Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων στον κόσμο.
Εκείνοι, που όταν ακούν ένα τραγούδι σπεύδουν να δουν αμέσως τους στίχους για να γνωρίζουν τι λέει.
Και εκείνοι που επί σειρά ετών νόμιζαν ότι λέει “θέλω καφέ” και τελικά το τραγούδι ήταν στα ισπανικά.
Δεν θέλω να κρίνω κανέναν. Αλλά θα κρίνω λίγο.
Η πρώτη κατηγορία: οι emotionally unstable ερευνητές
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που δεν ακούν απλώς ένα τραγούδι, αλλά κάνουν ολόκληρο μεταπτυχιακό σε αυτό.
Είναι αυτοί, που θα σταματήσουν το τραγούδι στο 1.18 για να δουν αν ο στίχος λέει:
“lost in your eyes” ή “lost in your lies” γιατί προφανώς και ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ!
Μπαίνουν στο Genius.
Διαβάζουν αναλύσεις.
Βλέπουν συνεντεύξεις του καλλιτέχνη από το 2014.
Κάποιος τραγουδάει για έναν χωρισμό και ξέρουν:
Πότε έγινε.
Ποιoς έφταιξε.
Ποια ήταν η πρώην και σε ποιo καφέ γνωρίστηκαν πίνοντας matcha latte με γεύση blueberries.
Η δεύτερη κατηγορία: οι άνθρωποι του “vibe”
Αυτοί δεν ξέρουν ούτε μια λέξη.
Και περνάνε ΤΕΛΕΙΑ!
Τους λες:
«Ξέρεις ότι αυτό το τραγούδι μιλάει για υπαρξιακή μοναξιά;»
Και σου απαντάνε:
«Ναι, αλλά άκου τι beatara έχει από πίσω»
Τους θαυμάζω λίγο. Ειλικρινά! Γιατί εγώ δεν μπορώ.
Αν ακούσω έναν στίχο τύπου:
“I miss the person I used to be”
τελείωσε.
Θα κοιτάω το ταβάνι για 40 λεπτά λες και θα κάνω τριάντα αναπάντητες στον ψυχολόγο μου για να αναλύσουμε τον στίχο και τη βλάβη που μου προκάλεσε.
Η κατάρα του να διαβάζεις στίχους
Το πρόβλημα με τους ανθρώπους που ξεψαχνίζουν τους στίχους είναι ότι μετά δεν μπορούν ν’ ακούσουν τίποτα “χαλαρά”.
Δεν υπάρχει “background music”.
Υπάρχει:
- συναισθηματική καταστροφή,
- υπαρξιακή κρίση,
- και ένα μικρό “γιατί με άγγιξε τόσο αυτό;”
Ένα απλό τραγούδι γίνεται προσωπική επίθεση.
Και φυσικά πάντα θα υπάρχει εκείνος ο στίχος που θα σε πετυχαίνει σε λάθος στιγμή.
Πας να πλύνεις τα πιάτα και ακούς:
“Sometimes you outgrow people you thought would stay forever.”
ΣΥΓΓΝΩΜΗ; ΕΓΩ ΕΝΑ ΤΑΠΕΡ ΗΡΘΑ ΝΑ ΠΛΥΝΩ!
Οι άνθρωποι που ακούνε ξένα τραγούδια χωρίς να ξέρουν τι λένε
Αααααα! Αυτή είναι η αγαπημένη μου κατηγορία. Υπήρξα για καιρό σε αυτήν και nothing feels better like home!
Αυτοί, είναι ιδιαίτερη κατηγορία.
Χορεύουν με πάθος πάνω σε τραγούδι που πιθανότατα μιλάει για:
- φορολογική κατάρρευση,
- ψυχολογικό breakdown,
- ή κοινωνική επανάσταση.
Και αυτοί παρτάρουν ανελέτητα.
Όλοι μας έχουμε χορέψει το επικό “Freestyler” τραγουδώντας το επικό “Γουακα μακα φοουν” (μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια παιδιά).
Ειδικά όσοι ακούνε reggaeton χωρίς μετάφραση.
Δεν ξέρετε.
Και ίσως καλύτερα.
Το δραματικό peak: όταν ο στίχος γίνεται “δικός σου”
Η μουσική γίνεται λίγο πιο επικίνδυνη όταν ένας στίχος σε περιγράφει λίγο περισσότερο απ’ όσο φανταζόσουν ή απ’ όσο θα ήθελες.
Και ξαφνικά:
- το ακούς 20 φορές
- το βάζεις σε story με μια φωτογραφία από θάλασσα ή κάμπους και λαγκάδια
- το βαράς τατουάζ
- παίρνεις ύφος κοιτώντας έξω από το παράθυρο λες και γυρίζουν το βίντεοκλιπ με εσένα πρωταγωνιστή
Μπορεί να είσαι στο λεωφορείο πιεσμένος σαν τη σαρδέλα .
Αλλά μέσα σου το ζεις, είσαι ο κεντρικός ήρωας του τραγουδιού.
Ίσως τελικά όλοι ψάχνουμε να νιώσουμε “κατανοητοί”
Πέρα από την πλάκα, ίσως αυτός να είναι ο λόγος που ορισμένοι κολλάνε με τους στίχους.
