Το «σ’ αγαπώ» δεν είναι λέξη. Είναι φωτιά. Και ή σε καίει ή μην το πιάνεις καν στο στόμα σου.
Δε θέλω να μου το λες εύκολα.
Δε θέλω να μου το λες από συνήθεια.
Δε θέλω να μου το λες για να με κρατήσεις, για να με φοβίσεις ή για να μη φύγω.
Θέλω όταν λες «σ’ αγαπώ» να το νιώθω στο δέρμα. Ν’ αλλάζει ο αέρας γύρω μας. Να σταματάει λίγο ο χρόνος και να μην ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να σωπάσεις. Γιατί αν δε σου ανατριχιάζει το πετσί, αν δεν σου κόβεται η ανάσα, αν δεν νιώθεις την καρδιά σου να βαράει σαν τρελή, τότε δεν είναι αγάπη.
Είναι λέξη. Και μάλιστα φτηνή.
Σ’ αυτή την εποχή, οι άνθρωποι δεν αγαπάνε. Χρησιμοποιούν. Πετάνε το «σ’ αγαπώ» όπως πετάνε ένα μήνυμα στο κινητό. Χωρίς βάρος. Χωρίς κόστος. Χωρίς ευθύνη. Το λένε για να δέσουν τον άλλον. Για να τον κρατήσουν λίγο ακόμα. Για να μην είναι μόνοι το βράδυ.
Και κάπως έτσι, το ρήμα έχασε την αίγλη του. Βεβηλώθηκε. Έγινε εργαλείο χειρισμού αντί για εξομολόγηση ψυχής.
Γιατί αγάπη δεν είναι να το λες. Αγάπη είναι να το ζεις.
Να λες «σ’ αγαπώ» και να σου σκάνε πυροτεχνήματα στο μυαλό. Να λιώνει η καρδιά σου σαν κερί που στάζει. Να πεταρίζουν πεταλούδες στο στομάχι σου και να σε φοβίζουν λίγο, γιατί ξέρεις ότι όταν αγαπάς δεν έχεις έλεγχο.
Αγάπη είναι να σκέφτεσαι «κι αν του συμβεί κάτι;» και να σε πιάνει πανικός. Να μην μπορείς να διαχειριστείς την ιδέα του «χωρίς». Να παλεύεις με το μυαλό σου για να μη διαλυθείς.
Όχι γιατί κατέχεις τον άλλον. Αλλά γιατί τον άφησες να μπει μέσα σου. Και ό,τι μπαίνει τόσο βαθιά, δε βγαίνει αλώβητο.
Και κάπου εδώ μπερδεύτηκαν όλα.
Άλλο η καψούρα. Άλλο ο έρωτας. Άλλο η αγάπη. Η καψούρα καίει και σε αφήνει στάχτη. Ο έρωτας σε σηκώνει ψηλά και μετά σε αφήνει να πέσεις. Η αγάπη… η αγάπη μένει. Δεν είναι φλόγα που σβήνει. Είναι κάρβουνο που κρατάει.
Η αγάπη δεν τελειώνει επειδή χωρίσατε. Δεν εξαφανίζεται επειδή αλλάξατε ζωές. Αν αγάπησες αληθινά, αγαπάς για πάντα. Ακόμα κι αν δεν είσαι πια εκεί. Ακόμα κι αν δεν ακουμπιέστε πια.
Μπορεί να φύγεις. Μπορεί να σωπάσεις. Μπορεί να προχωρήσεις. Αλλά κάτι μέσα σου θα ξέρει πάντα.
Γιατί η αγάπη δεν είναι εφήμερη όπως ο ενθουσιασμός. Δεν είναι στιγμιαία όπως ο έρωτας. Είναι επιλογή. Και κόπος. Και μοχθός.
Δεν έρχεται στρωμένη. Δεν είναι άνετη. Δεν είναι εύκολη.
Η αγάπη είναι να παλεύεις για το «μαζί». Να ιδρώνεις. Να φοβάσαι. Να ρισκάρεις.
Είναι να μένεις όταν όλα μέσα σου λένε «φύγε». Και να φεύγεις όταν το «μένω» σε ακυρώνει.
Κι όμως, σήμερα, θυσιάζουμε την αγάπη στον βωμό της επιφάνειας. Της ευκολίας. Του φόβου. Λέμε «σ’ αγαπώ» χωρίς να είμαστε έτοιμοι να το πληρώσουμε. Χωρίς να αντέχουμε το βάρος του. Αλλά η αγάπη θέλει θράσος. Θέλει ψυχή γυμνή. Θέλει να καείς.
Οπότε ας σταματήσουμε πια. Ας σταματήσουμε να λέμε «σ’ αγαπώ» για να κρατήσουμε κάποιον από φόβο.
Αν το πεις, να το εννοείς. Να τρέμεις. Να καις. Κι αν δεν καίγεσαι… σώπα.
Γιατί το αληθινό «σ’ αγαπώ» δεν ακούγεται απλώς. Σε διαλύει. Και μετά σε ξαναφτιάχνει από την αρχή.
