Δεν κάπνιζες, αλλά θα προτιμούσες εκείνη τη στιγμή να έσκαγες ένα. Η ώρα ήταν 13:30 κι είχατε έρθει στο μαιευτήριο από τις 8 το πρωί.
Η σύζυγος είχε μπει με ραντεβού, για να φέρει στον κόσμο τον πρώτο σας γιο. Ο γιατρός θα προκαλούσε με τεχνητό τρόπο τους πόνους της γέννας, με σκοπό να γεννήσει η σύζυγος φυσιολογικά. Επί 4 ώρες το πάλευε, αλλά το μωρό είχε τυλιχτεί στον ομφάλιο λώρο και, λόγω ζαχάρου κύησης, δεν υπήρχε περίπτωση να κατέβει, να πάρει θέση και να βγει.
Ο γιατρός που δεν ήθελε να την ταλαιπωρεί άλλο, της λέει «πάμε να το βγάλουμε»;
Πάμε γιατρέ….σε εμπιστεύομαι, είπε εκείνη.
13:35 μπήκαν στο χειρουργείο.
13:45 σου έφεραν τον γιο σου να τον δεις και να τον κρατήσεις αγκαλιά.
Σε 10′ παιδί. Σε 10′ ούτε ζαμπονοτυρόπιτα από τον φούρνο δεν παίρνεις. Πόσο μάλλον να βγάλεις παιδί. Αδιανόητα πράγματα.
Πριν δύο χρόνια είχες προσπαθήσει να βράσεις μακαρόνια. Χωρίς νερό στην κατσαρόλα. ΧΩΡΙΣ ΝΕΡΟ. Και τώρα θα είχες να φροντίσεις παιδί στο σπίτι; Υπεύθυνος για μια επιπλέον ζωή; Τι λέμε;
Έναν εφησυχασμό τον ένιωθες που η γυναίκα σου ήταν παραπάνω από ικανή να φροντίσει μια ζωή. Ούτως ή άλλως φρόντιζε εσένα τόσα χρόνια. Χωρίς αυτήν θα είχες πεθάνει από τριγλυκερίδια στο κρεβάτι με μια πίτσα στο ένα χέρι, 3 πιτόγυρα στο άλλο, και έχοντας για μαξιλάρι ένα ταψί γαλακτομπούρεκο. Όμως από εκεί που ούτε μακαρόνια δεν μπορούσες να φτιάξεις, θα γινόσουν ο master της αποστείρωσης.
Οι πρώτες μέρες στο σπίτι ήταν μαγικές.
Μαγικά ξενύχτια, μαγικές αλλαγές πάνας, μαγικά καντήλια που έπεφταν όταν ξυπνούσε ανά δυο ώρες. Αλλά μόλις βλέπατε τη φατσούλα του, τα ξεχνούσατε όλα.
Δεν θα ξεχάσεις ποτέ όσα πέρασες για τον γιο σου. Το μόνο σίγουρο είναι όμως ότι θα τα ξεχάσουν όλοι οι άλλοι. Μαζί και ο γιος σου.
Είναι πραγματικά λυπηρό αυτό που συμβαίνει με την έλλειψη εκτίμησης και αναγνώρισης στο πρόσωπο του πατέρα. Δεν εννοώ φυσικά ότι χρειάζεται… βραβείο η πατρότητα, ή ότι ο πατέρας θέλει να του πουν «μπράβο» που άλλαξε μια πάνα.
Όμως υπάρχει ακόμα σε τεράστια βαθμό το στερεότυπο του αδιάφορου πατέρα που τα φορτώνει όλα στη μητέρα και δεν ξέρει σχεδόν καν πού πάει σχολείο το παιδί του.
Αυτό όμως έχει αλλάξει άρδην τις τελευταίες δεκαετίες. Άσε που και για τα 80-90s, η εικόνα αυτή κάποιες φορές ήταν παραπλανητική, από την άποψη ότι πάντα υπήρχαν πατεράδες που αγαπούσαν τα παιδιά τους και ήθελαν να ασχοληθούν, αλλά δεν μπορούσαν να το δείξουν όταν δούλευαν 14 ώρες την ημέρα για να μην τους λείψει τίποτα.
Ο σημερινός πατέρας θα πάρει ελάχιστες ημέρες άδειας από τη δουλειά του και σε μια εβδομάδα θα επιστρέψει. Όσες φορές όμως ξυπνήσει η μητέρα μέσα στην νύχτα, τόσες θα ξυπνήσει και ο ίδιος.
Θα κοιμήσει ο ίδιος ξανά το μωρό, θα του αλλάξει πάνα, θα το ταΐσει. Θα καταλήξει να κοιμηθεί 5 με 6 το πρωί και στις 6:30 θα σηκωθεί να πάει να κάνει παρουσίαση στον CEO του στο γραφείο, ελπίζοντας ότι δεν θα κοιμηθεί μπροστά στην οθόνη.
Όλοι μιλάνε για τη θυσία της μάνας. Όλοι αναγνωρίζουν αυτό που υπομένει στο σώμα της και στον ψυχισμό της.
ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μιλά αντίστοιχα για αυτό που έχει να αντιμετωπίσει ο πατέρας. Κι αυτό γιατί πολύ απλά, ΈΤΥΧΕ από τη φύση να μην κυοφορεί αυτός, αλλά να κάνει όλα τα υπόλοιπα.
Οι πατέρες βιώνουν την κατάθλιψη μόνοι τους. Κανένας δεν ρωτάει έναν μπαμπά πώς είναι, αν χρειάζεται ύπνο, αν έχει άγχος για το πώς θα πληρώσει τους λογαριασμούς (να κόψει το λαιμό του να βρει τρόπο να τους πληρώσει).
Όλα έχουν να κάνουν με τη μάνα. Ο πατέρας, μπορεί να πάει να ψοφήσει (αφού πρώτα πληρώσει τους λογαριασμούς του μήνα, μη σου πω και για την κηδεία του από πριν, μην έχουμε και εκκρεμότητες..).
Το αποκορύφωμα ήταν όταν την ημέρα του πατέρα, διάβασες κάπου άρθρο αφιερωμένο στην ημέρα του μπαμπά, το οποίο στο μεγαλύτερο κομμάτι του… εξυμνούσε τη θυσία των μαμάδων (!) τους πρώτους μήνες που έρχεται το μωρό.
Ούτε μια ημέρα δεν μπορούμε να έχουμε αφιερωμένη στους δικούς μας αγώνες.
Δεν ήθελες βραβεία είπαμε. Μια μικρή εκτίμηση κι αναγνώριση των θυσιών που κανείς για την οικογένειά σου όμως θα σου έκανε απίστευτο καλό στην ψυχολογία σου.
8 το βράδυ ανοίξεις την πόρτα και μπαίνεις σπίτι σου.
Ακούς δυο κραυγές «μπαμπάαααααα» και δυο σβούρες πέφτουν στην αγκαλιά σου κόβοντας την ανάσα ευχάριστα.
Το μεγαλύτερο βραβείο που θα μπορούσες να πάρεις, ήταν αυτό.
