Εκείνη η νύχτα που έφυγες, ήταν ατέλειωτη.
Πάγωσαν
όλα. Ο χρόνος πήρε τη μορφή ενός αγάλματος, δημιουργώντας παράλληλα ακινησία σ’
όλα γύρω μου. Οι δείχτες του ρολογιού σταμάτησαν να
γυρίζουν κι η καρδιά, εκεί που τραγουδούσε, άρχισε να ψιθυρίζει πάλι.
Εκείνο το
καρδιοχτύπι που μου είχες προκαλέσει, ξαφνικά το διέκοψες. Όλα επανήλθαν στη
φυσιολογική τους ροή.
Άρχισα
πάλι να αισθάνομαι εκείνο το αβέβαιο συναίσθημα.
Ξέρεις,
εκείνο που ένιωθα πριν σε γνωρίσω.
Πάντα
αναρωτιόμουν ποιο είναι το νόημα της ζωής.
Ήμουν από
κείνους τους ανθρώπους που προσπαθούν να το βρουν για να νιώσουν την απόλυτη
ευτυχία. Όσο κι αν προσπαθούσα όμως, δεν τα κατάφερνα.
Όταν σε
γνώρισα, ένιωσα πως το βρήκα. Όταν έφυγες όμως, γκρεμίστηκαν τα πάντα μέσα μου.
Έχασα
πάλι την ουσία που είχες δώσει στη ζωή μου. Εκείνο το νόημα που τόσο
απελπισμένα έψαχνα να βρω.
Εκεί που
η φωτιά που μου είχες ανάψει απλωνόταν παντού, άρχισε να σιγοκαίει κάνοντας
στάχτη τα πάντα.
Πέρασαν
μήνες κι είχα πια συμβιβαστεί με την απουσία σου.
Μα μια
μέρα με ξαναθυμήθηκες. Δεν ξέρω, κι ούτε θέλω να μάθω, τι σ’ έκανε να γυρίσεις.
Απ’ τη
μια πλευρά, ήθελα να σε βρίσω για τον πόνο που μ’ έκανες να αισθανθώ.
Από την
άλλη, άρχισαν όμορφες εικόνες να εμφανίζονται μπροστά μου. Εικόνες γεμάτες
ευτυχία και μια τζούρα απ’ το άρωμά σου. Εκείνο το άρωμα που τόσο με
σημάδεψε κι είχε ποτίσει στο κορμί μου.
Εκείνη
την ώρα έφυγε όλος ο θυμός από μέσα μου κι επιθυμούσα τόσο να ξαναγευτώ τα
φιλιά σου.
Ωστόσο,
δίστασα.
Κάτι
εμπόδισε την ανεκδιήγητη επιθυμία μου να εκφράσω όλα όσα ένιωθα τη στιγμή που
σε αντίκρισα. Μα τελικά ήσουν
εσύ που μ’ άρπαξες σφιχτά στην αγκαλιά σου και με φίλησες.
Ό,τι θυμός υπήρξε σ’ εκείνη τη μικρή, μα τόσο
σημαντική στιγμή για μένα, έσβησε.
Τότε άρχισα να ονειρεύομαι ξανά και ν’
αντιλαμβάνομαι πόσο πολύ σ’ έχω ανάγκη.
Δεν είναι
εγωισμός, πίστεψε με.
Είναι αυτή η φλόγα που μου άναψες ξανά.
Αναγεννήθηκε μέσα απ’ τις στάχτες που μου είχες
δημιουργήσει.
Η ανάσα
σου καυτή πάλι, με καίει προκαλώντας ρίγη σ’ όλο το κορμί μου. Αγάπη και μίσος μαζί. Έτσι αισθάνομαι για σένα.
Μα αυτό το μίσος αναιρείται μονομιάς με κάθε άγγιγμά σου. Νιώθω σαν μικρό
παιδί.
Είσαι σαν
την πινελιά που χρειαζόταν για να τελειοποιηθεί ο πίνακας μου. Βρήκα
το νόημά μου ξανά.
Τώρα με
βοηθάς να ονειρευτώ ξανά.
Θέλω μαζί
να ταξιδέψουμε σε κάθε σημείο της γης και να εφοδιάσουμε το μνημονικό μας με
αναμνήσεις ευφάνταστες κι ανήκουστες.
Να
παντρευτούμε σ’ ένα μικρό ξωκλήσι δίπλα στη θάλασσα, χωρίς δεξιώσεις και
γιορτές. Μονάχα οι δυο μας να βιώσουμε το ιερό μυστήριο δίχως ανώφελους
εορτασμούς.
Το
ωφέλιμο είναι να ευτυχίσουμε οι δυο μας και μαζί να πορευτούμε στη ζωή.
Να
περπατάμε μαζί μέχρι τα βαθιά γεράματα και να θυμόμαστε τα όμορφα νεανικά μας
χρόνια, διατηρώντας παράλληλα εντός μας τη νιότη και την αμοιβαία αγάπη μας.
Έτσι μας
ονειρεύομαι…
