Απόψε καβγαδίσαμε ξανά.
Ο λόγος, γνωστός κι
επαναλαμβανόμενος τον τελευταίο καιρό, σαν ατέρμων κύκλος. Η τάση σου να με περιορίζεις.
Αναρωτιέμαι συνεχώς πώς
μπορεί να φτάσαμε εδώ.
Πολλές φορές νιώθω πως προσπαθείς
να με κλείσεις μέσα σ’ ένα τόσο δα κουτάκι. Όμως εκεί θα είναι σκοτάδι. Δε θα έχω ευχέρεια κινήσεων και δε θα νιώθω
ελεύθερη.
Ξέρεις πως πιστεύω
περισσότερο από καθετί στην ελευθερία και στην ανεξαρτησία.
Τις
επιλογές στη ζωή μου, τις έκανα μόνη μου και μέσα σ’ αυτές ήσουν κι εσύ. Όχι
επειδή κάποιος άλλος μου είπε για σένα, αλλά επειδή σε γουστάρω.
Μη
με κάνεις, λοιπόν, να μετανιώσω για την επιλογή μου αυτή που με περίσσεια υπερηφάνεια
καμάρωνα. Μη με φυλακίζεις
μες στις προσδοκίες σου.
Ξέρω πως ποτέ δεν ήμουν αυτό
που λέμε, η ιδανική σύντροφος, για πολλούς απ’ τα περασμένα. Δίπλα σου, όμως, θέλησα να γίνω.
Κι αυτό, γιατί έβλεπα στα
μάτια σου πως μαζί μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Έδειχνες κι εσύ ελεύθερος, απαλλαγμένος απ’ ό,τι κι αν προσπαθούσαν να
σου επιβάλλουν, κι αυτό ήταν που λάτρεψα σε σένα.
Ήξερα πως μπορούσα ν’ ανοίξω
τα φτερά μου ελεύθερα και πως θα ήσουν δίπλα μου σε κάθε απογείωση, αλλά και σε
κάθε πτώση.
Αυτό
που δε φανταζόμουν ποτέ, ήταν ότι θα έφτανες στο σημείο να με κόψεις και να με
ράψεις στα δικά σου μέτρα. Μέρα με τη μέρα, οι υποδείξεις άρχισαν
ν’ αντικαθιστούν τις συμβουλές και τα όνειρά μου να ξεθωριάζουν μπροστά στα «θέλω» σου.
Άρχισα να πνίγομαι μες στις
επιθυμίες σου, ανήμπορη να σου χαλάσω τα χατίρια. Έχανα τον εαυτό μου για να βρεις εσύ, ή μάλλον για να φτιάξεις, το
τέλειο μισό που έψαχνες. Κι όσο περισσότερο προσπαθούσες να επέμβεις στην
αυτονομία μου, τόσο πιο πολύ απομακρυνόμουν από εσένα. Από εμάς.
Καταλήξαμε δυο ξένα κορμιά
που ξαπλώνουν στο ίδιο κρεβάτι.
Δε
θέλω πια να σου μιλάω.
Δε
θέλω πια να σου λέω πώς πέρασα τη μέρα μου μέχρι να σε δω.
Δε
θέλω να ξέρεις πού είμαι και τι κάνω.
Θέλω
απλά να ξεφύγω απ’ αυτόν τον εφιάλτη. Να
ξυπνήσω και να είσαι ο μόνος που θέλω να μοιραστώ όσα μου συμβαίνουν χωρίς
πιέσεις, κουραστικές ερωτήσεις, καβγάδες και νεύρα.
Κλείνω τα μάτια και τ’ ανοίγω
ξανά, μα τίποτα απ’ αυτά δεν έχει ακόμη περάσει.
Κι εγώ έχω κλειστεί στον
εαυτό μου κι αρνούμαι να δείξω την παραμικρή ικμάδα του ανθρώπου που γνώρισες. Θα είμαι ένας άλλος άνθρωπος, όπως κι εσύ,
μέχρι να δεις επιτέλους καθαρά πως όλα έχουν αλλάξει και πως τίποτα δεν είναι όπως
πριν.
Γι αυτό, κάθε φορά που
παραπονιέσαι πως είμαι διαφορετική, αναλογίσου τους λόγους.
Ήμουν έτοιμη να σου δώσω τα
πάντα, όσο με βοηθούσες ν’ ανοίξω τα φτερά μου. Πιθανόν να σταμάτησες από φόβο μη με χάσεις, μα να ξέρεις πως πιο
πιθανό είναι να με χάσεις, περιορίζοντάς με.
Πριν γυρίσεις, λοιπόν, μια
μέρα και βρεις τη ντουλάπα μου άδεια και τη μεριά μου στο κρεβάτι ανέγγιχτη,
αφουγκράσου τα λόγια που ουρλιάζω βουβά: «Άσε
με ελεύθερη για να είμαι για πάντα δική σου».
Μόνο έτσι θα κρατήσεις τον άνθρωπό
σου κοντά.
Η
επιλογή δική σου αυτή τη φορά.
