυκλοφορούν κάθε μέρα εκεί έξω, στους δρόμους
της πόλης μαζί μας. Κυριολεκτικά. Πάνω σε δύο ή τέσσερις τροχούς ή ακόμα και με
τα πόδια. Τι εκλείπει; Αγωγή και σεβασμός, βασικές προϋποθέσεις για την
αρμονική συνύπαρξη όλων μας στο οδόστρωμα (και όχι μόνο).
Διαβάσεις πεζών,
ράμπες, σημεία διέλευσης και χώροι στάθμευσης ΑμΕΑ, οδηγοί (ειδικές λωρίδες)
όδευσης τυφλών, είσοδοι ιδιωτικών χώρων στάθμευσης, ακόμη και σπιτιών είναι
μερικά μόνο από όσα γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια, όταν οδηγούμε ή
θέλουμε να παρκάρουμε.
«Έλα μωρέ, δε
βαριέσαι, και τι έγινε για λίγα λεπτά;», «θα το πάρω σε λίγο, δε θα αργήσω»,
«καλά, ρε φίλε, πώς κάνεις έτσι για δυο λεπτάκια;» είναι μερικές μόνο από τις
ηλίθιες δικαιολογίες που δίδονται ως απαντήσεις σε περίπτωση επίπληξης ή
διαμαρτυρίας. Τι, δεν τα έχεις ακούσει; Χα, ας γελάσω. Τότε, φίλε μου, μάλλον,
τα έχεις ξεστομίσει ή απλά δεν έχεις ασχοληθεί καθόλου.
Ε, όχι ρε
μεγάλε, δεν πάει έτσι. Αν εμπόδιζαν εσένα, αν έκλειναν τη δική σου είσοδο ή
πάρκινγκ, αν ήσουν τυφλός ή ΑμΕΑ εσύ ή κάποιος δικός σου και, γενικότερα, αν
καιγόταν η δική σου γούνα, τότε σίγουρα, χίλια τοις εκατό θα σήκωνες μπαϊράκι,
θα χαλούσες τον κόσμο, μέχρι που θα έβριζες για να βρεις το δίκιο σου. Θα το
έβρισκες, θα το έχανες, δεν έχει σημασία τελικά. Προτεραιότητά σου έτσι κι
αλλιώς είναι ο εαυτούλης σου. Την πάρτη σου κοιτάς, και πώς θα κάνεις τη
δουλίτσα σου. Να παν’ στο διάολο οι υπόλοιποι. Τι σε νοιάζει εσένα άλλωστε; «Ωχ
αδελφέ, δε βαριέσαι, εγώ θα σώσω τον κόσμο», αναρωτιέσαι και πας παρακάτω.
Στο φινάλε, πάψε
να απορείς πού πάμε και πώς καταντήσαμε έτσι. Οι εκάστοτε τριακόσιοι «κωλοτούμπες»
της Βουλής είναι μονάχα ένα δείγμα του κόσμου μας που πάει κατά διαόλου, στον
οποίο ανήκεις εσύ κι ο καθένας μας. Κι αν αυτόν τον κόσμο αισθάνεσαι μικρός κι
αδύναμος για να τον σώσεις, τουλάχιστον πάψε να τον γκρεμίζεις μέρα με τη μέρα
με την αδιαφορία σου. Κοίτα και πέρα από τη μύτη σου λιγάκι. Σίγουρα μπορείς,
αρκεί να το θελήσεις.
