«Ο δ0λοφ0νος γυρίζει ΠΑΝΤΑ στον τόπο του εγκλήματος…»
Ναι! Δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει κανείς ένα άρθρο. Είναι όμως ο καλύτερος τρόπος για μένα, οπότε έτσι θα ξεκινήσω το δικό μου άρθρο!
Έξι χρόνια μετά και νιώθω λες και άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Διάβαζα τα παλιά μου άρθρα και αναρωτιόμουν: Πού είναι εκείνη η Κατερίνα;!
Τι άλλαξε στη ζωή μου; Τι έσπασε μέσα μου; Πού πηγαίνω; Ποια είμαι; Τι κάνω;
Διάβαζα και διάβαζα και διάβαζα και μια ερώτηση έπαιζε στο μυαλό μου σε λούπα: Γιατί;
Κι όχι ένα οποιοδήποτε γιατί. Το γιατί των μικρών παιδιών. Το συνεχόμενο. Το ασταμάτητο. ΓΙΑΤΙ… ΓΙΑΤΙ… ΓΙΑΤΙ…
ΓΙΑΤΙ ΚΟΥΚΛΙΤΣΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ ΑΥΤΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ; Ναι, αυτή θα μπορούσε να είναι η μόνιμη ερώτηση!
Έγραφα για χαμένες αγάπες. Για ανεκπλήρωτους έρωτες. Κείμενα βουτηγμένα στο δράμα. Στην απελπισία. Στον πόνο. Κάθε λέξη κι ένα δάκρυ. Σκέψου πόσα γαλόνια ξόδεψα! Έξι χρόνια πριν γράφτηκε το τελευταίο… 26 χρόνων! Ούτε που θυμάμαι για ποιον… Ούτε που θυμάμαι γιατί… Ούτε θυμάμαι τον τίτλο… Και πάλι καλά να λέμε! Αν θυμόμουν ακόμη θα υπήρχε πρόβλημα!
Προχωράμε όμως…
Οι πρωταγωνιστές μου πολλοί! Δυστυχώς! Πολλοί και λίγοι ταυτόχρονα! Κείμενα για άντρες που πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Αυτό έλειπε!
Άνθρωποι περαστικοί που κατέληξαν πιο αδιάφοροι κι από διαφήμιση λεωφορείου. Άτομα που απέκτησαν αξία για 1000 λέξεις και μετά έγιναν ανάμνηση και πάλι καλά! Βλέπεις όμως, έτσι συμβαίνει. Κι έτσι θα συμβαίνει…
Έρχεται κάτι, με κεντρίζει, γράφω -για όσο- και ξεχνάω. Δε με πειράζει! Έμπνευση και δουλίτσα να υπάρχει παιδιά!
Επίσης… Ας φρόντιζε κάποιος να έμενε ανεξίτηλος και θα έγραφα επ’ άπειρον αλλά δεν… Για πέταμα όλοι και το λέω με όλη τη σημασία της λέξης! Αχ, Θεέ! Δεν έχω υπάρξει πιο περήφανη!
Τι; Τώρα θα με κρίνεις; Θα με χαρακτηρίσεις;
Είμαι σκληρή; Δε με νοιάζει!
Αδιάφορη; Πάλι δε με νοιάζει!
Φαντασμένη; Χρειάζεται!
Απόλυτη; Έπρεπε!
Α! Δε θα με διαβάζεις; Κρίμα! Τώρα θα κλάψω… ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
Έχουν αλλάξει τα πράγματα. Πάει… Μεγάλωσα! Γαλουχήθηκα! Δεν χρειάζεται να βιώνω κάτι για να το γράψω. Απλά γράφω για να βιώνουν οι άλλοι. Και πιστέψτε με, είμαι πολύ καλή! Πάρα πολύ καλή! Έτσι πάει πια.
Αλλά κοίτα να δεις πως έρχονται τα πράγματα… Ξεκινάμε πάλι από την αρχή. Εδώ όπου ξεκίνησαν όλα κι η συγκίνησή μου είναι πολύ μεγάλη!
Καινούργια κείμενα. Καινούργιες εμπνεύσεις. Καινούργιες ιστορίες. Καινούργιο όνομα στήλης. Καινούργια Κατερίνα. Ρε τι συγκίνηση είναι αυτή!
Δεν ξέρω τι θα γράφω! Δεν έχω προσδιορίσει ακριβώς τη θεματολογία της νέας μου στήλης. Ξέρω πως εδώ, στο σπίτι μου, είμαι ελεύθερη να γράφω ό,τι θέλω κι όπως το θέλω. Θα πειραματιστώ με είδη γραφής.
Θα τσαλακωθώ. Θα εξομολογηθώ. Θα κρίνω και θα κριθώ. Θα βρίσω. Θα ερωτευτώ. Θα ανακαλύψω καινούργιες πτυχές του εαυτού μου και ίσως -ίσως!- θα επιτρέψω στον εαυτό μου να πονέσει.
Κάθε αρχή και δύσκολη, λένε! Εμένα αυτό δε με πτοεί, ούτε με τρομάζει! Είπαμε ο δολοφ0ν0ς γυρίζει ΠΑΝΤΑ στον τόπο του εγκλήματος, οπότε θα πάει πολύ καλά αυτή η επιστροφή!
Μα καλά, τι έχω πάθει με τα τσιτάτα πια!
Συνοψίζοντας, γιατί πρέπει να ετοιμάσουμε και το επόμενο κείμενο, είμαι πιο σίγουρη τώρα! Πατάω πιο γερά στα πόδια μου! Ξέρω τι θέλω και ξαναλέω… Ξέρω πόσο καλή είμαι πλέον! Η προσαρμοστικότητα και το ταλέντο μου θα κάνουν πάρτι γιατί γυρίσαμε σπίτι!
Και στο σπίτι σου νιώθεις ασφάλεια ακόμα κι αν ξεκινάς ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ!
